Σε αρκετές των περιπτώσεων, η διακριτή γραμμή μεταξύ θετικής και αρνητικής συμπεριφοράς είναι εύκολο να διαπιστωθεί από έναν προσεκτικό και υποψιασμένο παρατηρητή.

Στην ουσία το σύστημα αξιών μας, το οποίο πηγάζει από την οικογένεια και το πολιτισμικό μας υπόβαθρο, καθώς και από τις ατομικές εμπειρίες ζωής μας, θα καθορίσει αυτό που πιστεύουμε ότι είναι θετική συμπεριφορά.

Τα συναισθήματά μας για τον εαυτό μας και τη ζωή εν γένει, χρωματίζουν επίσης σημαντικά τις αντιλήψεις μας και τις εντυπώσεις μας για τις διάφορες καταστάσεις που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Όταν οι ενήλικες αισθάνονται θετικοί για τον εαυτό τους, είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν και να δεχθούν τη συμπεριφορά των συνομηλίκων τους καθώς επίσης και των παιδιών.

Τι είναι όμως η θετική συμπεριφορά; Κοντολογίς θα λέγαμε ότι η θετική συμπεριφορά απορρέει από κάθε προσπάθειά μας, να διαχειριστούμε με ένα διαφορετικό από τον συνήθη τρόπο, οποιαδήποτε κατάσταση νιώθουμε ότι μας προκαλεί και είναι ικανή να βγάλει προς τα έξω μια απρεπή ή ανεπιτυχή ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης συμπεριφορά.

Αφορά κάθε μετακίνηση του γνωστού έως τώρα εσωτερικού μας κόσμου να ανταποκρίνεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο σε μια συγκεκριμένη κατάσταση. Συνήθως οι αρνητικές συμπεριφορές ή μη επιτυχημένης διαχείρισης επιλογές, μας είναι αρκετά γνώριμες και έρχονται πρώτες στις προτιμήσεις αντιδράσεων μας, για τον απλούστατο λόγο ότι ακόμα και μέσα από την ανεπιτυχή διαχείριση της κατάστασης έχουν κάτι να προσφέρουν π.χ. στιγμιαία εκτόνωση μια ψυχικής σύγκρουσης (γκρινιάζω για να τραβήξω την προσοχή , με ταλαιπωρεί αυτή μου η συμπεριφορά όμως θεωρώ ότι είναι ο μόνος τρόπος να ικανοποιήσω την ανάγκη μου για προσοχή).

Τι περιλαμβάνει η θετική συμπεριφορά :

• Εντιμότητα τόσο απέναντι στον εαυτό μου, όσο και απέναντι στους γύρω μου.
• Ανάληψη ευθύνης για τις πράξεις μου.
• Ενήλικη και λογική συμπεριφορά και συμβατή με το εξελικτικό μου στάδιο, καθώς και με τις μέχρι τώρα εμπειρίες μου.
• Αναγνώριση των δικαιωμάτων και των καθηκόντων τόσο των δικών μου, όσο και των γύρω μου.
• Αρμόζουσα για την ηλικία μου οριοθέτηση.

Τι δεν περιλαμβάνει η θετική συμπεριφορά:

• Τεχνικές και στρατηγικές που αποσκοπούν στην χειραγώγηση των άλλων.
• Να γίνεται και να περνάει πάντα η δική μου άποψη με κάθε μέσο και κόστος.
• Ταύτιση της θετικής συμπεριφοράς με την ανάδειξή μου ως νικητή.

Τρόποι ενίσχυσης της θετικής συμπεριφοράς:

• Προσεκτική ενεργητική ακρόαση του συνομιλητή μας, διάθεση για κατανόηση των όσων μας παραθέτει. Προσοχή ακόμα και αν διαφωνούμε με τον συνομιλητή μας έχει τεράστια αξία να βρεθούμε ένα σκαλί πάνω από την περίσταση, και να ενισχύσουμε την ακρόασή μας με ενσυναίσθηση και ενεργητική σιωπή. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο κλειδί για την αποκωδικοποίηση των κινήτρων και διαθέσεων του συνομιλητή μας.
• Μη επιθετική έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Στην περίπτωση που θέλουμε να μας ακούσει προσεκτικά ο άλλος, κρίσιμη είναι η επιλογή να μιλήσουμε για το τι σκεφτόμαστε και πως νιώθουμε εμείς οι ίδιοι για αυτό που συμβαίνει, αντί να αναλωθούμε σε άσκοπες αλληλοκατηγορίες που κλείνουν γρήγορα το κανάλι επικοινωνίας με τον εκάστοτε δέκτη.
• Εναλλακτικές προτάσεις, διάθεση επανόρθωσης και όχι ολικής ρήξης/διάλυσης. Είναι σημαντικό από την αρχή της συζήτησης και πριν αποφασίσουμε να διαχειριστούμε έστω και με συζήτηση μια κατάσταση να έχουμε έρθει σε μια συμφωνία με τον εαυτό μας, για το ποιο είναι το ζητούμενό μας. Τι θα θέλαμε δηλαδή να συμβεί εν προκειμένω, σε διαφορετική περίπτωση είναι σαν να κατεβαίνουμε σε μια αρένα χωρίς την αρμόζουσα προετοιμασία. Η αποτυχία είναι κάτι περισσότερο από βέβαιη.

Χρησιμότητα της Θετικής Συμπεριφοράς στην καθημερινή ζωή

• Μαθαίνουμε να λέμε αυθεντικά «όχι» χωρίς να πιεζόμαστε για το αντίθετο ή να νιώθουμε ότι το όχι θα εκληφθεί ως απόρριψη από την άλλη πλευρά.
• Σταδιακά και όσο μένουμε συνεπείς και νιώθουμε όμορφα με τις θέσεις μας, είμαστε σε κατάσταση να αντιμετωπίσουμε με συναισθηματική ωριμότητα την κριτική που μπορεί να δεχθούμε από το περιβάλλον μας.
• Γινόμαστε οι καλύτεροι υπερασπιστές του εαυτού μας και αποστασιοποιούμαστε ολοένα και περισσότερο από το αίσθημα της αδικίας.
• Προσφέρουμε σημαντική ανατροφοδότηση στο περιβάλλον μας και πλέον ο λόγος και οι πράξεις μας αποκτούν άλλη βαρύτητα.
• Τα συναισθήματα θυμού και επιθετικότητας, πλέον είναι διαχειρίσιμα και δεν εκδηλώνονται ανεξέλεγκτα και άτακτα με τρόπο που μόνο να μας εκθέσουν μπορούν.
• Στο τέλος κάθε συζήτησης μέσω της οποίας διεκδικούμε κάτι σημαντικό για μας, αισθανόμαστε απελευθερωμένοι και λιγότερο προβληματισμένοι.
• Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις βελτιώνονται, εφόσον εμείς οι ίδιοι βελτιώσαμε σημαντικά κομμάτια του εσωτερικού μας κόσμου.
• Τα ποσοστά επιτυχίας μας σε κάθε επιδίωξή μας αυξάνονται, καθώς έχει ενταχθεί στο μενού των εσωτερικών διεργασιών, ο αυτοέλεγχος, η ενσυναίσθηση και η αυτεπίγνωση.
• Γινόμαστε πιο γρήγορα προσαρμόσιμοι σε ξαφνικές αλλαγές και κατορθώνουμε να βρούμε επιτυχώς τα προσωπικά μας οφέλη μέσα από αυτές.
• Τα επίπεδα του στρες σε κάθε μετέπειτα διαφωνία είναι αισθητά μειωμένα, με αποτέλεσμα την διαφύλαξη του οργανισμού μας από την εμφάνιση κάποιου ψυχοσωματικού συμπτώματος.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αρνητικών πεποιθήσεων και μετατροπή τους σε νέες θετικές–ενδυναμωτικές φράσεις με απώτερο στόχο την εκδήλωση Θετικής Συμπεριφοράς.

α/ Δεν θα μπορέσω ποτέ να (το) καταφέρω…

Μπορώ σίγουρα να τα πάω καλύτερα την επόμενη φορά…

β/ Όλοι οι υπόλοιποι μπορούν καλύτερα, είναι καλύτεροί μου…

Στην πραγματικότητα κανείς δεν είναι τέλειος, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ…

γ/ Ίσως έπρεπε να απαντήσω… (γιατί δεν απάντησα;)

Κακώς δεν απάντησα την επόμενη φορά θα πω αυτό που θέλω, είμαι εντάξει με αυτό…

δ/ Τι μπορεί να σκέφτεται τώρα για μένα…

Καθένας μας έχει τη δική του προσωπικότητα και τα δικά του προτερήματα…

ε/ Αχ… Μόνο και να μπορούσα…

Ξέρω καλά μέσα μου αν βάλω το στόχο, τότε μπορώ…

ζ/ Αν είχα κάποιον να με βοηθήσει…

Δεν χρειάζομαι βοήθεια από κανέναν για όλα όσα μπορώ να πετύχω μέσω των δικών μου προσπαθειών.

To άρθρο Μιλώντας για τη Θετική Συμπεριφορά μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Στην παιδική μου ηλικία, δεν ήταν όλα τέλεια, αλλά εκεί ξεκίνησε το ζέσταμα σε αυτό που λέγεται ζωή, στο συναίσθημα, στο βίωμα, στη δημιουργία, στον αυθορμητισμό.

Στην παιδική μου ηλικία υπήρχαν κυρίαρχες σκέψεις αγάπης, χαράς, ανεμελιάς, απλότητας, δεν υπήρχαν δεύτερες σκέψεις, ο κόσμος ερμηνευόταν όπως πρωτογενώς τον αντιλαμβανόμουν με το παιδικό μου μυαλό και δεν αμφέβαλα, δεν είχα κρατήματα εσωτερικά.

Ήξερα τι σημαίνει να περνάω καλά, εκεί έμαθα πόσο χρήσιμο είναι να γεμίζει η ψυχή μου από απλά πράγματα, από τα χρώματα στις ζωγραφιές μου, από τα παιχνίδια μου που με μετέφεραν σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου όλα ήταν δυνατά, από το γέλιο μου που έβγαινε σε κάθε ευκαιρία και με πλημμύριζε ο ήχος του.

Από το κλάμα μου, που έβγαινε αβίαστα και σαν καθαρή βροχή απελευθέρωνε λυτρωτικά και άμεσα κάθε μου παράπονο, κάθε μου θλίψη.

Στην παιδική μου ηλικία είχα πολλές επιθυμίες και όνειρα, ένιωθα το θαύμα κάτι απόλυτα φυσικό γιατί και γω αισθανόμουν ένα θαύμα μέσα σε ένα θαυμαστό κόσμο. Αισθανόμουν πρόσφατη παράδοση του Δημιουργού στον υλικό κόσμο και αυτό κρατούσε μέσα μου δυνατή ακόμα τη σύνδεσή μου μαζί Του. Σκορπούσα την χαρά μέσα μου και γύρω μου, σαν χρυσόσκονη που δεν τελείωνε ποτέ από την τσέπη μου. Κάθε μέρα ζούσα την κάθε στιγμή, γιατί η ζωή μου φαινόταν ένα υπέροχο, ξεχωριστό ταξίδι, μια ατελείωτη ευκαιρία για ανακάλυψη.

Στην παιδική μου ηλικία, δεν ήταν όλα τέλεια και δεν θα μπορούσαν να είναι, γιατί το τέλειο δεν υπάρχει, σε κανέναν ενήλικα που γίνεται γονιός και σε κανένα παιδί. Υπάρχει μόνο το ξεχωριστός και έτσι ένιωθα, ξεχωριστός μέσα στον μικρόκοσμό μου.

Στην παιδική μου ηλικία δεν ήταν όλα τα βιώματα ευχάριστα, αλλά και αυτά χρήσιμα ήταν για να μπορέσω να συναισθανθώ σήμερα, το σωστό από το λάθος, το καλό από το κακό, το ουδέτερο, το αποστασιοποιημένο από το άμεσο και το πλήρες.

Σε αυτή την κατάσταση κάποιες φορές μπορεί να γεννιόταν και ένα τραύμα, κυρίως από την αίσθηση που μου άφηνε κάθε τι που συνέβαινε και είτε δεν μου άρεσε, είτε δεν το καταλάβαινα ακριβώς τι ήταν.

Και αυτό όμως με έκανε να αισθάνομαι ζωντανός, να εκτιμώ ακόμα περισσότερο τις χαρούμενες στιγμές, να διαλέγω που νιώθω μέσα μου καλά, να αποφασίζω που στέκομαι αυθεντικά εγώ και να ανακαλύπτω ότι έχω επιλογές, δυνατότητες και κυρίως ότι αρχίζω να χτίζω μέσα μου την ευθύνη για την ακεραιότητά μου, την αυτοπροστασία μου και την περιφρούρηση της ταυτότητάς μου.

Κάποια από αυτά μάλλον τα σκέπασα πρόχειρα και δεν έκλεισαν τότε όπως έπρεπε, ή δεν ήταν προορισμένα να κλείσουν τότε, αλλά αργότερα, πολύ αργότερα γιατί ο σκοπός τους ήταν να χτίσουν ένα ακόμα κομμάτι στον χαρακτήρα μου. Και αυτά τα αγαπώ, γιατί θα έρθει μια μέρα που άφοβα θα τα αποδεχθώ, θα τα φροντίσω με αγάπη και θα τους δώσω την κατάλληλη θεραπεία, ώστε από τραύματα να μετουσιωθούν σε χαρίσματα, σε ευλογία, σε κίνητρο, σε καταλύτη, που τόσο πολύ χρειάζομαι σήμερα για να φθάσω στον προορισμό μου.

Στην παιδική μου ηλικία , εκεί είναι ο χάρτης της ζωής μου, εκεί ήμουν αυθεντικά εγώ, εκεί ανακάλυψα τη μοναδικότητά μου, εκεί βρίσκονται όλοι οι κρυμμένοι θησαυροί και τα αναπάντητα ερωτηματικά που έχω σήμερα για μένα ,για το ποιος είμαι και τι θέλω, τι αναζητώ για να νιώσω πληρότητα και ευτυχία.

Εκεί να γυρνάει η καρδιά μου πάντα, όταν το μυαλό αμφιβάλει, μπερδεύεται και παραμορφώνει την πραγματικότητά μου με κακοστολισμένες εντυπώσεις.

Στην παιδική μου ηλικία, όλα όσα χρειάζομαι είναι εκεί, αρκεί να μου επιτρέψω να τα ξαναθυμηθώ.

Αυτό το παιδάκι, αυτό το πλασματάκι του χθες, τον μικρό σοφό οδηγό μέσα μου, αυτόν να βρω.  Το παιδί μέσα μου, αυτό θα με ζεστάνει ξανά στη ζωή…….

Στην παιδική μου ηλικία…

To άρθρο Στην παιδική μου ηλικία... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Eνσυνειδητότητα, η επίγνωση που προέρχεται από την χωρίς επικρίσεις εστίασή μας στην παρούσα στιγμή και στο πως ακριβώς έχουν τα πράγματα στο εδώ και τώρα. Επίγνωση αποκτώ, όταν στέκομαι ως φυσικός παρατηρητής, χωρίς να στοχάζομαι πια το παρελθόν και χωρίς να ανησυχώ για το μέλλον.

Τότε μόνο επιτρέπω στον εαυτό μου ν’ ανοιχθεί σε μια πηγή πληροφοριών που προηγουμένως δεν είχα αντιληφθεί καν ότι υπάρχει, αφού ήμουν προσηλωμένος στην καθήλωση του χθες και στην αγωνία του αύριο. Με την ενσυνειδητότητα, έχω την ευκαιρία αξιοποιήσω κάθε ανεκμετάλλευτη πληροφορία από το φυσικό περιβάλλον και την κατάσταση που βιώνω, με σκοπό να οδηγηθώ σε μια νέα οπτική απέναντι στα επισυμβαίνοντα.

Στην ουσία η μόνη αληθινή πραγματικότητα που βιώνουμε, είναι η παρούσα στιγμή και όμως επιμένουμε να αφήνουμε τη ζωή να γλιστράει, σκεπτόμενοι μια πραγματικότητα που είτε δεν υπάρχει πια, είτε δεν υφίσταται ακόμα, με αποτέλεσμα να ζούμε μονίμως μια εικονική πραγματικότητα. Στη κατάσταση εγρήγορσης που μας θέτει η εν συνειδητότητα, αποκτούμε μεγαλύτερη επίγνωση για την κατάσταση ύπαρξης μας στο σήμερα, συνδεόμαστε αυθεντικά με τα συναισθήματά μας που αποτελούν οδηγό έκφρασης του ψυχισμού μας, καλλιεργούμε την διαύγεια, τη βαθιά γνώση και εξασκούμε την αντίληψή μας . Μας προσφέρει χαλάρωση, μείωση του άγχους και ψυχική προφύλαξη.

Λειτουργεί σαν ασπίδα στον οργανισμό μας έναντι των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Αρκούν 5 με 10 λεπτά την ημέρα και το μόνο που χρειάζεται είναι να παραμείνω σε ησυχία, να επικεντρωθώ στην αναπνοή μου και την ροή της, να βγω για λίγο από την μεγάλη πολύπλοκη εικόνα και να παρατηρήσω, αφουγκραζόμενος εσωτερικά και εξωτερικά. Να συνδεθώ αυθεντικά με τον εαυτό μου και τις ανάγκες του στο σήμερα.

To άρθρο Τι είναι η "ενσυνειδητότητα" (mindfulness) μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Και ενώ ξεκινήσαμε το «εμείς οι δυο μαζί» , με τις καλύτερες των προθέσεων και νιώθοντας αμοιβαία χαρά και ικανοποίηση για το κοινό μας ξεκίνημα στη ζωή, ξαφνικά σαν να τραβήχτηκε η κουρτίνα και αυτός ο γάμος να μην είναι ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν κάποτε πως θα ήταν.

Το «εμείς» στα αλήθεια υιοθετήθηκε και τροφοδοτήθηκε ποτέ αυθεντικά ή στρέψαμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας ότι τα πράγματα θα πάνε απλώς καλά, μόνο και μόνο επειδή θα συμβεί αυτός ο γάμος και έτσι με κινητήριο δύναμη τον έρωτα και ασπίδα προστασίας την τυπική επισημότητα αυτής της ένωσης, τελικά το «happily ever after» μάλλον στη δική μας περίπτωση δεν λειτούργησε ή δεν είμαστε 100 % αν λειτουργεί πάντα.

Λαμβάνοντας την απόφαση να περάσουμε από το «εγώ» στο «εμείς» και να ενωθούμε κατά κάποιο τρόπο με ένα άνθρωπο, ας γυρίσουμε για λίγο πίσω και ας θυμηθούμε τις στιγμές που ανταλλάσαμε όρκους αιώνιου έρωτα και μοναδικών στιγμών, πίστης , αγάπης και αφοσίωσης, φροντίσαμε επίσης τότε, να εκφράσουμε εκατέρωθεν με ειλικρίνεια και σεβασμό τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, όνειρα, στόχους, αρχές, προσδοκίες γι αυτήν την κοινή πορεία του «εμείς», ώστε αφενός να δούμε αν υπάρχει συμφωνία με την άλλη πλευρά, αφετέρου αν είναι διαπραγματεύσιμα τα δικά μας θέλω που δεν περιλαμβάνονται στα θέλω του/της συντρόφου μας;

Και ενώ η συμβίωση, το μοίρασμα, άφηναν σε πρώτο επίπεδο μια θετική και ζεστή χροιά και λειτουργούσαν υπέρ του «εμείς», με τον καιρό δείχνουν να μην μας ενώνουν τελικά και τόσο και μάλλον πολλές φορές μοιάζει σαν να μας υπενθυμίζουν λόγους για επιστροφή στο «εγώ».

Και κάπως έτσι συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας , άλλοτε να έχει δεύτερες σκέψεις για την επιλογή του συντρόφου μας , άλλοτε εναγωνίως να προσπαθούμε να μας καθησυχάσουμε ότι όλα τα ζευγάρια , έχουν προβλήματα, όλα τα ζευγάρια περνάνε κρίση και τέλος πάντων… θα περάσει και αυτό.

Θα περάσει όμως;

Όχι δεν θα περάσει… τουλάχιστον όχι από μόνο του, τουλάχιστον όχι χωρίς την δική μας διάθεση να αποδεχθούμε ότι ο γάμος μας παρουσιάζει κάποιες δυσλειτουργίες και εφόσον το επιθυμούμε, μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία, να ξαναφτιάξουμε ότι φαίνεται να μην λειτουργεί πια.

Τα σημάδια πως ένας γάμος δεν είναι πια και τόσο λειτουργικός μπορεί να είναι ποικίλα, και κοινά σε κάποιο βαθμό, ωστόσο αυτό που μπορεί να διαφέρει είναι ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται ή τα αναγνωρίζει ένα ζευγάρι και φυσικά ο τρόπος που τα ερμηνεύει, δηλαδή ως ευκαιρία για διάλυση ή ευκαιρία για επανόρθωση;

1. Σε κατάσταση αντιζηλίας και αντιπαλότητας.

Αυτό συμβαίνει όταν το παιχνίδι Αφέντης-Δούλος είναι ενταγμένο στην καθημερινή ρουτίνα του ζευγαριού και παλεύουν και οι δύο να αποδείξουν, για το ποιος είναι καλύτερος, ποιος έχει δίκιο, με σκοπό ένας από τους δυο να επιβάλλει τον τρόπο του και να επικρατήσει έναντι του άλλου, ασκώντας έντονη κριτική ο ένας στον άλλο. Ο ένας δεν αντέχει την επιτυχία του άλλου, ενώ δεν χάνεται ευκαιρία για εκατέρωθεν υποτιμητικά σχόλια.

2. Μένουμε μαζί αλλά «σπίτι μου» νιώθω ακόμα ότι είναι το πατρικό μου.

Αυτή είναι η περίπτωση που ένας από τους δύο, ή και οι δύο , δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως είναι ζευγάρι και όχι συγκάτοικοι και ενώ μένουν μαζί, δεν νιώθουν, όχι μόνο οικεία, αλλά και ολοκληρωμένοι ο ένας με τον άλλο και το κενό που δημιουργείται σε επίπεδο ασφάλειας, προστασίας και πληρότητας, καλούνται να το καλύψουν τα μέλη της οικογένειας καταγωγής , είτε απευθείας , είτε μέσω των απόψεων και πεποιθήσεών τους, που φροντίζουν να ενσωματώνουν οι σύντροφοι εκατέρωθεν στο δικό τους σύστημα πεποιθήσεων, προκειμένου, όπως νομίζουν, να ανταποκριθούν επαρκώς στις νέες συνθήκες ζωής και στις νέες ευθύνες που έχουν αναλάβει.

Κοινώς, μπαίνοντας στο καινούργιο μας σπίτι ξεχάσαμε να αφήσουμε απέξω τη μαμά μας, τον μπαμπά μας , τα αδέλφια μας και φυσικά το κομμάτι του εαυτού μας που έμενε μαζί τους όσο ήταν παιδί ή όσο δεν είχε ακόμα αυτονομηθεί με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς αυτούς στο γάμο μας και στις δημιουργηθείσες από αυτόν υποχρεώσεις .

3. Φαινομενικά μαζί, αλλά ουσιαστικά χώρια.

Και ενώ πιστεύαμε ότι μοιραζόμασταν άπειρα πράγματα μαζί, σε σημείο που είμαστε δεδομένα γνωστοί και οικείοι μεταξύ μας, ξαφνικά έχουμε τόσα λίγα να μοιραστούμε, τόσα λίγα να πούμε ο ένας στον άλλο και έτσι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, η επικοινωνία γίνεται επιφανειακή και κρύβουμε πίσω από ένα «δεν με καταλαβαίνεις» , απέραντη ανασφάλεια, φόβους, ερωτηματικά που μένουν σε κουτάκια καλά κρυμμένα μέσα μας.

Και από το «εμείς», διαπιστώνουμε δυο άτυπα στρατόπεδα του «εγώ» και «εσύ», που μεγαλώνουν την μοναξιά και το χάσμα μεταξύ μας. Και ενώ σου μιλώ και μου μιλάς, κανείς δεν τολμά να επικοινωνήσει αυθεντικά αυτό που πραγματικά νιώθει .

4. Από συνήθεια εραστές.

Καθώς ο καιρός περνάει, η ερωτική επιθυμία του ενός για τον άλλο έχει εμφανώς μειωθεί και πλέον η ερωτική συνεύρεση γίνεται μια μηχανιστική πράξη με αναμενόμενο βαθμό απόλαυσης και εκατέρωθεν ικανοποίησης. Ή και το αντίθετο, διαφωνούμε σε όλα, αλλά οι μόνες στιγμές που εκπληρώνεται το «εμείς» είναι όταν συναντιόμαστε ερωτικά. Και μετά πάλι δύο άγνωστοι ή οπωσδήποτε δύσκολα δυο σύμμαχοι.

5. Αγαπιόμαστε αλλά σε κάθε ευκαιρία βγαίνουν τα γάντια του μποξ.

Η έννοια και η ποιότητα της αυθεντικής αγάπης υφέρπει στον αέρα, απλά σαν μια ιδέα, αλλά αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο ένας δεν αντέχει πια τον άλλο και ακόμα και μια λέξη, ένα βλέμμα μπορεί να μετατρέψει τη συμβίωσή μας σε εμπόλεμη ζώνη. Ο θυμός και η δυσφορία συσσωρεύονται και η σχέση μοιάζει πια με ατομική βόμβα.

6. Δεν αναγνωρίζω πια ούτε εμένα, ούτε τον άνθρωπο που αγάπησα κάποτε.

Κανένας από τους δύο συντρόφους δεν εξελίσσεται προσωπικά σαν άτομο μέσα στο γάμο, ενώ το εσωτερικό δέσιμο στο ζευγάρι μένει σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης ,τα παιχνίδια του μυαλού (mind games) και οι στρατηγικές αντικαθιστούν την αλληλοεκτίμηση ,την ενσυναίσθηση και τον εκατέρωθεν θαυμασμό. Οι σύντροφοι εφόσον δεν τροφοδοτούν μέσα από τη σχέση και τον εαυτό τους την αυτοαξία, την αποζητούν πολλές φορές σε κάποιο τρίτο πρόσωπο ή ένας από τους δύο παραδίνεται στο να βρίσκεται σε σχέση ψυχικής εξάρτησης από τον άλλο με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του.

7. Νιώθω ότι βιώνω αληθινές στιγμές ευτυχίας όταν δεν είμαστε μαζί.

Και ενώ από την αρχή ήμασταν αχώριστοι σε βαθμό κακουργήματος και δεν μας ενδιέφερε και τόσο να διατηρήσουμε το κομμάτι της προσωπικής μας αυτονομίας, τελικά όχι μόνο αναζητήσαμε ατομικές στιγμές , αλλά προσπαθούμε να βρούμε ή και να δημιουργήσουμε ακόμα, ευκαιρίες να υπάρξουμε μόνοι και να αλληλεπιδράσουμε σε ατομικό επίπεδο και όχι σαν ζευγάρι. Το συνέχεια μαζί μοιάζει να μας κόβει σιγά σιγά το οξυγόνο .

Με δεδομένο ότι αναγνωρίσαμε τις δυσλειτουργίες του γάμου μας και έχοντας επανορθωτική διάθεση απέναντι στην μεταξύ μας σχέση και όχι μια ανάγκη αποκατάστασης του αισθήματος δικαίου (αναζητώ κάποιον να μου επιβεβαιώσει ότι εγώ είμαι ο σωστός μεταξύ των δύο) , τίθεται το ερώτημα, αξίζει να απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε;

Πριν απαντηθεί το προηγούμενο ερώτημα ας φανταστούμε τον γάμο μας σαν έναν πραγματικό «ασθενή», που εμείς και ο σύντροφός μας τον φέρνουμε ενώπιον ενός «ιατρού», και γεμάτοι αγωνία στο βλέμμα (όπως και στις ταινίες) απευθυνόμαστε στον θεραπευτή , ο οποίος μόλις τον έχει εξετάσει και τον ρωτάμε «θα ζήσει γιατρέ μου;» .

Η απάντησή σοκαριστικά αποκαλυπτική , σε σημείο που αρκετοί από εμάς να μην είμαστε πάντα έτοιμοι να την αποδεχθούμε και γι αυτό να θεωρούμε τον ιατρό μάλλον ακατάλληλο για τον «ασθενή» μας . Και αυτό γιατί ο ιατρός απάντησε με πάσα ειλικρίνεια πως η θεραπεία αυτού του ασθενούς δεν βρίσκεται στα δικά του χέρια, αλλά στα δικά τους, και πως η ίαση δεν θα βρει χώρο να επισυμβεί , αν κανείς από τους δυο δεν βρει του κουράγιο να αναγνωρίσει το δικό του κομμάτι ευθύνης και θετικής συμβολής στην τωρινή κρίσιμη κατάσταση του «υπό θεραπεία» γάμου.

Εύκολα λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η επιλογή ενός ζευγαριού να απευθυνθεί σε έναν σύμβουλο γάμου με στόχο να εξομαλυνθούν τα προβλήματα και το μεταξύ τους χάσμα είναι όχι μόνο άξια επαίνου, αλλά και ενδεικτική του ενδιαφέροντος που δείχνουν οι σύντροφοι ο ένας για τον άλλο, την ίδια τους τη σχέση αλλά και την κοινή τους πορεία.

Το αποτέλεσμα όμως αυτής της επιλογής , είναι κάτι που κανείς εκτός του ζευγαριού δεν μπορεί να ελέγξει ή να εγγυηθεί, καθώς η από κοινού αφοσίωση, υπομονή, και δέσμευση στο θεραπευτικό πλαίσιο, είναι απαραίτητα στοιχεία για την επιτυχία καθώς και η εκατέρωθεν διάθεση το «εγώ» να ξανασυστηθεί με το «εμείς» χωρίς να υποκρίνεται ή να καταπιέζεται, αλλά να συνεκπαιδευτεί στο πώς να ξεδιπλώνεται αυθεντικά προς τα έξω σε μια σχέση συνεργασίας με το «εμείς» που το εξελίσσει και δεν το αφήνει σε καμία περίπτωση στάσιμο.

Επομένως, ναι, ένας σύμβουλος γάμου μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην διάσωση ενός γάμου, υπό τον όρο ότι οι σύντροφοι επιθυμούν πραγματικά να παραμείνουν μαζί και να επενδύσουν χρόνο και ενέργεια στο πως μπορούν να ενισχύσουν θετικά κάθε πτυχή του γάμου τους που χρειάζεται να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο.

To άρθρο Γάμος σε κρίση... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Και σε ποιόν δεν αρέσει η ποιότητα, η πολυτέλεια, τα επώνυμα ίσως ρούχα, υποδήματα και αξεσουάρ. Μάλιστα πολλοί από μας λαχταράμε ν’ αποκτήσουμε επώνυμα ήδη, αλλά πολλές φορές ο οικονομικός μας προϋπολογισμός θέτει ένα τεράστιο απαγορευτικό μέσα μας, με αποτέλεσμα να σκεφτόμαστε δεν μπορώ να έχω αυτή την πανάκριβη επώνυμη τσάντα , αυτά τα υπέροχα αλλά πανάκριβα παπούτσια κ.λ.π .

Και συνήθως μένουμε με ένα μεγάλο απωθημένο ή θυσιάζουμε άλλες ζωτικής σημασίας ανάγκες μας, προκειμένου ν΄ αποκτήσουμε το πολυπόθητο προϊόν, γιατί μέσα μας η απόκτησή του σημαίνει ταυτόχρονα και την αναβάθμιση της προσωπικής μας αξίας. Σαν να αναμένουμε δηλαδή ότι φορώντας ή χρησιμοποιώντας μια συγκεκριμένη μάρκα, αυτόματα θα ανέβει και η προσωπική μας αξία.

Στην πραγματικότητά όμως η ποιότητα, η πολυτέλεια και ο πλούτος είναι μια κατάσταση που βιώνεται πρώτα εσωτερικά και έπειτα δημιουργείται στην πραγματικότητα που ζούμε. Πρώτα δηλαδή ενυπάρχει μέσα μας και έπειτα εκφράζεται στον υλικό φυσικό κόσμο που ζούμε και δραστηριοποιούμαστε μέσω των επιλογών μας. Για να γίνει αυτό οφείλουμε να έχουμε εναρμονιστεί πρώτα με την δική μας αξία, με την αντίληψη της μοναδικότητάς μας και έπειτα με την αξία της εκάστοτε αγαπημένης μας μάρκας προϊόντων ή υπηρεσιών.

Για παράδειγμα, έστω ότι επιθυμείς διακαώς ένα επώνυμο ζευγάρι παπούτσια, δεν μπορείς να νιώθεις τα παπούτσια ή το brand των παπουτσιών μεγαλύτερης αξίας από τη δική σου και ότι φορώντας τα θα καταφέρεις να λάβεις την αξία που δεν έχεις, ότι δηλαδή η μάρκα των παπουτσιών είναι εκείνη που θα σε κάνει να φαίνεσαι ξεχωριστός και αξιόλογος. Δεν είναι η επώνυμη αυτή μάρκα που έρχεται να δώσει αξία σε σένα, αλλά εσύ ο ίδιος είσαι πρώτα υψηλής αξίας άνθρωπος και ως εκ τούτου δίνεις αξία στο brand με το να το επιλέγεις. Στην αντίθετη περίπτωση αντί να βγάζεις εσύ βόλτα τα παπούτσια φορώντας τα, βγαίνουν τα επώνυμα παπούτσια βόλτα περιφέροντας έναν αγνώστου αξίας άνθρωπο.

Αυτό είναι και το σκεπτικό σχεδόν όλων των μεγάλων επώνυμων οίκων μόδας, προϊόντων τεχνολογίας κ.α , οι οποίοι επενδύουν και αναζητούν την καλύτερη ομάδα συνεργατών ώστε να παράξουν υψηλής αξίας προϊόντα προορισμένα για ξεχωριστούς και υψηλής αξίας ανθρώπους.

Αξιολόγησε πρώτα υψηλά τον εαυτό σου, αγάπησε την μοναδικότητά σου, την δική σου επώνυμη ταμπέλα και μετά δώσε αξία και προτίμηση σε μια πολυτελή μάρκα.

To άρθρο H επώνυμη μοναδική μάρκα του εαυτού σου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ο William Walker Atkinson έχει πει ότι «όπου το μυαλό είναι στατική ενέργεια, η σκέψη είναι δυναμική ενέργεια – δύο φάσεις του ίδιου πράγματος», ενώ ο Charles Haanel τόνισε ότι « η δύναμη της σκέψης είναι η δονητική δύναμη που διαμορφώνεται με τη μετατροπή του στατικού μυαλού σε δυναμικό μυαλό ».

Επομένως γίνεται αντιληπτό πόσο ζωντανές είναι οι σκέψεις μας και οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να τις συνθέσουμε . Κάθε φορά που κάνουμε μια συγκεκριμένη σκέψη, εκπέμπουμε μια πολύ συγκεκριμένη, αντίστοιχη συχνότητα ή ενεργειακή δόνηση.

Υπολογίζεται ότι το μέσος άνθρωπος κάνει περίπου 12.000 έως και 70.000 σκέψεις ημερησίως. Επομένως, αν θέλουμε να δουλέψουμε στην αύξηση των θετικών σκέψεων που κάνουμε κάθε μέρα, ο στόχος δεν θα πρέπει να είναι ο έλεγχος της κάθε σκέψης , διότι αυτό πολύ απλά θα μας οδηγήσει σε εμμονές, αλλά ο έλεγχος των κυρίαρχων σκέψεων και πεποιθήσεων, που χρειάζεται να μπουν σε μια κατάσταση υποσυνείδητου ελέγχου, καθώς αυτές είναι που καθορίζουν κατά μεγάλο ποσοστό τη νοητική μας νοοτροπία. Καθώς γίνεται αυτό, οι τυχαίες σκέψεις μας συμπαρασύρονται και αυτές και γίνονται θετικότερες και αυθόρμητα περισσότερο δημιουργικές.

Ανεξάρτητα από το αν το συνειδητοποιούμε ή όχι, εμείς είμαστε οι Δημιουργοί της πραγματικότητάς μας μέσω της δύναμής της σκέψης μας. Γι αυτό και κάθε επίδραση από το εξωτερικό μας περιβάλλον, έχει την αρχική αιτία γέννησής της μέσα μας. Οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας ανεξαιρέτως , επομένως αν ενσωματώσουμε αυτή την αλήθεια στον ψυχισμό μας,  θα δούμε τη ζωή μας να μεταμορφώνεται  με θαυμαστό τρόπο.

Οτιδήποτε λέω ή σκέφτομαι , αποτελεί μια δήλωση . Κάθε φορά επομένως που σκέφτομαι ή λέω κάτι για τον εαυτό μου ή κάποιον άλλο είναι μια δήλωση . Οι δηλώσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο υποστηριχτικό εργαλείο για να προχωρήσουμε σε αλλαγές που επιθυμούμε στη ζωή μας . Η δομή και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται στις δηλώσεις δεν είναι τυχαίες, αλλά είναι επιλεγμένες προσεκτικά ,  ώστε να συντελέσουν στην επίτευξη των επιδιώξεών μας. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κάθε δήλωση σαν μια δυνατή ανακοίνωση προς τον εαυτό μας ότι αυτό που επιθυμούμε είναι ήδη γεγονός, και έτσι μπαίνουμε σε μία, νοητική και συναισθηματική κατάσταση, που είναι σε απόλυτη συμφωνία  με αυτό που επιθυμούμε να μας συμβεί . Η σκέψη ακολουθεί πιστά το συναίσθημα που αυτή εκπέμπει και τα δυο μαζί προκαλούν μια ολοκληρωμένη ζωντανή εικόνα που το υποσυνείδητο θα σπεύσει αμέσως μόλις την συλλάβει, να την υλοποιήσει και να την φέρει στον εξωτερικό μας κόσμο.

Στη συγκεκριμένη αυτή κατάσταση, είμαστε σε θέση να προσελκύσουμε και να υλοποιήσουμε τις επιθυμίες μας.

Η συνεχής εξάσκηση στις θετικές δηλώσεις, μας βοηθά επίσης να συνειδητοποιήσουμε τον τρόπο που μέχρι σήμερα σκεφτόμασταν και αισθανόμασταν για κάποιες καταστάσεις, αλλά και τον τρόπο που το εκφράζαμε. Επιλέγοντας νέες λέξεις, νέες δομές σκέψεων και εκφράσεων, δημιουργούμε νέα συναισθήματα που μπορούν να αλλάξουν την ενέργειά μας απέναντι στην στάση και τη νοοτροπία που έχουμε για την ζωή.

Και επειδή το μυαλό μας δυστυχώς είναι περισσότερο εκπαιδευμένο στο να κάνει  αρνητικές σκέψεις  σε πρώτη φάση τουλάχιστον και μάλιστα με αβίαστο τρόπο, χρειάζεται να δουλέψουμε με πίστη και αφοσίωση,  ώστε να το μετεκπαιδεύσουμε ώστε να παράγει θετικές σκέψεις που θα επηρεάσουν την πραγματικότητά που ζούμε. Μοιάζει σχεδόν με την επιμέλεια που χρειάζεται να επιδείξουμε όταν εκπαιδευόμαστε σε μια νέα δραστηριότητα, όπως ένα καινούργιο χόμπι .

Καθώς οι πληθώρα αρνητικών σκέψεων, οδηγεί σε δυσάρεστα συναισθήματα, αποδυναμωμένη πράξη και αδύναμα αποτελέσματα, επιβάλλεται να ενισχύσουμε την αυτεπίγνωσή μας, ώστε να δίνουμε προσοχή στις σκέψεις μας, και να είμαστε σε θέση να αντικαθιστούμε σε σύντομο χρόνο μια αρνητική με μια θετική σκέψη.

Κάθε κουβέντα που λέμε είναι μία δήλωση που δείχνει την στάση μας απέναντι στον εαυτό μας και εν τέλει απέναντι στην ίδια τη ζωή. Οι επαναλαμβανόμενες ίδιες αρνητικές σκέψεις, είναι σαν να εμποτίζουν σταδιακά την ύπαρξή μας με πεποιθήσεις που ριζώνουν και υποδουλώνουν όλη μας την πραγματικότητα και έτσι το μόνο που προσελκύουμε και ανακυκλώνουμε  είναι τις καταστάσεις που δεν μας κάνουν ευτυχισμένους.

Για παράδειγμα, κάθε φορά που θυμώνουμε, είναι σαν να δηλώνουμε  ασυναίσθητα στον εαυτό μας, ότι επιθυμούμε περισσότερο θυμό στη ζωή μας. Κάθε φορά που νιώθουμε αδύναμοι ή ανασφαλείς, ανακοινώνουμε στον εαυτό μας ότι προσκαλούμε κι άλλη αδυναμία και ανασφάλεια γύρω μας. Και τότε ο πιστός εαυτός, μας οδηγεί σε καταστάσεις ή πρόσωπα που μπορούν να μας προσφέρουν  αυτό το συναίσθημα, ενώ αντίθετα αυτό που πραγματικά επιθυμούμε είναι ν’ απαλλαγούμε από αυτό που αισθανόμαστε.

Χρειάζεται επομένως να χτίσουμε ένα νέο οικοδόμημα σκέψης και λόγου το οποίο να στηρίζεται σε νέα θετικά πρότυπα. Στην ουσία είναι σαν να αναλαμβάνουμε οι ίδιοι την ευθύνη του εαυτού μας για τις αλλαγές που επιζητάμε να συμβούν. Γι αυτό ορισμένοι άνθρωποι αμφισβητούν ή εγκαταλείπουν την προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των σκέψεών τους, διότι δεν αποδέχονται πως είναι κυρίαρχοι της ζωής τους, ώστε να τολμήσουν άφοβα να αφεθούν σ’ ένα καταρράκτη θετικών και ευχάριστων σκέψεων  για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους. Πάντα είναι πιο προσιτό και εύκολο το « τις πταίει» από το «εγώ είμαι υπεύθυνος και κυρίαρχος του παιχνιδιού»

Είναι σημαντικό όταν χρησιμοποιούμε τις θετικές δηλώσεις για να βελτιώσουμε τη ζωή μας, να προσέξουμε να υπάρχει συμφωνία και αρμονία μεταξύ αυτών που επιθυμούμε και αυτών που σκεπτόμαστε και πράττουμε. Επίσης αν κάνουμε μια θετική δήλωση και αμέσως μετά κάνουμε μια αρνητική σκέψη γι αυτήν, προερχόμενη από την ήδη διαμορφωμένη πραγματικότητά μας , αυτόματα η δύναμη της θετικής ανακοίνωσης που κάναμε στον εαυτό μας ακυρώνεται.

Για παράδειγμα, κάποιος είναι σε πρόγραμμα διατροφής και χρησιμοποιεί και θετικές δηλώσεις ενισχυτικά, αν κάνοντας τη δήλωση «Το σώμα μου είναι ο ναός της ψυχής μου, το φροντίζω και το αγαπώ», ακολουθεί η σκέψη «αυτή την εβδομάδα έπρεπε να έχω χάσει 1 κιλό αντί για 500gr », η παραπάνω δήλωση μόλις έχει ακυρωθεί . Γιατί με τη σκέψη αυτή, που μπορεί να είναι γεγονός, ακυρώνει τη δυνατότητα που έχει ο ίδιος να φροντίσει το σώμα του με επιτυχία και αποπνέει θα λέγαμε έτσι , δυσπιστία απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό επειδή δεν κατάφερε να χάσει το 1 κιλό, επομένως δεν μπορεί να τα καταφέρει, επομένως το σώμα του δεν είναι για εκείνον ο ναός της ψυχής του και δεν το φροντίζει ούτε το αγαπά…

Ένας τρόπος να λειτουργήσουν  οι δηλώσεις γρήγορα και σταθερά, είναι να προετοιμάσουμε το έδαφος ώστε να καρποφορήσουν αυτές όπως οι σπόροι. Εν προκειμένω το έδαφος είναι οι σκέψεις που κάνουμε αδιάκοπα. Όσο πιο συχνά επιλέγουμε να κάνουμε σκέψεις που μας κάνουν να νιώθουμε καλά και μας συντονίζουν με θετικά συναισθήματα, τόσο πιο γρήγορα θα λειτουργήσουν στη ζωή μας οι δηλώσεις.

Αμέσως μόλις αποφασίσουμε ότι θέλουμε να σκεφτόμαστε με τρόπο ευχάριστο, δημιουργικό  και ενδυναμωτικό, τότε το μυαλό μας  θα παραμείνει με επιμονή στη νέα μας απόφαση και ολοένα και περισσότερο θα αναζητά τρόπους ανατροφοδότησης της νέας αυτής κατάστασης που του θέσαμε σε λειτουργία .

Οι δηλώσεις δημιουργούν ένα σημείο εστίασης, αλλαγής του τρόπου σκέψης μας και χρειάζονται μόνο 17 δευτερόλεπτα για να αλλάξει το σημείο εστίασης και η σκέψη από αρνητική να γίνει θετική. Οι θετικές δηλώσεις, μας παρασύρουν  μακριά, πέρα από την πραγματικότητα που βιώνουμε στο εδώ και το τώρα και προχωρούν στη οικοδόμηση του μέλλοντος μέσα από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε στο σήμερα. Επιλέγοντας να δηλώνουμε «είμαι γεμάτος αφθονία», ενώ στην πραγματικότητα έχουμε πολύ λίγα χρήματα στην τράπεζα εκείνη την στιγμή, αυτό που κάνουμε είναι να φυτεύουμε τους σπόρους της μελλοντικής μας ευημερίας. Η επαναλαμβανόμενη χρήση της δήλωσης αυτής δίνει περισσότερη ενέργεια στους σπόρους αυτούς .

Ο λόγος που χρησιμοποιούμε τις δηλώσεις σε ενεστώτα χρόνο και όχι σε μέλλοντα είναι για να μείνουν οι σκέψεις στο παρόν και να δημιουργήσουν το μέλλον.  Ενώ αν λέμε «θα έχω» ή «θα είμαι», τότε οι σκέψεις μας  μένουν στο μέλλον και δημιουργούν παράθυρο αναμονής στις επιδιώξεις μας να λάβουν χώρα κάποτε απροσδιόριστα στο μέλλον .

Όταν αλλάζουμε τον τρόπο που σκεπτόμαστε, αυτόματα επηρεάζεται όλο το σύστημα στο οποίο ανήκουμε. Και επειδή δεν είναι δυνατόν ξαφνικά να πάψουμε να κάνουμε αρνητικές σκέψεις , ένας πολύ καλός τρόπος αντιμετώπισής τους, που συμβάλλει και στην συνεχή εκπαίδευση του μυαλού μας, είναι να τις αντικαθιστούμε, αφού πρώτα τις ακυρώσουμε με μια θετική.

Για παράδειγμα, κάνουμε τη σκέψη « είμαι ανεπαρκής», επιστρέφουμε αμέσως στον εαυτό μας για να του δηλώσουμε «ακυρώνω και διαγράφω τη σκέψη πως είμαι ανεπαρκής , γιατί αυτός είναι ο τρόπος που σκεφτόμουν παλιά», και συμπληρώνουμε τη αντίστοιχη θετική δήλωση για μας, ακόμα και αν αυτό που δηλώνουμε,  αισθανόμαστε πως είναι ένας ευσεβής πόθος , π.χ «είμαι αρκετός για να αντιμετωπίσω και να διαχειριστώ οτιδήποτε απρόοπτο μου συμβεί».

Εναλλακτικά μπορούμε απλά στον αντίποδα της αρνητικής σκέψης να δηλώσουμε το ακριβώς αντίθετό της , π.χ «είμαι φτωχός», με το «είμαι πλούσιος» , επαναλαμβάνοντας την αρκετές φορές μέχρι να αρχίσουμε να αισθανόμαστε άνετα με την αντίθεση αυτή και να μας γίνει οικεία όσο και η αρνητική πραγματικότητα της σκέψης που λέει «είμαι φτωχός».

Συμπερασματικά, αξίζει να τονίσουμε ότι η χρήση των θετικών δηλώσεων δεν έχει σκοπό να μας παρασύρει σε ένα φαντασιακό κόσμο, μιας ουτοπικής πραγματικότητας, αλλά να μας αποδείξει πως είμαστε ικανοί να επανα-προγραμματίσουμε τη σκέψη και τη δομή του λόγου μας, ώστε να μειωθεί σταδιακά η ανατροφοδότηση που κάνουμε, έστω και άθελά μας κάποιες φορές, στο μυαλό μας με χαμηλά δονούμενες σκέψεις, όπως οι αρνητικές ,που σαν επακόλουθο έχουν την πρόκληση αρνητικών συμβάντων στη ζωή μας και να αυξηθεί η παραγωγή θετικών και παραγωγικών σκέψεων που α μη τι άλλο ενισχύουν την αυτοπεποίθηση μας, οχυρώνουν τον ψυχισμό μας και μας κάνουν λειτουργικούς και επιτυχημένους σε όποιο τομέα επιλέξουμε να εμφανίσουμε νέα εποικοδομητική δράση.

To άρθρο Θετικές δηλώσεις και επαναπρογραμματισμός σκέψης μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.