Μοιραστείτε το άρθρο:

Στη σύγχρονη ψυχολογική κουλτούρα κυριαρχεί η ιδέα ότι πρώτα πρέπει να «νιώσουμε έτοιμοι» και μετά να δράσουμε. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αυτοπεποίθηση, η σιγουριά ή η εσωτερική βεβαιότητα είναι προϋποθέσεις για να προχωρήσουν σε αλλαγές. Έτσι, περιμένουν να μειωθεί το άγχος, να ξεκαθαρίσει το μυαλό ή να βρουν το «σωστό συναίσθημα» πριν κινηθούν.

Ωστόσο, η ψυχολογική έρευνα δείχνει ότι αυτή η αλληλουχία είναι συχνά αντιστραμμένη. Στην πράξη, η δράση προηγείται της αυτοπεποίθησης και όχι το αντίστροφο.

Το παράδοξο της αναμονής

Όταν κάποιος περιμένει να νιώσει έτοιμος για να δράσει, συχνά παγιδεύεται σε ακινησία. Η αναμονή αυτή δεν μειώνει το άγχος· το ενισχύει. Όσο περισσότερο αποφεύγεται η πράξη, τόσο πιο απειλητική μοιάζει.

Η γνωσιακή–συμπεριφορική ψυχολογία έχει δείξει ότι η αποφυγή αποτελεί βασικό μηχανισμό διατήρησης του άγχους και της χαμηλής αυτοπεποίθησης (Beck, 1976). Αντίθετα, η σταδιακή εμπλοκή σε δράση λειτουργεί ως διορθωτική εμπειρία: το άτομο διαπιστώνει ότι μπορεί να αντέξει τη δυσκολία, ακόμη κι αν δεν αισθάνεται πλήρως έτοιμο.

Η αυτοπεποίθηση ως αποτέλεσμα εμπειρίας

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι σταθερό χαρακτηριστικό προσωπικότητας.
Διαμορφώνεται μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες επιτυχούς αντιμετώπισης δυσκολιών.

Ο ψυχολόγος Albert Bandura εισήγαγε την έννοια της αυτοαποτελεσματικότητας (self-efficacy), υποστηρίζοντας ότι η πεποίθηση «μπορώ να τα καταφέρω» προκύπτει κυρίως από την εμπειρία δράσης και όχι από τη σκέψη ή την ενδοσκόπηση (Bandura, 1997). Κάθε μικρό βήμα ενισχύει την αίσθηση επάρκειας, ακόμη κι αν συνοδεύεται από άγχος.

Χωρίς δράση, η αυτοπεποίθηση παραμένει θεωρητική.
Με δράση, γίνεται βιωματική.

Όταν η σκέψη προηγείται υπερβολικά

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι άνθρωποι προσπαθούν να «δουλέψουν πρώτα τον εαυτό τους» μέσα από σκέψη, ανάλυση και κατανόηση. Αν και η αυτογνωσία έχει αξία, χωρίς πρακτική εφαρμογή παραμένει ατελής.

Η υπερβολική σκέψη, χωρίς πράξη, οδηγεί συχνά σε ρουμινατική επανάληψη και αναβλητικότητα. Η δράση, αντίθετα, προσφέρει άμεση ανατροφοδότηση από την πραγματικότητα και μειώνει τη δύναμη των καταστροφικών προβλέψεων.

Δράση, νόημα και ψυχική σταθερότητα

Η δράση δεν σταθεροποιεί μόνο την αυτοπεποίθηση· σταθεροποιεί και το νόημα.
Όταν κάποιος εμπλέκεται ενεργά σε στόχους, ρόλους και ευθύνες, η ζωή αποκτά κατεύθυνση.

Ο ψυχίατρος Viktor Frankl υποστήριζε ότι το νόημα ανακαλύπτεται μέσα από τη δέσμευση και την πράξη, όχι μέσα από την παθητική αναζήτηση. Η δράση λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην εσωτερική πρόθεση και την πραγματικότητα (Frankl, 1959).

Χωρίς δράση, το νόημα παραμένει αφηρημένο.
Με δράση, αποκτά μορφή.

Τι μπορεί να βοηθήσει

Ως «μικρό βήμα» δεν ορίζεται η τέλεια ή γενναία πράξη, αλλά η ελάχιστη ενέργεια που μπορεί να γίνει χωρίς να καταρρεύσει το άτομο. Πρόκειται για δράση προσαρμοσμένη στις πραγματικές αντοχές της στιγμής, όχι στις προσδοκίες του νου ή του περιβάλλοντος. Γι’ αυτό η αλλαγή στηρίζεται σε δράση με ασφάλεια και βαθμιαία έκθεση, ώστε η εμπειρία να οργανώνει την αυτοπεποίθηση χωρίς να αναπαράγει φόβο ή υπερφόρτωση.

Η ψυχολογική αλλαγή δεν απαιτεί πλήρη ετοιμότητα.
Απαιτεί μικρά, ρεαλιστικά βήματα.

Η θεραπευτική παρέμβαση συχνά εστιάζει στη σταδιακή έκθεση στη δράση, ακόμη κι όταν το άγχος παραμένει παρόν. Με αυτόν τον τρόπο, το άτομο μαθαίνει ότι μπορεί να λειτουργεί παρά τη δυσφορία, όχι μόνο όταν αυτή εξαφανιστεί.

Η αυτοπεποίθηση δεν προηγείται της ζωής.
Χτίζεται μέσα σε αυτήν.

Συμπέρασμα

Η αναμονή για το «σωστό συναίσθημα» συχνά παγιδεύει.
Η δράση, ακόμη και ατελής, δημιουργεί κίνηση, εμπειρία και σταθερότητα.

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι προϋπόθεση για να προχωρήσει κανείς.
Είναι το αποτέλεσμα της πορείας.

Βιβλιογραφία

  • Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. W. H. Freeman.
  • Beck, A. T. (1976). Cognitive Therapy and the Emotional Disorders. International Universities Press.
  • Frankl, V. E. (1959). Man’s Search for Meaning. Beacon Press.

Σχετικά με τον συντάκτη

Βιογραφικά Στοιχεία

Ο Γεώργιος Μισαηλίδης διαθέτει πολυετή θεωρητική, κλινική και επαγγελματική εμπειρία στον χώρο της ψυχικής υγείας, με ιδιαίτερη έμφαση στη σύγχρονη ψυχική δυσφορία που σχετίζεται με απώλεια κατεύθυνσης, υπαρξιακή κόπωση, δυσκολία ανάληψης ρόλων και αποδιοργάνωση της ψυχικής λειτουργίας.

Έχει σπουδάσει Ψυχολογία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος (Deree) και είναι κάτοχος μεταπτυχιακής εξειδίκευσης στη Γνωσιακή Αναλυτική Ψυχοθεραπεία, καθώς και μεταπτυχιακών σπουδών στην Εφαρμοσμένη Ψυχολογία (PgC in Applied Psychology) μέσω του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ.

Παράλληλα, έχει ολοκληρώσει σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και έχει συμμετάσχει σε εκτενή προγράμματα επιμόρφωσης και σεμινάρια στην ψυχοθεραπεία, την ψυχοπαθολογία, την κοινωνική ψυχολογία και την ψυχική ανθεκτικότητα.

Διαθέτει εκτεταμένη επαγγελματική εμπειρία στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, η οποία του έχει προσφέρει ουσιαστική γνώση του θεσμικού πλαισίου και των ψυχοκοινωνικών παραγόντων που συνδέονται με τη νεανική παραβατικότητα και τη δυσλειτουργική συμπεριφορά.

Σε συνδυασμό με τη μακροχρόνια εμπειρία του ως εκπαιδευτικός, με περισσότερες από 16.000 ώρες διδασκαλίας σε παιδιά και εφήβους — συμπεριλαμβανομένων μαθητών με μαθησιακές και συμπεριφορικές δυσκολίες — μπορεί να αναλαμβάνει αποτελεσματικά περιστατικά παραβατικών νέων, καθώς και να παρέχει ουσιαστική υποστήριξη και καθοδήγηση σε γονείς χάρις την επι σειρά ετών παρουσία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης.

Η συγγραφική και κλινική του προσέγγιση βασίζεται στη θέση ότι η ψυχική υγεία δεν ταυτίζεται με την απουσία συμπτωμάτων, αλλά με την ύπαρξη νοήματος, κατεύθυνσης και βιώσιμης ψυχικής δομής, επιχειρώντας να γεφυρώσει την επιστημονική γνώση με την καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία μέσα από ένα πλαίσιο σοβαρό, λειτουργικό και ανθρώπινο.

Επιπλέον για το αρνητικό φαινόμενο της παραβατικότητας ανηλίκων στην εποχή μας αλλά και της σημασίας του αθλητισμού στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου.


Μοιραστείτε το άρθρο:
Κατηγορίες:Uncategorized