Ο φορέας τους συνδρόμου φαίνεται να απομονώνεται στον εαυτό του, σε μια εσωτερική αναζήτηση. Στις σοβαρότερες μορφές, οι φορείς αποκόβονται εντελώς από τον κόσμο και ζουν σε μια δική τους εσωτερική πραγματικότητα. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως τις μορφές υψηλής λειτουργικότητας, το άτομο μπορεί να αναπτύξει όχι μόνον εξαιρετικές επικοινωνιακές δυνατότητες, αλλά και χαρίσματα, όπως υψηλή νοημοσύνη, φωτογραφική μνήμη και πολλά ακόμη.

Ένα πυρηνικό χαρακτηριστικό της αυτιστικής συμπεριφοράς είναι ο θυμός.

Ακόμη και στις μορφές υψηλής λειτουργικότητας, ο θυμός είναι υπαρκτός και μπορεί να πάρει ακραίες διαστάσεις.

Η διαφορά του με τον θυμό άλλων ασθενειών ή συνδρόμων είναι, ότι δεν έχει περιοδικότητα, όπως στη διπολική διαταραχή, και μπορεί να αποκτήσει εξαιρετικά μεγάλη ένταση και διάρκεια.

Θα μεταφράσουμε εδώ ένα σχετικό άρθρο από το portal “Researching Autism“, το οποίο ασχολείται με την έρευνα γύρω από τον αυτισμό:

Η αίσθηση του θυμού είναι μέρος της ανθρώπινης υπόστασης. Είναι μια φυσική απάντηση σε κάποια επίθεση, προσβολή, απάτη ή απογοήτευση. Μερικές φορές ο υπερβολικός θυμός μπορεί να είναι σύμπτωμα κάποιων ψυχικών προβλημάτων υγείας.

Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι με αυτισμό θυμώνουν και γίνονται επιθετικοί πολύ γρήγορα και το βρίσκουν δύσκολο να το διαχειριστούν. Η ταχύτητα και η ένταση του θυμού τους μπορεί να είναι υπερβολική.

Όταν εκνευρίζονται, δείχνουν να μην είναι σε θέση να παύσουν και να σκεφτούν εναλλακτικές στρατηγικές για να επιλύσουν την κατάσταση.

“Η ταχύτητα και η ένταση του θυμού, μερικές φορές σε απάντηση προς κάποιο σχετικά ασήμαντο γεγονός, μπορεί να είναι εξαιρετικά έντονη”(Attwood, 2006).

“Όταν αισθάνεται θυμό, το άτομο με σύνδρομο Άσπεργκερ φαίνονται να μην είναι σε θέση να παύσουν και να σκεφτούν εναλλακτικές στρατηγικές για να επιλύσουν την κατάσταση. […] Υπάρχει συχνά μια ακαριαία φυσική αντίδραση χωρίς προσεκτική σκέψη. Όταν ο θυμός είναι έντονος, το άτομο με σύνδρομο Άσπεργκερ μπορεί να “τυφλωθεί” από την οργή και να μην βλέπει σημεία, τα οποία δηλώνουν ότι θα ήταν πρέπον να σταματήσει” (Attwood, 2006).

To άρθρο Ο θυμός στα αυτιστικά άτομα μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

To Facebook, το Instagram, το Twitter, το Youtube είναι μερικά μόνο από αυτά που απασχολούν μεγάλο ποσοστό παιδιών, κυρίως δε τους έφηβους. Τα μαθαίνουν μέσα από τις παρέες τους στο σχολείο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Είναι μέσα στην καθημερινότητα μας, που οι λίγοι που απέμειναν χωρίς κάποιο λογαριασμό είναι οι «παρείσακτοι», οι περίεργοι, οι οπισθοδρομικοί.

Στην αρχή συνήθως, μπορεί να ζητήσουν διστακτικά να κάνουν λογαριασμό σε κάποιο από αυτά τα δίκτυα. Και εκεί θα αρχίσει να υπάρχει η ανησυχία των γονιών για το πως να διαχειριστούν αυτή τη νέα κατάσταση. Να τα αφήσουν; Και αν ναι, από ποια ηλικία; Με ποιο να αρχίσουν από τα social media; Να απαιτήσουν να γνωρίζουν τους κωδικούς πρόσβασης;

Σίγουρα, η απομάκρυνση του παιδιού από τα social media δεν είναι και η πιο κατάλληλη λύση. Θα προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις σας, εκνευρισμό και μία τεταμένη κατάσταση. Πάντως, σύμφωνα με τους κανονισμούς των περισσοτέρων δικτύων, από την ηλικία των 13 ετών επιτρέπεται η δημιουργία λογαριασμού στα ανήλικα, οπότε έχετε το περιθώριο μέχρι την ηλικία των 13 ετών να συζητήσετε μαζί του για τους κανόνες ασφαλείας, για την σωστή χρήση των social media, ώστε να μην δημιουργηθούν αισθήματα εθισμού.

Παρακάτω θα αναφέρουμε μερικά βήματα που είναι καλό να ακολουθηθούν από τους γονείς για να δημιουργηθεί μια ασφαλή σχέση μεταξύ των παιδιών και των social media:

1) Εξηγήστε τους πως συχνά οι άνθρωποι προβάλλουν μία ιδεατή εικόνα, μόνο τις στιγμές ευτυχίας ή την εικόνα που θα ήθελαν να έχουν και στον πραγματικό κόσμο αλλά δεν μπορούν για διάφορους λόγους. Εικόνες με επώνυμες μάρκες ρούχων, με ταξίδια σε διάφορα μέρη, με ξέφρενη νυχτερινή ζωή, αγκαλιά με πολλούς ανθρώπους κ.ά. Στιγμές που μπορεί να βιώσαν μία φορά στη ζωή τους και να επαναλαμβάνουν τις φωτογραφίες ή και να υποκλέπτουν, φανερώνοντας μία αναληθή εικόνα. Βοηθήστε τα, να καταλάβουν πως τα δυσάρεστα αποκρύπτονται και για αυτό να μην δείχνουν σημάδια ζήλιας και φθόνου.

2) Να είναι πάντα κόσμιοι στα σχόλια τους και στις αναρτήσεις τους καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να ανατρέξει σε ό,τι έχει δημοσιευτεί για πολλά χρόνια πριν. Το διαδικτυακό μας αποτύπωμα δεν διαγράφεται απόλυτα (αφήνει ένα ψηφιακό «ίχνος»). Όπως και να έχει, θα πρέπει η συμπεριφορά και το λεξιλόγιο τους να μην διαφέρει από την πραγματική ζωή. Όπως θα εκφράζονταν αν έβλεπαν ζωντανά μία εικόνα, ανάλογα και να πληκτρολογούν. Συνηθίζεται μπροστά από την οθόνη να «βγαίνει» μία προσωπικότητα πιο επιθετική, επειδή θεωρούμε πως δεν μας βλέπει ο άλλος. Μην διστάσετε να τους ζητήσετε να απομακρύνουν οποιοδήποτε προσβλητικό post.

3) Προτείνετε τους να κάνετε δραστηριότητες, είτε εντός σπιτιού (πχ επιτραπέζιο παιχνίδι) ή και εκτός σπιτιού (πχ βόλτα με τα ποδήλατα, μπάσκετ, εκδρομή), ώστε να ξεφεύγουν από τα social media. Σίγουρα θα τους κάνει να νιώσουν καλύτερα με την αλλαγή παραστάσεων.

4) Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν τα παιδιά σας πως θα βρίσκεστε πάντα δίπλα τους σε ό,τι χρειαστούν. Να μην έχουν ενδοιασμούς να σας εκφράσουν κάποια ανησυχία τους.

5)Τέλος, αν παρατηρήσετε αλλαγές στη διάθεση και την συμπεριφορά τους, όπως επίσης αν έχει επηρεαστεί η υγεία τους με πονοκεφάλους και αϋπνίες, μην διστάσετε να ζητήσετε την γνώμη ενός ειδικού που θα μπορέσει να σας κατευθύνει στα σωστά μονοπάτια της οικογενειακής ηρεμίας…

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Εθισμός των παιδιών με τα social media: «Δεν είμαι καλά, δεν έχω πολλά likes» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Γιατί πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλή δουλειά για “να του επιτρέψουμε να κυλήσει μέσα μας” και να το ενστερνιστεί ο καθένας μας για τον Άλλο…

Πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλές αποδείξεις, ίσως μάλιστα τις περισσότερες φορές να πάρει και χρόνο για να αποκτηθεί. Πολύ δύσκολο και επίπονο συναίσθημα, καθώς αν καταπατηθεί τότε δεν διορθώνεται… είναι σαν να έχει ραγίσει το γυαλί που δεν ξανακολλάει.

Σπάνια οι άνθρωποι δείχνουν κατευθείαν την εμπιστοσύνη τους σε ένα άλλο άτομο χωρίς πρώτα να τον «τσεκάρουν». Μερικές φορές, μπορεί από ένστικτο να νιώσουμε άνετα και οικεία με κάποιον και να εκφράσουμε κάποιες απόψεις πιο προσωπικές αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα «ανοίξουμε» τα χαρτιά της προσωπικότητας μας και του εσωτερικού μας κόσμου. Αυτά τα χαρτιά τα θεωρούμε δικά μας και για να τα μοιραστούμε, θα πρέπει να έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μας με την τιμιότητα τους, το σεβασμό τους, την κατανόηση τους και το πιο βασικό με την εχεμύθεια τους.

Ο λόγος που κερδίζεται δύσκολα η εμπιστοσύνη είναι το αίσθημα που βιώνουμε όταν αυτή χάνεται. Ο πόνος που προκαλεί αυτή η προδοσία είναι ανείπωτος και ως άμυνα της συναισθηματικής μας υγείας βάζουμε εκ των προτέρων όσο το δυνατό πιο πολλά κριτήρια για να κερδηθεί.

Οι  ρίζες των αυστηρών κριτηρίων βρίσκονται στο παρελθόν, κάποια στιγμή νιώσαμε ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη μας όπως για παράδειγμα στην παιδική ηλικία γιατί μία φίλη μαρτύρησε κάποιο μυστικό μας ή στην εργασία όταν κάποιος συνάδελφος είπε στον εργοδότη μας πως καθυστερήσαμε κάποιο project ή στη σχέση μας όταν παρατηρήσαμε πως ο σύντροφος μας ανταλλάσσει μηνύματα με κάποιο άλλο άτομο κ.ά. Αυτές οι συμπεριφορές μας κάνουν πιο «σκληρούς» στις επόμενες φιλίες μας, επαφές με τους γύρω μας αλλά κυρίως στις ερωτικές μας σχέσεις.

Στις ερωτικές σχέσεις και στις φιλίες είναι πιο δύσκολο όταν προδίδεται η εμπιστοσύνη μας γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ξεδιπλώσει όλο μας το “είναι”. Ζούμε τον άλλον σε πολύ προσωπικές στιγμές, έχουμε ανταλλάξει τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, έχουμε παραδοθεί καθώς έχει κερδηθεί η εμπιστοσύνη και όταν αυτή κλονιστεί τότε είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε. Μπορεί να ξεσπάσουμε σε κλάματα, να κλειστούμε στον εαυτό μας, να βγάλουμε πιο επιθετική συμπεριφορά, στον καθένα μας λειτουργεί διαφορετικά.

Πολλές φορές η κατάσταση χρήζει και της βοήθειας κάποιου ειδικού για να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας.

Η αλήθεια όμως, πώς όταν βρεθεί ο σωστός σύντροφος/φίλος/συγγενής/συνάδελφος είναι εκπληκτικό το συναίσθημα της εμπιστοσύνης. Να γνωρίζεις πως υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να αρέσει!

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Ότι χτίζεις με κόπο, γκρεμίζεται σε μια στιγμή μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Κάθε μέρα, διαπιστώνω πόσο δύσκολη είναι η φιλία μεταξύ των γυναικών. Κάθε ημέρα θα διαπιστώσω πως οι σχέσεις μεταξύ γυναικών είναι αρκετά επιρρεπείς στη διάλυσή τους.

Όπως και ότι  είναι αρκετά δύσκολο να δημιουργηθεί μία στενή σχέση μεταξύ τους η οποία θα είναι χτισμένη στην ειλικρίνεια και το σημαντικότερο: μία σχέση η οποία θα διαρκέσει στο χρόνο.

Δε λέω πως είναι ακατόρθωτο, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που όντως μία γυναικεία φιλία στάθηκε μέσα στο χρόνο; μιλάμε για ένα φαινόμενο που συναντάται πάρα πολύ συχνά στο μεγαλύτερο του βαθμό.

Είναι ένα λυπηρό γεγονός, οι γυναίκες να είναι βαθιά ανταγωνιστικές μεταξύ τους.

Η μία πάντοτε θα φθονήσει την άλλη επειδή μπορεί να είναι πιο εξωστρεφής, πιο όμορφη, πιο εκδηλωτική, το οτιδήποτε.  Οι γυναίκες λόγω θέσης και φύσης, μπορούν περισσότερο να βάφονται, να παρεμβαίνουν στην εμφάνισή τους όπως και να φοράνε περισσότερα ρούχα, έχουνε μεγαλύτερες πιθανότητες να φθονούν η μία την άλλη (διότι ο άνδρας τι θα ζηλέψει από έναν άλλο άνδρα; Το καινούργιο του φόρεμα, τα μαλλιά του, το άρωμά του, δεν έχει και πολλά να ζηλέψει και σε πρακτικό επίπεδο).

Είναι δύσκολο να δημιουργήσεις μία φιλία (ή οποιαδήποτε σχέση με άλλη γυναίκα) και να διαρκέσει μέσα στο χρόνο μα, κυρίως, να είναι αληθινή και να μην κρύβει εντός της φθόνο και ανταγωνιστική διάθεση.

Γιατί οι γυναίκες είναι τόσο ανταγωνιστικές η μία προς την άλλη;

Φταίει ο πολλαπλός τους ρόλος μέσα σε μία απαιτητική κοινωνία που διαρκώς απαιτεί από αυτές να είναι όμορφες, έξυπνες, ικανές σε όλα, στα πάντα;

Ευθύνεται το γεγονός πως η γυναίκα του σήμερα επιτελεί τόσους σημαντικούς ρόλους και δυσανασχετεί, όταν αισθάνεται πως κάποια ίσως τα καταφέρνει καλύτερα;

Φταίει μήπως και η ίδια η ανταγωνιστική τους φύση;

Μάλλον ο λόγος είναι όλες οι παραπάνω αιτίες.

Καμία γυναίκα δε θα έπρεπε να φθονεί καμία άλλη γυναίκα. Διότι θα έπρεπε να γνωρίζει πως η καθεμία –όπως και ο κάθε άνθρωπος φυσικά- είναι μοναδικός.

—

Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι δημοσιογράφος, αρθρογράφος, αθλήτρια πολεμικών τεχνών και πάνω από όλα, ένας άνθρωπος που προσπαθεί μέρα με τη μέρα να γίνεται καλύτερος!

Μέσω της γραφής της επικοινωνεί τις εμπειρίες τις με σκοπό πρωτίστως τη δική της αυτοβελτίωση.

To άρθρο Πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η γυναικεία φιλία, μια άποψη μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η επιστήμη της Ψυχολογίας έχει προτείνει διάφορες θεωρίες σχετικά με το πως λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη και, αντιστοίχως, μεθόδους μελέτης της ικανότητας αυτής.

Επιγραμματικά θα αναφέρουμε εδώ την ύπαρξη θεωριών που, είτε ισχυρίζονται πως η αντίληψη είναι το άθροισμα των αισθητηριακών πληροφοριών και αποτελεί αυτόματη διαδικασία, είτε παράγεται μετά από ερμηνεία των προσλαμβανόμενων ερεθισμάτων βασισμένη στην υπάρχουσα γνώση και εμπειρία του ατόμου, αλλά με έναν τρόπο ακαριαίο και όχι σταδιακό.

Βασική αρχή για την κατανόηση της αντιληπτικής διαδικασίας είναι η ανάλυση των μηχανισμών οργάνωσης και σύνθεσης των πληροφοριών που μεταφέρουν οι αισθήσεις. Στην περίπτωση της όρασης, των ειδώλων που σχηματίζονται στον αμφιβληστροειδή.

Για να γίνει κατανοητή μια εικόνα, ο εγκέφαλος αναλύει και ανασυνθέτει σε ομάδες με νοηματική συνάφεια τα αντικείμενα που παρουσιάζονται.

Σύμφωνα μάλιστα με τη θεωρία που ανέπτυξε η σχολή της Γκεστάλτ βασικοί κανόνες για την νοηματοδοτημένη ανασύνθεση των οπτικών πληροφοριών είναι -μεταξύ άλλων- η εγγύτητα των αντικειμένων, η ομοιότητα τους, η ομαλότητα της πορείας των περιγραμμάτων τους και ο τρόπος προσανατολισμού τους.

Επίσης, εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας είναι η διακριτότητα ανάμεσα στην αναπαριστώμενη φιγούρα και το φόντο της.

Τους κανόνες αυτούς παραβιάζει με κάθε τρόπο η φωτογραφία που έγινε viral στο Twitter και στην οποία κανείς δε μπορεί να κατονομάσει κάποιο αντικείμενο, αλλά και να συλλάβει συνολικά το νόημά της.

Μπορεί σε πρώτη ανάγνωση, να φαίνεται σαν ατυχές (μάλλον εσκεμμένα) μοντάζ, προκειμένου να φέρει τον παρατηρητή σε σημείο σύγχυσης, αλλά με μια δεύτερη ανάγνωση, αποδεικνύεται ένας άλυτος αντιληπτικός γρίφος.

Αναφέρθηκε για αυτήν, ότι δημιουργήθηκε από ένα νευρωνικό δίκτυο κατά τη διαδικασία εκμάθησης ή ως προσομοίωση της διαταραγμένης αντίληψης που επιφέρει ένα εγκεφαλικό, το οποίο επηρέασε τον ινιακό λοβό.

Μάλλον τίποτα από τα δύο αυτά δεν ευσταθεί, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πρόκληση για κάθε άνθρωπο.

Καθώς, δε, ο βαθμός δυσκολίας στην αναγνώριση, έστω του παραμικρού αντικειμένου είναι μεγάλος, επιστρατεύονται από τους παρατηρητές πολυπλοκότερες μέθοδοι ανάλυσης και ερμηνείας (αντίληψη των υφών, των υποσυνόλων) που τη μετατρέπουν σε ακόμη δυσκολότερη σπαζοκεφαλιά.

Εσείς; Τί μπορείτε να δείτε;

To άρθρο Η φωτογραφία που κανείς δε μπορεί να καταλάβει τι δείχνει μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Από τον Οκτώβριο του 2013 έως το Σεπτέμβριο του 2014 απέφερε στην κατασκευάστρια φαρμακευτική πωλήσεις ύψους 7.5 δισ. δολαρίων.¹

Η ομάδα των Ιαπώνων ερευνητών των εργαστηρίων της Otsuka, που συνέθεσε την δραστική ουσία, βραβεύτηκε, μάλιστα, για τη δημιουργία της από το Ιαπωνικό Ινστιτούτο Καινοτομίας.²

Η αριπιπραζόλη συνταγογραφείται κυρίως για τις παθήσεις του φάσματος των Σχιζοφρενικών Διαταραχών και της Διπολικής Διαταραχής της Διάθεσης. Αποτελεί ένα αντιψυχωσικό παράγοντα δεύτερης γενιάς ή, ως κοινώς αναφερόμενο, άτυπο αντιψυχωσικό ή, σπανιότερα, μείζον ηρεμιστικό.

Το δεδομένα των πωλήσεων αυτής της ουσίας καταδεικνύουν την διείσδυση των μείζονων ηρεμιστικών φαρμακευτικών παραγόντων στην ιατρική πρακτική και την ευρεία χρήση τους. Η αριπιπραζόλη αναφέρεται ως ένα πρόσφατο παράδειγμα.

Αν και τα σκευάσματα αυτά η ιατρική κοινότητα τα υποδέχτηκε αρχικά με ενθουσιασμό, καθώς προκαλούν λιγότερες, παρενέργειες σε σχέση με τα αντιψυχωσικά πρώτης γενιάς, αρκετές από τις έρευνες που διεξήχθησαν σχετικά με τις επιδράσεις τους, τόσο στη συμπεριφορά, όσο και στη φυσιολογία του νευρικού συστήματος απέδωσαν περίπλοκα και αμφιλεγόμενα ευρήματα, όπως τη συρρίκνωση της μάζας του εγκεφάλου.

Η μείωση της φαιάς ουσίας θεωρείται ως ένα πυρηνικό σύμπτωμα αρκετών ψυχικών ασθενειών και, για μεγάλο χρονικό διάστημα, υπήρχε η παραδοχή, ότι τα νεότερα αντιψυχωσικά περιόριζαν ή και ανέστρεφαν σε έναν βαθμό την απώλεια νευρώνων, ως αποτέλεσμα της κατευναστικής τους επενέργειας στην ντοπαμινική δραστηριότητα, αλλά και στην αύξηση των νευροτροφικών παραγόντων.

Η παραδοχή αυτή τίθεται υπό αμφισβήτηση από έρευνες, οι οποίες χρησιμοποίησαν νευροαπεικονιστικές τεχνικές για να προσδιορίσουν την μακροπρόθεσμη αλλαγή στον όγκο εγκεφαλικών περιοχών ατόμων που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με αντιψυχωσικά.

Η μελέτη του Δρ. Beng-Choon Ho³ συμπεριέλαβε ένα δείγμα 211 ασθενών σε πρώτο ψυχωσικό επεισόδιο. Οι ασθενείς υποβάλλονταν σε μαγνητική τομογραφία κάθε τρία χρόνια για ένα συνολικό διάστημα δεκατεσσάρων ετών. Από το σύνολο των ασθενών μόνο 15% ήταν ελεύθεροι φαρμακευτικής αγωγής εξ αρχής, ενώ η πλειοψηφία λάμβανε ήδη κάποιο αντιψυχωσικό πρώτης γενιάς.

Τα αποτελέσματα έδειξαν μείωση της φαιάς ουσίας σε όλες τις περιοχές του εγκεφάλου, εκτός της παρεγγεφαλίδας. Η μείωση παρατηρήθηκε ανεξάρτητα από τον τύπο του αντιψυχωσικού (πρώτης ή δεύτερης γενιάς) και ο συσχετισμός με τη δοσολογία ήταν ελάχιστος αναλογικά προς την προοδευτική απώλεια κατά το χρονικό διάστημα της έρευνας.

Στην συγκεκριμένη εργασία δεν υπήρξε πληθυσμός ελέγχου, δηλαδή απεικονιστικά δεδομένα ασθενών που δεν λάμβαναν κάποια θεραπεία, προκειμένου να καθοριστεί, αν τελικά η παρατηρούμενη συρρίκνωση όφειλε την εμφάνισή της αποκλειστικά στη χορήγηση των αντιψυχωσικών.

Επιπλέον, όμως, προηγούμενες μελέτες που πραγματοποιήθηκαν σε ζώα είχαν παρόμοια αποτελέσματα. Σε έρευνα του 2005, όπου πίθηκοι έλαβαν αλοπεριδόλη και ολανζαπίνη για διάστημα από δεκαεπτά έως εικοσιεπτά μηνών φάνηκε μείωση του εγκεφαλικού όγκου κατά σχεδόν 10% σε σχέση με την ομάδα ελέγχου στην οποία χορηγήθηκε ψευδοφάρμακο.⁴

Καθώς τα αντιψυχωσικά πλέον χρησιμοποιούνται ευρύτατα για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις και πέραν των ενδεικυόμενων, εγείρονται δικαιολογημένα ερωτήματα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιδράσεις τους στην υγεία και την εξέλιξη των ασθενών.

1. http://www.medscape.com/viewarticle/834273

2. https://www.otsuka.co.jp/en/company/global-topics/2013/20130618_vol13.html

3. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3476840/

4. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/15756305

To άρθρο Τα αντιψυχωσικά συμβάλουν στην συρρίκνωση του εγκεφάλου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Συγκεντρώσαμε μερικές παρατηρήσεις που αφορούν κοινές ανθρώπινες συμπεριφορές και οι οποίες θα σας εκπλήξουν.

Σκεφθείτε, πόσες από αυτές ισχύουν και για εσάς;

1. Όταν σε κάποιον άνθρωπο προσφέρεται ένα νέο στυλό, υπάρχουν 97% πιθανότητες, το πρώτο πράγμα που θα γράψει, να είναι το όνομά του.
2. Η πρώτη εντύπωσή μας για μια νέα γνωριμία σχηματίζεται μέσα στα 7 πρώτα δευτερόλεπτα.
3. Σημειώνοντας τις αρνητικές σκέψεις και πετώντας το χαρτί στα σκουπίδια βελτιώνεται η διάθεση.
4. Το να κρατάς αντικείμενα μπροστά σου είναι σημάδι ντροπαλότητας.
5. Είναι πιο πιθανό να επιστρέψει κάποιος ένα πορτοφόλι που βρήκε στο δρόμο, εάν αντικρύσει μέσα σε αυτό τη φωτογραφία ενός μωρού.
6. Η αδυναμία να αντιληφθεί κάποιος τον σαρκασμό και την ειρωνία μπορεί να υποκρύπτει κάποια πνευματική ασθένεια.
7. Ο εγκέφαλος αντιμετωπίζει την απόρριψη σαν σωματικό πόνο.
8. Δείχνουμε πιο ελκυστικοί, όταν μιλάμε σχετικά με θέματα, για τα οποία ενδιαφερόμαστε πραγματικά.
9. Οι άνθρωποι που είχαν την πρώτη τους σεξουαλική εμπειρία σε μεγαλύτερη ηλικία, τείνουν να αποκτούν καλύτερη μόρφωση, καλύτερο εισόδημα και πιο υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις.
10. Σύμφωνα με έρευνες: αοκμα κι οατν τα γαρμμταα εναιι ακαναετεμμνα σιτς λξειες μαις πσροατησς, μοπουρμε αμοκη να τη δαβιουαμσε, αρκεί το πρώτο και το τελευταίο γράμμα να είναι στη θέση τους. Αυτό συμβαίνει γιατί ο εγκέφαλος διαβάζει λέξεις κι όχι γράμματα στις γλώσσες που γνωρίζουμε.

To άρθρο Ψυχολογικές αλήθειες που θα σας εκπλήξουν μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι ανέστρεψαν, έστω πρόσκαιρα, την απώλεια της μνήμης των ηλικιωμένων μέσω εγκεφαλικής διέγερσης, που επέφερε συγχρονισμό στους ρυθμούς διαφορετικών εγκεφαλικών κυκλωμάτων.

Οι επιστήμονες εξέφρασαν την ελπίδα ότι τα ευρήματα τους θα βοηθήσουν, ώστε να αναπτυχθούν στο μέλλον νέες αποτελεσματικότερες μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις για να αντιμετωπισθεί η έκπτωση των μνημονικών και γνωστικών διαδικασιών λόγω προχωρημένης ηλικίας.

Με δεδομένο ότι τα περιστατικά γνωστικής εξασθένησης/διαταραχής και άνοιας/Αλτσχάιμερ αυξάνονται με ανησυχητικό ρυθμό παγκοσμίως, λόγω και της γήρανσης του πληθυσμού, οι επιστήμονες αναζητούν εναγωνίως τρόπους για να «φρενάρουν» αυτή την εξέλιξη. Μια τέτοια ενθαρρυντική προοπτική -που ενισχύεται από τα νέα ευρήματα- είναι ότι είναι δυνατό να σταματήσει ή ακόμη και να αναστραφεί η απώλεια της μνήμης μέσω της καλύτερης «ενορχήστρωσης» και του συγχρονισμού της ρυθμικής νευρωνικής δραστηριότητας μέσα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ρόμπερτ Ράινχαρντ του Τμήματος Φυσιολογίας και Επιστημών του Εγκεφάλου του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience«, πειραματίστηκαν με 42 εθελοντές ηλικίας 60 έως 76 ετών και άλλους 42 ηλικίας 20 έως 29 ετών, που χωρίστηκαν σε δύο ομάδες, από τις οποίες η μία υποβλήθηκε σε εγκεφαλική διέγερση και η άλλη όχι.

Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν επί 25 λεπτά μια μη επεμβατική τεχνική διέγερσης των κροταφικών και προμετωπιαίων εγκεφαλικών περιοχών, ώστε τα εγκεφαλικά κύματα των εθελοντών να συγχρονισθούν με ένα συγκεκριμένο ρυθμό. Στη συνέχεια, μέσω ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος και μέσω τεστ μελετήθηκαν με ποιο τρόπο ο εγκεφαλικός συγχρονισμός επέδρασε στη βραχύχρονη ενεργό μνήμη, γνωστή και ως εργαζόμενη ή εργασίας (working memory).

Η εν λόγω μνήμη, που αφορά την ικανότητα να διακρατεί κάποιος για ένα χρονικό διάστημα χρήσιμες πληροφορίες για κατοπινή χρήση τους, μειώνεται όσο προχωρά η ηλικία, ακόμη κι αν δεν υπάρχει πρόβλημα άνοιας. Η μνήμη αυτή συνδέεται με συγκεκριμένες αλληλεπιδράσεις νευρώνων τόσο εντός όσο και ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου.

Η νέα έρευνα διαπίστωσε ότι χωρίς τη διέγερση του εγκεφάλου οι ηλικιωμένοι είχαν πιο αργή και λιγότερο ακριβή μνήμη από ό,τι οι νεότεροι. Όταν όμως ο εγκέφαλος των ηλικιωμένων διεγειρόταν και συγχρονιζόταν κατάλληλα, τότε η μνήμη τους βελτιωνόταν γρήγορα, σε σημείο που έμοιαζε πλέον με τη μνήμη των νέων ενηλίκων.

Αυτό το ξανάνιωμα διαρκούσε περίπου 50 λεπτά μετά την εφαρμογή της εγκεφαλικής διέγερσης. Η βελτίωση της μνήμης των ηλικιωμένων σχετιζόταν με αυξημένες αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα κύματα θήτα και γάμμα στον αριστερό κροταφικό φλοιό, καθώς επίσης με αύξηση στο συγχρονισμό των εγκεφαλικών κυμάτων θήτα ανάμεσα στον αριστερό κροταφικό και στον προμετωπιαίο φλοιό.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι θα συνεχίσουν την έρευνα τους, ώστε να δουν αν είναι εφικτή η βελτίωση της εργαζόμενης μνήμης μέσω εγκεφαλικής διέγερσης να διαρκέσει περισσότερα από 50 λεπτά και κατά πόσο είναι δυνατό να υπάρξει ανάλογη βελτίωση σε άλλα είδη μνήμης και ανώτερων γνωστικών ικανοτήτων (γλωσσική κατανόηση, μαθηματική ικανότητα, ικανότητα λήψης αποφάσεων κ.α.).

Άλλοι επιστήμονες εμφανίστηκαν επιφυλακτικοί, έως ότου τα νέα ευρήματα επιβεβαιωθούν από μελλοντική μεγαλύτερη έρευνα και αποδειχθεί στην πράξη η κλινική αξία τους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, in.gr

To άρθρο Μνήμη νέων ενηλίκων απέκτησαν για μερικά λεπτά ηλικιωμένοι μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ο εμπρόσθιος λοβός και κυρίως ο μετωπιαίος έχουν σχετισθεί με τις ανώτερες ανθρώπινες πνευματικές λειτουργίες, όπως την παραγωγή λόγου και την κοινωνική συμπεριφορά, το σχεδιασμό και την ιεράρχηση δραστηριοτήτων, καθώς επίσης και την παρουσία κινήτρων για δραστηριοποίηση.

Με βάση αυτόν το συσχετισμό τίθεται και η διάγνωση, εφόσον υπάρχουν επιπλέον απεικονιστικά ευρήματα, και αφού έχουν αποκλειστεί άλλες ασθένειες ή διαταραχές με παρόμοια χαρακτηριστικά καθώς και παρενέργειες από τη λήψη φαρμακευτικών ή άλλων ουσιών. Τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως αιφνίδια και αυτός είναι ένας επιπλέον παράγοντας για να κλίνει η διάγνωση προς αυτήν την πλευρά.

Τα συμπτώματα διακρίνονται σε κινητικά, νοητικά/γνωστικά, συναισθηματικά και συμπεριφορικά. Η εκτίμηση γίνεται με την παρουσία των συμπτωμάτων και των σημείων αθροιστικά, μετά τη ληψη εκτενούς ιστορικού από τον ασθενή και κυρίως τους οικείους του, καθώς ο ίδιος σε πιο σοβαρές περιπτώσεις ενδέχεται να στερείται της ικανότητας να περιγράψει την κατάστασή του.

Χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι:

Κινητικά

• διαταραχές της βάδισης και της αυτόματης συνεργατικής κίνησης των άκρων
• τρόμος των χεριών και ως αποτέλεσμα δυσκολία στην λεπτή κινητικότητα και την γραφή
• αδεξιότητα
• δυστονία, λήψη άκαμπτων σωματικών στάσεων
• απραξία, αδυναμία ορθής χρήσης εργαλείων ακόμα και των απλούστερων (π.χ. χρήση πιρουνιού)

Συμπεριφορικά

• η αβουλία, η διάθεση δηλαδή για ανάληψη δραστηριοτήτων και η εν γένει απουσία κινήτρου
• περίοδοι ανησυχίας χωρίς προφανή προκλητικό παράγοντα
• αυθόρμητη συμπεριφορά χρήσης αντικειμένων που βρίσκονται εντός του οπτικού πεδίου

Νοητικά/Γνωστικά

• αδυναμία προγραμματισμού δραστηριοτήτων, όταν γίνεται προσπάθεια ενεργοποίησης, και ιεράρχησης προτεραιοτήτων
• έλλειψη προσοχής, συγκέντρωσης και ενδιαφέροντος
• δυσκολία στην οργανωμένη ανάκληση μνημονικών πληροφοριών, ενώ κατά τα άλλα η μνήμη, ειδικά η επεισοδιακή, παραμένει σχεδόν άθικτη
• έλλειψη αφηρημένης σκέψης, δυσκολία να κατανοηθούν αφηρημένες έννοιες
• αφασία, αδυναμία τόσο κατανόησης, όσο και εκφοράς λόγου

Συναισθηματικά

• κατάθλιψη
• θυμός
• έντονος ενθουσιασμός
• δυσκολία στην συναισθηματική αυτοσυγκράτηση

To άρθρο Σύνδρομο Μετωπιαίου Λοβού μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

“Το βράδυ με πιάνει μία ακατανίκητη ορμή. Έτσι βγαίνω και ζωγραφίζω τα αστέρια.”

Η περίφημη αυτή φράση του Vincent Van Gogh, αποτυπώνει με ακέραιο τρόπο το πόσο σημαντική είναι η έκφραση των συναισθημάτων μας και πόσο μεγάλο ρόλο διαδραματίζει για αυτό η ύπαρξη της Τέχνης.

Στην περίπτωση της συγγραφής, πόσα άραγε να είναι τα ψυχικά οφέλη; Πόσο βοηθάει η συγγραφή την αντιμετώπιση και καταπράυνση των άσχημων ή θετικών μας συναισθημάτων;

Η συγγραφή δεν είναι μόνο μία ευχάριστη δραστηριότητα η οποία βοηθάει τον άνθρωπο να αποδεσμευτεί, έστω και για λίγο, από τη ρουτίνα της καθημερινότητας και να περάσει λίγες ξέγνοιαστες στιγμές. Η συγγραφή είναι μίας ύψιστης σημασίας πράξη για την ψυχική μας έκφραση και ισορροπία. Είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να ξεσπάς όλων των ειδών τα συναισθήματα που βιώνεις, είναι ένας τρόπος να μοιράζεσαι ακόμα και την ίδια τη χαρά σου με τους άλλους, μα πάνω από όλα είναι η πράξη εκείνη που σε φέρνει σε επαφή με τον αληθινό εαυτό σου. Όταν γράφεις, δεν υποκρίνεσαι αλλά ούτε και προσπαθείς να κρυφτείς από τα αληθινά σου συναισθήματα. Όταν γράφεις, ο εαυτός σου είναι ο αληθινός και κοιτάς την αλήθεια σου κατάματα και δίχως καμία προσπάθεια για ωραιοποίηση.

Κάποιοι ψυχολόγοι συνηθίζουν να λένε “βάλε όλα σου τα παράπονα σε έναν κάδο και πνίξε τα”. Όποτε έχεις μέσα σου κάτι να σε βασανίζει, γράψτο σε ένα χαρτί. Γέμισε χαρτιά ολόκληρα με τις σκέψεις σου, μη ντραπείς να εκφράσεις οτιδήποτε και αν αισθάνεσαι. Και αν δε θέλεις να τα μοιραστείς με κανέναν, σκίσε τα. Απλώς να αισθανθείς ελεύθερος, αποδεσμευμένος από κάθε εσωτερική πικρία.

Η συγγραφή είναι ένα σπουδαίο εργαλείο στα χέρια εκείνου που ξέρει να τη χρησιμοποιήσει κατάλληλα. Είναι μία μοναδική ψυχοθεραπεία, ένα σπουδαίο μέσο εκτόνωσης και μία μοναδική ψυχολογική πρακτική για βελτίωσης της άσχημης διάθεσης.

—

Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι δημοσιογράφος, αρθρογράφος, αθλήτρια πολεμικών τεχνών και πάνω από όλα, ένας άνθρωπος που προσπαθεί μέρα με τη μέρα να γίνεται καλύτερος!

Μέσω της γραφής της επικοινωνεί τις εμπειρίες τις με σκοπό πρωτίστως τη δική της αυτοβελτίωση.

To άρθρο Συγγραφή και ψυχική υγεία μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.