Πάμε να δούμε, λοιπόν, τη δύναμη της ανθρώπινης αγκαλιάς; Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση συναισθηματικής διέγερσης και έντονου στρες ενεργοποιείται ο άξονας του στρες (Υποθάλαμος-Υπόφυση-Επινεφρίδια). Η διέγερση του άξονα αυτού προκαλεί την έκκριση κορτιζόλης (ορμόνη του στρες) στον οργανισμό που έχει μακροπρόθεσμες αρνητικές επιδράσεις στην ανατομία του ανθρώπινου εγκεφάλου ενώ παράλληλα όταν το στρες είναι μακροχρόνιο εισάγει τον οργανισμό σε μια κατάσταση χρόνιας φλεγμονής.

Και κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση «Μπορείς να με αγκαλιάσεις;» για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να έρχονται σε επαφή με αυτή την ανάγκη τους, να την εκφράζουν και να την ικανοποιούν.

Όταν αγκαλιαζόμαστε παράγεται ωκυτοκύνη, ή αλλίως η «ορμόνη της αγάπης». Η ωκυτοκίνη ρυθµίζει τον άξονα υποθαλάµου- υποφύσεως-µυελοεπινεφριδίων. Πρόκειται για την ορμόνη που είναι αγχολυτική και μας επιτρέπει να χαλαρώσουμε (μειώνοντας τα επίπεδα της κορτιζόλης) και να συνδεθούμε συναισθηματικά με τους άλλους. Μια τρυφερή αγκαλιά έχει τη δύναμη να ενεργοποιήσει την έκκριση της ωκυτοκίνης μεταξύ συντρόφων ή αδελφιών. Πρόκειται επίσης για την ορμόνη που συνδέει την μητέρα και το μωρό. Με άλλα λόγια, είναι διαπιστωμένο ότι η εν λόγω ορμόνη είναι αυτή που κυριαρχεί κατά τις εκδηλώσεις της αγάπης, ακόμη και στα χάδια μεταξύ των κατοικιδίων και των ιδιοκτητών τους!

Οι νευροεπιστήμονες υποστηρίζουν ότι η εμπειρία της αγκαλιάς διαμορφώνει τα νευρωνικά μας δίκτυα από την βρεφική μας ηλικία. Όλα δείχνουν, λοιπόν, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να σμιλέψουν τον εγκέφαλο μας. Το γεγονός αυτό συμφωνεί με μελέτες επιγενετικής που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το περιβάλλον και οι επιλογές μας μπορούν να αλλάξουν ακόμα και την έκφραση γονιδίων.

Άρα εδώ κάπου αναρωτιόμαστε τελικά “είμαι η εμπειρία μου”; Και αν μπορώ να διαμορφώσω μέσα από την εμπειρία μου αντίστοιχα νευρωνικά δίκτυα τότε γιατί να μην επιλέξω τελικά τι είδους εμπειρίες θέλω να έχω; Νομίζω ότι κάπου εδώ βρίσκεται η δύναμη της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου. Θα μπορούσε κάποιος να αρχίσει να σκέφτεται πώς θα ήταν να γίνει αυτό που θα επιλέξει εκείνος να γίνει και όχι αυτό που «προγραμματίστηκε» να γίνει μέσα από αντίστοιχες πιο οικείες πρώιμες εμπειρίες που έγιναν ασυνείδητες εγγραφές που εσωτερίκευσε.

Και αν οι πρώιμες εμπειρίες μας δεν μας επέτρεψαν να μάθουμε την αγκαλιά τότε πώς θα ήταν αν επιλέγαμε να το κάνουμε αλλιώς; Είναι στο χέρι μας να επαναδικτυώσουμε τον εγκέφαλο μας με τον τρόπο που το επιθυμούμε! Και επιστρέφοντας στην αγκαλιά αναρωτηθείτε πόσες φορές έχετε θυμώσει με κάποιον άλλον αλλά κατά βάθος αν και δεν το εκφράζετε το μόνο που θα είχατε ανάγκη εκείνη την στιγμή είναι απλά την αγκαλιά του.

Γιατί απλά ο άνθρωπος χρειάζεται και συναισθηματική τροφή (αγάπη και αποδοχή) για να επιβιώσει. Λοιπόν; Θα μου δώσεις μια αγκαλιά τώρα να παράγουμε λίγη ωκυτοκίνη; Τι λές;

To άρθρο H θεραπευτική επίδραση της αγκαλιάς στον ανθρώπινο εγκέφαλο μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

«Αν κλαις, είσαι αδύναμη»

«Είναι ντροπιαστικό να κλαις μπροστά σε άλλους»

«Τα αγόρια δεν κλαίνε»

Υποθέτω πως όλοι έχουμε ακούσει ή και χρησιμοποιήσει τις παραπάνω εκφράσεις· είναι λογικό, διότι έχουμε μάθει πως το κλάμα είναι κάτι κακό, κάτι εξευτελιστικό, κάτι ταπεινωτικό. Δεν θα έπρεπε να κλαίμε, ειδικά μπροστά σε άλλους· δεν θα έπρεπε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με αυτόν τον τρόπο· δεν θέλουμε να κάνουμε τους άλλους να νιώσουν αμήχανα με τα δάκρυά μας. Έχουμε συνδέσει το κλάμα με αρνητικά συναισθήματα, όπως λύπη, φόβο, μοναξιά, κλπ. Για αυτόν τον λόγο αποφεύγουμε να κλαίμε, ακόμα κι αν είναι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή.

Γενικά, είναι περισσότερο συνηθισμένο να κλαίμε σε περιπτώσεις αρνητικών εμπειριών, όταν νιώθουμε άσχημα ή όταν έχουμε ανεπιθύμητες σκέψεις. Παρόλα αυτά, το κλάμα μπορεί να συμβεί ακόμα και σε περιπτώσεις χαρμόσυνων και θετικών γεγονότων. Το κλάμα είναι ένας φυσικός τρόπος να δείξεις τι νιώθεις, να απελευθερώσεις τα συναισθήματά σου -θετικά ή αρνητικά- και να επικοινωνήσεις τις ενδόμυχες σκέψεις σου οι οποίες δεν μπορούν να εκφραστούν μέσω λέξεων. Η αλήθεια είναι ότι το κλάμα έχει ευεργετικές ιδιότητες τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική σου υγεία.

1. Προάγει τις ανθρώπινες σχέσεις

Το κλάμα έχει ένα σημαντικό κοινωνικό ρόλο: δεν μας βοηθάει απλά να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε αλλά και ενθαρρύνει την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια και τη στήριξη. Είναι σαν να υπάρχει κάποιο ένστικτο που μας ωθεί να παρηγορήσουμε κάποιον που κλαίει και να του δείξουμε κατανόηση και συμπάθεια. Τα δάκρυα μας κινητοποιούν να έρθουμε πιο κοντά και να αποκτήσουμε οικειότητα με τους γύρω μας.

2. Τονώνει τη διάθεση

Έχεις παρατηρήσει πως μετά από ένα ξέσπασμα κλάματος νιώθεις ήδη καλύτερα; Αυτό συμβαίνει διότι μέσω του κλάματος απελευθερώνονται συγκεκριμένες χημικές ουσίες στον εγκέφαλο. Και φυσικά, η συναισθηματική λύτρωση είναι το πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσεις επώδυνες καταστάσεις, κάτι που σε κάνει να νιώθεις ελαφρύτερος ψυχικά και ίσως πιο χαρούμενος.

3. Ανακουφίζει το στρες

Το κλάμα βοηθάει στο να απελευθερωθούν ενδορφίνες, που συνδέονται με τη χαλάρωση και την ευεξία. Άρα, όταν κλαις καταπολεμάς το στρες. Και πρέπει να κρατήσεις στο νου σου το εξής: εάν κρατάς τα δάκρυά σου, είναι πιθανό πως βοηθάς το στρες σου, να χτιστεί και βάζεις την ψυχική σου υγεία σε κίνδυνο.

4. Βοηθάει στην υγεία των ματιών

Το κλάμα είναι ο τρόπος του σώματός σου να κρατάει τα μάτια σου καθαρά και υγιή μιας και τα δάκρυα απομακρύνουν τη σκόνη, τα χημικά και τις τοξίνες.

To άρθρο Οι ευεργετικές ιδιότητες του κλάματος μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ας ξεκινήσουμε από μία μη-αφοριστική διαπίστωση: To stress δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό!

Stress μπορεί να έχουμε σε διάφορες στιγμές της ζωής μας, ακόμα και ολόκληρες φάσεις, όπως μία περίοδος εξετάσεων, πριν ή μετά από μία σημαντική ανακοίνωση, κατά την διάρκεια ενός αγώνα ή μίας κινητοποίησης.

Το σώμα και ο νους μας είναι σε εγρήγορση, μας κρατούν έτοιμους να αντιδράσουμε σε ό,τι χρειαστεί. Αυτή μπορεί να είναι μία στρεσογόνα συνθήκη και δεν είναι απαραίτητα αρνητική.

Κατά συνέπεια μπορούμε να ηρεμήσουμε και μόνο αν συνειδητοποιήσουμε ότι το stress δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα! Ίσως μάλιστα μπορεί κάποιες φορές να είναι μία καλοδεχούμενη λειτουργία που “έρχεται” να βοηθήσει τον εαυτό μας σε στιγμές δυσκολίας (φαινόμενο κινητοποίησης-εγρήγορσης).

Τι γίνεται όμως όταν το αίσθημα αυτό δεν μπορεί να ερμηνευτεί; Όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε ούτε από που προέρχεται ούτε τι εξυπηρετεί ; Τότε προφανώς το stress δεν είναι ωφέλιμο, ούτε χρήσιμο. Και πάλι όμως “για να συμβαίνει κάτι σημαίνει!” Και αυτή είναι η χρησιμότητα του: Αυτή τη φορά το stress είναι ένα σημάδι, ένας συναγερμός που προειδοποιεί ότι κάτι δεν πάει καλά…

Ψυχραιμία λοιπόν… γιατί αν κάτι δεν πάει καλά, αυτό που χρειάζεται είναι να το αντιμετωπίσουμε και να φέρουμε την πνευματική και ψυχική μας κατάσταση εκ νέου σε μία θέση ισορροπίας. Για παράδειγμα αν κάτι δεν πάει καλά στην σχέση μας, στην εργασία μας, αν δεν νοιώθουμε καλά σε μία παρέα, σε μία συνεργασία κλπ. (τότε το stress θα εκδηλωθεί συχνά ως ένα σφίξιμο στο στομάχι, είτε ως πονοκέφαλος…) θα χρειαστεί να αποκωδικοποιήσουμε το ¨μήνυμᨔ να μην μείνουμε μόνο στο σύμπτωμα, αλλά να αξιολογήσουμε την κατάσταση, τις δυνατότητες μας, τις επιλογές μας και να πράξουμε αναλόγως… Με απλά λόγια να κινητοποιηθούμε.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που θα θέλαμε να επισημάνουμε είναι ότι αν το stress, που εκφράζεται κυρίως με ένα σωματικό σύμπτωμα, είναι η ένδειξη ενός βαθύτερου ψυχικού ή συναισθηματικού προβλήματος, τότε η μονομερής αντιμετώπιση του σωματικού συμπτώματος είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που μας δυσκολεύει, είναι σαν να χάνουμε μία ευκαιρία να “πάμε παρακάτω” τον εαυτό μας, τη ζωή μας και τις σχέσεις μας…

Έχουμε το δικαίωμα – παρότι δεν συνηθίζεται – να αναγάγουμε το stress και τα άγχη μας σε επίτιμους δημότες της ψυχής μας, να τους προσφέρουμε μία καλή κουβέντα κι “‘ένα ποτήρι νερό” και τότε αυτοί, οι απρόσκλητοι μουσαφίρηδες μπορούν να γίνουν από εφιάλτες ακόμα και φίλοι μας, σύμμαχοι μας!

To άρθρο To stress δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Σε όλους μας έχουν υπάρξει περίοδοι στη ζωή μας που αισθανόμαστε περισσότερο ανησυχία, ταραχή ή δυσφορία. Πολύ συχνά λέμε ή ακούμε από άλλους να λένε «έχω έντονο στρες – άγχος», «είμαι αγχωτικό άτομο», «με κυριεύει το άγχος μου» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις, που καταδεικνύει μια κατάσταση ενοχλητική για το άτομο που τη βιώνει. Ωστόσο, η ύπαρξη κάποιων συμπτωμάτων (σωματικών ή/και ψυχολογικών) ως συνέπεια κάποιων στρεσογόνων καταστάσεων που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας – σε επίπεδο προσωπικό, κοινωνικό και επαγγελματικό – δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι ένα άτομο πάσχει από Γενικευμένη Αγχώδη Διαταραχή. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, σχεδόν όλοι μας βρίσκουμε τρόπους να ξεπεράσουμε την αρχική ανησυχία που προκαλούν τα διάφορα στρεσογόνα ερεθίσματα και συνεχίσουμε να είμαστε «λειτουργικοί».

Με τον όρο Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή (General Anxiety Disorder) αναφέρεται μια χρόνια αγχώδη κατάσταση που χαρακτηρίζεται από συχνές και επίμονες ανησυχίες για πολλαπλά θέματα της ζωής. Ανήκει στην ευρύτερη κατηγορία των αγχωδών διαταραχών, όπου το άτομο συγκεκριμένα βιώνει μια γενικευμένη διαταραχή στον τρόπο αντίληψης των διαφόρων απειλών και κινδύνων που αφορούν κυρίως στην υγεία και ασφάλεια τόσο του ίδιου του ατόμου προσωπικά όσο και των προσώπων του άμεσού του περιβάλλοντος. Εντούτοις, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η υπέρμετρη ανησυχία αφορά πραγματικές καταστάσεις, γεγονότα ή συγκρούσεις (σε αντίθεση με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή όπου το άγχος είναι αποτέλεσμα ιδεοληψιών ή έμμονων ιδεών φανταστικού κυρίως περιεχομένου), είναι όμως δυσανάλογη προς τις αντικειμενικές διαστάσεις των θεμάτων αυτών.

Τα συμπτώματα της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής ποικίλλουν σε συνδυασμό, συχνότητα και ένταση, με τα βασικότερα να είναι τα εξής:

• Νευρικότητα ή αίσθημα αγωνίας ή τεντωμένα νεύρα
• Εύκολη κόπωση
• Δυσκολία συγκέντρωσης ή αίσθημα ότι το μυαλό αδειάζει
• Ευερεθιστότητα
• Μυϊκή ένταση – Μυαλγίες
• Διαταραχές ύπνου (δυσκολία να κοιμηθεί ή να παραμείνει κοιμισμένος, ανήσυχος ή μη ικανοποιητικός ύπνος)

Επειδή τα παραπάνω συμπτώματα παρατηρούνται και σε άλλες ψυχικές διαταραχές (πχ. κατάθλιψη, διαταραχές προσωπικότητας, κτλ), η διάγνωση της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής προϋποθέτει την ύπαρξη τριών ή περισσοτέρων από τα παραπάνω συμπτώματα, για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 6 μηνών, τα οποία προκαλούν σημαντική έκπτωση της λειτουργικότητας του ατόμου (DSM – V, 2015).

Εκτός όμως από τους ενήλικες, η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή εμφανίζεται συχνά στα παιδιά και στους εφήβους, με τα συμπτώματα να περιλαμβάνουν    υπερβολική ανησυχία ακαδημαϊκής επίδοσης στο σχολείο αλλά και στον αθλητισμό, ανησυχία του να είναι πολύ συνεπείς, άγχος για σεισμούς και καταστροφικά γεγονότα. Επιπλέον, τα παιδιά και οι έφηβοι νιώθουν άγχος προκειμένου να ταιριάσουν σε παρέες και να είναι αρεστοί στον κοινωνικό τους περίγυρο, εμφανίζουν τελειοθηρία, έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης, αναζητούν επιβεβαίωση και χρειάζονται διαβεβαιώσεις για την επίδοσή τους.

Ως προς την αιτιολογία της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής (Γ.Α.Δ), παρόλο που αυτή δεν είναι πλήρως γνωστή, φαίνεται πως εμπλέκονται διάφοροι παράγοντες, όπως: η κληρονομικότητα, βιολογικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες. Όσον αφορά την κληρονομικότητα, κάποιες μελέτες υποστηρίζουν ότι το οικογενειακό ιστορικό παίζει ένα ρόλο στην πιθανότητα ένα άτομο να αναπτύξει Γ.Α.Δ. Άτομα με συγγενή πρώτου βαθμού με Γ.Α.Δ. έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν Γ.Α.Δ. και οι ίδιοι. Σχετικά με τους βιολογικούς παράγοντες η Γ.Α.Δ. έχει συσχετιστεί με την παθολογική λειτουργία συγκεκριμένων νευροδιαβιβαστών (σεροτονίνη και νοραδρεναλίνη) που συνδέουν κάποιες περιοχές του εγκεφάλου με κάποιες άλλες που είναι υπεύθυνες για την σκέψη και το συναίσθημα. Τέλος, αναφορικά με τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, η ύπαρξη ιστορικού ψυχολογικών τραυμάτων και στρεσογόνων γεγονότων, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η κακοποίηση των παιδιών ή ο εκφοβισμός, ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, το διαζύγιο, η αλλαγή εργασιακού χώρου ή σχολείου, μπορεί να οδηγήσουν σε Γ.Α.Δ. Επίσης, η Γ.Α.Δ. μπορεί να γίνει χειρότερη σε περιόδους έντονου στρες, ενώ η χρήση ή η απότομη διακοπή από εθιστικές ουσίες (αλκοόλ, καφεΐνη, νικοτίνη), μπορεί επίσης να επιδεινώσει το άγχος.

Όσον αφορά την επιδημιολογία της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής, οι μελέτες δείχνουν ότι ένα ποσοστό 5%-8% του γενικού πληθυσμού εμφανίζει Γ.Α.Δ. στη διάρκεια της ζωής του, με το ποσοστό των γυναικών είναι διπλάσιο αυτού των ανδρών (μερικές εκτιμήσεις αναφέρουν ότι το 61% των ατόμων με Γ.Α.Δ. είναι γυναίκες). Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχουν μελέτες στις οποίες ανευρίσκεται πολύ πιο υψηλή συχνότητα της Γ.Α.Δ. η οποία φτάνει στο 13%. Οι συνθήκες ζωής των τελευταίων ετών φαίνεται ότι συμβαδίζουν με το στοιχείο αυτό, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και το όχι ευκαταφρόνητο ποσοστό των ατόμων εκείνων με υπαρκτό υπερβολικό άγχος που ποτέ δε φτάνουν στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας.

Στις ΗΠΑ, ο δια βίου επιπολασμός υπολογίζεται γύρω στο 5,7% και ο επιπολασμός 1 έτους στο 3,1%. Αντίστοιχα, στην Ευρώπη ο δια βίου επιπολασμός υπολογίζεται στο 2-6,5% και ο επιπολασμός 1 έτους στο 1-2,5%. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα (Σκαπινάκης και συν. 2013), η  Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχής είναι η συχνότερη ψυχική διαταραχή στον ελληνικό πληθυσμό με ποσοστό εμφάνισης 4,1%. Στις γυναίκες εμφανίζεται πιο συχνά, (5,62% έναντι 2,55% των ανδρών), ενώ στο 47,8% του δείγματος παρατηρήθηκε ότι η διαταραχή εξακολουθούσε να υπάρχει μετά την έλευση ενός έτους από την εμφάνισή της.

Η Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή, στο 50% των περιπτώσεων, θεωρείται πως έχει ως χρονικό σημείο έναρξης την παιδική ή εφηβική ηλικία, αλλά μπορεί να ξεκινήσει και στην ενήλικη ζωή. Η μέση ηλικία έναρξη της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής είναι τα 30 έτη, η οποία είναι η πιο μεγάλη σε σχέση με τις άλλες αγχώδεις διαταραχές. Στα παιδιά, εκδηλώνεται για πρώτη φορά συνήθως στα 10-12 έτη ενώ ο επιπολασμός της διαταραχής υπολογίζεται περίπου στο 3% για την παιδική ηλικία και 6-7% για την εφηβική ηλικία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όπως σε όλες τις αγχώδεις διαταραχές, έτσι και στη Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή, συχνό είναι το φαινόμενο της συννοσηρότητας (η εμφάνιση δηλαδή 2 η περισσότερων ψυχικών διαταραχών). Συγκεκριμένα, η Γ.Α.Δ. έχει αποδειχθεί ότι παρουσιάζει υψηλό βαθμό συννοσηρότητας με άλλου τύπου αγχώδης διαταραχή (π.χ. διαταραχή πανικού), με κατάθλιψη, με διαταραχές λόγω χρήσης ουσιών (αλκοόλ), με κάποιες διαταραχές προσωπικότητας και με ψυχοσωματικές/σωματόμορφες καταστάσεις.

Τέλος, όσον αφορά τη θεραπεία της Γενικευμένης Αγχώδης Διαταραχής, ο συνδυασμός ψυχοθεραπείας και φαρμακευτικής αγωγής, επιφέρει πολύ θετικά αποτελέσματα, σε περιπτώσεις που τα συμπτώματα είναι έντονα και το άγχος επηρεάζει σημαντικά τη λειτουργικότητα του ατόμου. Αναλυτικότερα, η  Γνωσιακή – Συμπεριφοριστική θεραπεία (ΓΣΘ) είναι μιας βραχείας μορφής ψυχοθεραπεία για την Γ.Α.Δ. που περιλαμβάνει την κατανόηση από τον ασθενή της επιρροής των συναισθημάτων και των σκέψεων στη συμπεριφορά του. Επικεντρώνεται στο να διδάξει στα άτομα τεχνικές προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές σκέψεις και συμπεριφορές και στο να εντοπίσουν την πηγή της ενόχλησης. Στόχος είναι η καταγραφή της έντασης, της συχνότητας και της επιρροής στην καθημερινότητα. Το γνωσιακό – συμπεριφοριστικό μοντέλο ψυχοθεραπείας μέσω της χρήσης ποικίλων τεχνικών στοχεύει στην τροποποίηση αυτών των αρνητικών πεποιθήσεων – σκέψεων που συντηρούν την Γ.Α.Δ. και στην αντικατάστασή τους με πιο λειτουργικές πεποιθήσεις που θα βοηθήσουν το θεραπευόμενο να αντιμετωπίσει την προβληματική του ανησυχία και κατά συνέπεια τη δυσλειτουργία που προκαλεί η διαταραχή. Η φαρμακευτική αγωγή είναι απαραίτητη όταν το άτομο με Γ.Α.Δ. είναι σε μεγάλο βαθμό δυσλειτουργικό στην καθημερινότητα του. Για σύντομες περιόδους θεραπείας χρησιμοποιείται μια κατηγορία φαρμάκων που λέγονται βενζοδιαζεπίνες. Τα φάρμακα αυτά δουλεύουν μειώνοντας τα σωματικά συμπτώματα του άγχους, όπως η μυϊκή τάση (σφίξιμο) και η μόνιμη ανησυχία αλλά θα πρέπει να χορηγούνται με προσοχή και πάντα με πρόθεση μείωσης και διακοπής μετά από ένα αρχικό διάστημα. Επίσης, κάποια αντικαταθλιπτικά φάρμακα (όπως τα SSRIS) μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την θεραπεία της Γ.Α.Δ για μακρύτερες περιόδους θεραπείας. Τα συγκεκριμένα φάρμακα κάνουν μερικές εβδομάδες για να δράσουν αλλά είναι ασφαλέστερα και πιο αποτελεσματικά για μεγαλύτερες περιόδους θεραπείας.

To άρθρο Γενικευμένη Αγχώδης Διαταραχή μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.