Στη σύγχρονη κουλτούρα, η άνεση προβάλλεται συχνά ως βασικός στόχος ζωής.
Λιγότερος κόπος, λιγότερη δυσκολία, περισσότερη ευκολία. Η τεχνολογία, οι υπηρεσίες και οι κοινωνικές αφηγήσεις υπόσχονται ότι όσο μειώνουμε την προσπάθεια, τόσο θα αυξάνεται η ψυχική μας ηρεμία.
Ωστόσο, η καθημερινή εμπειρία πολλών ανθρώπων δείχνει το αντίθετο.
Παρά τη μεγαλύτερη άνεση, αναφέρουν εσωτερική ανησυχία, αίσθηση κενού και μια δυσκολία να νιώσουν πραγματικά ικανοποιημένοι. Εδώ να σημειωθεί ότι η άνεση δεν είναι «κακή» αλλά χρήσιμη ως αποκατάσταση όμως , όχι ως αυτοσκοπός.
Η ψυχολογική έρευνα επιβεβαιώνει ότι η άνεση από μόνη της δεν αποτελεί συνθήκη ψυχικής ευεξίας. Αντιθέτως, όταν η ζωή οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από την αποφυγή της δυσκολίας, μπορεί να υπονομευθεί η αίσθηση νοήματος και προσωπικής αξίας.
Η διαφορά ανάμεσα στην άνεση και την ηρεμία
Η άνεση αφορά την απουσία δυσφορίας.
Η ψυχική ηρεμία, όμως, αφορά την αίσθηση εσωτερικής συνοχής.
Έρευνες στη θετική ψυχολογία δείχνουν ότι η ευχαρίστηση και η άνεση (hedonic well-being) δεν ταυτίζονται με τη βαθύτερη ψυχική ευεξία που συνδέεται με νόημα, στόχους και προσωπική ανάπτυξη (eudaimonic well-being) (Ryan & Deci, 2001). Οι άνθρωποι μπορεί να νιώθουν άνετα, αλλά όχι ουσιαστικά καλά.
Όταν η ζωή στερείται προκλήσεων που έχουν προσωπική σημασία, η άνεση μετατρέπεται σε στασιμότητα. Η απουσία απαιτήσεων δεν οδηγεί απαραίτητα σε ηρεμία, αλλά συχνά σε ανία και αποσύνδεση.
Η ανάγκη για δομημένη προσπάθεια
Ο άνθρωπος δεν είναι σχεδιασμένος μόνο για άνεση.
Είναι σχεδιασμένος για δομημένη προσπάθεια. Η δομημένη προσπάθεια μοιάζει με κάποιον που προπονείται για έναν συγκεκριμένο αγώνα: δεν κουράζεται λιγότερο, αλλά γνωρίζει γιατί κουράζεται και πού οδηγεί η προσπάθειά του.
Όπως έχει επισημάνει ο ψυχίατρος Viktor Frankl, το νόημα δεν ανακαλύπτεται στην ευκολία, αλλά στη δέσμευση και την ανάληψη ευθύνης. Η προσπάθεια αποκτά αξία όταν συνδέεται με κάτι που υπερβαίνει την άμεση ευχαρίστηση (Frankl, 1959).
Μελέτες δείχνουν ότι η ανάληψη απαιτητικών αλλά εφικτών στόχων ενισχύει την αυτοεκτίμηση, την αίσθηση επάρκειας και τη συνολική ψυχική ανθεκτικότητα (Bandura, 1997). Αντίθετα, η χρόνια αποφυγή δυσκολιών μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό και αυξημένο άγχος όταν προκύπτουν αναπόφευκτες προκλήσεις.
Όταν η άνεση γίνεται παγίδα
Σε πολλές περιπτώσεις, η υπερβολική έμφαση στην άνεση λειτουργεί ως μηχανισμός αποφυγής.
Η αποφυγή προσωρινά μειώνει τη δυσφορία, αλλά μακροπρόθεσμα ενισχύει την αίσθηση αδυναμίας.
Η γνωσιακή–συμπεριφορική έρευνα έχει δείξει ότι η αποφυγή αποτελεί βασικό παράγοντα διατήρησης του άγχους και της χαμηλής αυτοπεποίθησης (Beck, 1976). Όσο λιγότερο εκτίθεται κανείς σε προκλήσεις, τόσο πιο απειλητικές μοιάζουν.
Έτσι, η άνεση μετατρέπεται σε παγίδα:
προστατεύει βραχυπρόθεσμα, αλλά περιορίζει μακροπρόθεσμα.
Τι μπορεί να βοηθήσει
Η ψυχική ηρεμία δεν επιτυγχάνεται με τη συνεχή μείωση των απαιτήσεων.
Επιτυγχάνεται όταν οι απαιτήσεις αποκτούν νόημα.
Η ύπαρξη ρόλων, στόχων και ευθυνών που έχουν προσωπική σημασία δημιουργεί εσωτερική σταθερότητα. Όταν ο κόπος συνδέεται με κάτι ουσιώδες, η δυσκολία γίνεται ανεκτή και συχνά ενισχυτική. Η επιλεγμένη δυσκολία, για παράδειγμα η προσπάθεια επίτευξης ενός στόχου που για εμάς έχει αξία, είναι πολύ πιο εποικοδομητική για το άτομο από ότι μια τυχαία δυσκολία.
Η ψυχολογική υποστήριξη, σε αυτό το πλαίσιο, δεν στοχεύει στην αποφυγή της ζωής, αλλά στην ικανότητα να τη σηκώνουμε.
Συμπέρασμα
Η άνεση μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν εγγυάται ψυχική ηρεμία.
Η ηρεμία προκύπτει όταν η ζωή έχει δομή, κατεύθυνση και νόημα.
Και αυτά δεν βρίσκονται στην αποφυγή, αλλά στη συνειδητή εμπλοκή.
Βιβλιογραφία
- Frankl, V. E. (1959). Man’s Search for Meaning. Beacon Press.
- Ryan, R. M., & Deci, E. L. (2001). On happiness and human potentials. Annual Review of Psychology, 52, 141–166.
- Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. Freeman.
- Beck, A. T. (1976). Cognitive Therapy and the Emotional Disorders. International Universities Press.




