Συχνό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια είναι η διαφωνίες που καταλήγουν τις περισσότερες φορές στον τσακωμό. Έχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε ένα θέμα και ο καθένας υποστηρίζει τη δική του εκδοχή και έχει την πεποίθηση ότι αυτός έχει δίκιο. Οι διαφωνίες γίνονται συνήθεια και ακολουθεί ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν λύνεται.

Τι είναι αυτό που φταίει τελικά; Μάλλον η έλλειψη επικοινωνίας… Τα ζευγάρια τείνουν να μην συζητούν τους προβληματισμούς τους. Δεν υπάρχει διάλογος παρά μόνο μονόλογος. Η κάθε πλευρά λέει τα δικά της και όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο άλλος απλά η μία μεριά κλείνει τα αυτιά της. Τι κάνουμε λάθος λοιπόν στη σχέση μας; Αγνοούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα πιστεύω και τις ανάγκες του συντρόφου. Σχεδόν πολλές φορές δεν τον ακούμε, σαν να μην υπάρχει και αν τον ακούσουμε απλά τον κρίνουμε. Το λάθος που γίνεται είναι να φτιάχνουμε την ιδανική σχέση όπως εμείς την ορίζουμε και δε δίνουμε καμία σημασία στο τι θέλει ο άλλος. Δεν είναι ασυνήθιστο να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον για να μας αρμόζει.

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό; Σαφώς να έχουμε υπομονή με τον άλλον, να τον αφήνουμε ελεύθερα να εκφράζει τις απόψεις του ακόμη και αν είναι διαφορετικές από τις δικές μας. Ας αποδεχτούμε την διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλα, τότε δεν θα υπήρχε νόημα στη σχέση. Δεν είναι τυχαίος ο νόμος της φυσικής πως τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται.  Αυτό που πρέπει να γίνει όμως είναι να αγαπήσουμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι, να του δίνουμε το χρόνο του και να ακούμε αυτά που έχει να μας πει. Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας θα πρέπει να είναι ο διάλογος και η επικοινωνία.

Είναι λάθος να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Μας αρέσει έτσι όπως είναι με τα αρνητικά του και τα θετικά του; Αν η απάντηση είναι «ναι» τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βελτιώσουμε την επικοινωνία . Δείξτε στον σύντροφό σας ότι τον σκέφτεστε και τον νοιάζεστε. Είναι τόσο ανακουφιστικό να ξέρεις ότι ο πιο δικό σου άνθρωπος σε καταλαβαίνει, δεν σε κρίνει και είναι εκεί για οτιδήποτε τον χρειαστείς. Θα σε στηρίξει ακόμη και αν είσαι λάθος, ακόμη και αν διαφωνεί με τις πράξεις σου.. θα είναι το στήριγμά σου και συ το δικό του.  Με την σωστή επικοινωνία ο σύντροφος θα είναι αυτός που θα θέλουμε να μοιραστούμε οτιδήποτε μας προβληματίζει.

Μην μπερδευόμαστε, το ότι μας κατανοεί ο σύντροφός μας δε σημαίνει ότι συμφωνεί μαζί μας. Μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από εμάς, καλό θα είναι να την ακούμε και να τη σεβαστούμε είτε θέλουμε να την ακολουθήσουμε είτε όχι.

Για να μειωθούν λοιπόν οι «συγκρούσεις» ελάτε πιο κοντά στο σύντροφο σας, εκμηδενίστε τις αποστάσεις και χτίστε τις γέφυρες επικοινωνίας.

To άρθρο Άκου αυτό που έχει να σου πει ο/η σύντροφός σου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Διεκδικώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τις προσωπικές μου δυνατότητες και αδυναμίες, τα δικά μου προτερήματα και ελαττώματα, αναλαμβάνω την ευθύνη για τη στάση μου και τις πράξεις μου, ενώ παράλληλα σέβομαι και αναγνωρίζω την αντίθετη άποψη από τη δική μου. Με λίγα λόγια διεκδικώ σημαίνει σέβομαι, τιμώ!

Σέβομαι και τους άλλους και τον εαυτό μου και δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μου, είτε είναι προσωπικά, είτε είναι οικογενειακά, είτε είναι εθνικά. Τέλος, διεκδικώ σημαίνει ότι εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση  ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες συμβουλές που βοηθούν στην ενίσχυση της διεκδικητικότητας.

• Σίγουρα θα βοηθήσει αν μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας. Πώς θα γίνει αυτό…; Αν διαμορφώσουμε ένα προσωπικό πλαίσιο αναφοράς που μας προσδιορίζει και μας ταιριάζει. Ένα πλαίσιο που θα έχει ισχυρές βάσεις και θα μας προστατεύει από τους εξωγενείς κινδύνους, τους κινδύνους της κοινωνίας μας.
• Σημαντικό είναι να λέμε πιο συχνά «ΟΧΙ, δεν θα το κάνω αυτό!». Το ΟΧΙ είναι μία λέξη που σπάνια την χρησιμοποιούμε ή καλύτερα που αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε για να μην φανούμε κακοί στους άλλους. Στο τέλος, καταλήγουμε να λέμε σε όλους ΝΑΙ και ας μην μας αντιπροσωπεύει. Έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής, γεμίζουμε με υποχρεώσεις μόνο και μόνο για να ευχαριστηθούν οι άλλοι και δεν μας μένει λίγο χρόνος για εμάς, για τον εαυτό μας. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας βάλουμε όρια σε αυτά που μας αρέσουν και σε αυτά που δεν μας αρέσουν.
•  Είναι σημαντικό να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας και να κάνουμε όνειρα. Να έχουμε το θάρρος να δηλώσουμε τα «θέλω» μας, να διεκδικήσουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας χωρίς βέβαια να καταπιέζουμε τους άλλους! Άλλωστε η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μία κοινωνική δεξιότητα που μας επιτρέπει να μεταδίδουμε τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας χωρίς να προκαλούμε «βλάβη», να προσβάλουμε ή να περιορίζουμε τους άλλους.
• Για να λειτουργήσει σωστά η διεκδικητική συμπεριφορά είναι σημαντικό να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.
• Τέλος, να είμαστε ο «εαυτός» μας! Δεν ωφελεί πουθενά με το να προσποιούμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε πραγματικά. Πιο σπουδαίο είναι να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας παρά να δρούμε ή να επιλέγουμε καταστάσεις μόνο και μόνο για να μας αποδεχτούν όλοι οι άλλοι και στο τέλος να μην μας αρέσει ο ίδιος μας ο εαυτός.

To άρθρο Μικρά αλλά σημαντικά tips συμβουλευτικής γάμου: Διεκδικώ σημαίνει σέβομαι! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ας μιλήσουμε για την κατεύθυνση αυτή τη φορά. Προς ποια κατεύθυνση εσείς οδεύετε; Ο σύζυγός σας; Είναι παράλληλες; Ταυτίζονται ή κάπου, σε κάποιο σημείο συναντιούνται;

Υπάρχει ένα παραμύθι για μεγάλους και εκεί λέει πως οι ζωές των δύο συντρόφων σε μία σχέση είναι σαν δύο σύννεφα, στα βάθη του ουρανού κινούνται μαζί, μπερδεύονται μεταξύ τους, χωρίζουν, ενώνονται πάλι και κάποια στιγμή διαλύονται. Και τότε η στιγμή αυτή είναι οδυνηρή.

Το ζευγάρι σκέφτεται «Και τώρα; Πού πάμε;» Είναι αυτή η κομβική στιγμή που και οι δύο τους, αρκετές φορές, ο ένας πιάνει το χέρι του άλλου και αποφασίζουν να προχωρήσουν μαζί, με νέα «ταυτότητα», για νέους προορισμούς, ώριμους, που ο δρόμος τους θα ζυμωθεί, θα αλλάξει και επαναπροσδιοριστεί ίσως αμέτρητες φορές.

Είναι λοιπόν, νομίζω, σημαντικό να δούμε πού βρισκόμαστε με το/τη σύζυγό μας. Κοιτάζουμε προς την ίδια κατεύθυνση; Έχουμε κοινούς στόχους στη ζωή μας; Ίσως κάποιος από τους δύο να είναι πιο «μπροστά», ίσως ο άλλος πιο «πίσω». Αυτό όμως είναι ασήμαντο μπροστά στην απόφαση της κοινής πορείας που έχουν οι δύο επιλέξει να βαδίσουν.

Αν είστε στη θέση εκείνου που πιστεύει ότι «προπορεύεται», ας κοιτάζει συνέχεια πίσω του, να απλώνει ένα χέρι βοηθείας στον/στην αγαπημένη του και να του δείχνει με αγάπη έναν κοντινό τους στόχο, να το υπενθυμίζει με γλύκα (διότι ..προσοχή σε κάποιες ιδιοσυγκρασίες, εύθραυστες ή εκρηκτικές). Αν είστε αυτός/αυτή που βρίσκεστε «πίσω», μην αισθανθείτε άσχημα ή μειονεκτικά! Εμπιστευτείτε την κατάσταση της αγάπης που έχετε μέσα μας και ζητήστε βοήθεια. Αν δε ζητήσετε βοήθεια από τον άνθρωπο που αγαπάτε και εμπιστεύεστε, από ποιον θα ζητήσετε; Είναι ανακουφιστικό και πολλές φορές σωτήριο!

Έχετε σκεφτεί τις έννοιες «υποκειμενικό και αντικειμενικό» σε μία σχέση; Κάθε σχέση όταν ξεκινά είναι υποκειμενική. Ο καθένας με ένα δικό του τρόπο αντιλαμβάνεται την άλλη πλευρά. Σαν κάτι διαφορετικό, έξω από εμάς τους ίδιους. Μετά όμως, με το πέρασμα του χρόνου και την κοινή τριβή, η έννοια «υποκειμενική» σαν να γίνεται «αντικειμενική». Είναι ο κοινός στόχος, είναι ότι βλέπουμε μέσα από τα μάτια του άλλου, ότι νιώθουμε αυτό που νιώθει, είναι η αγάπη που τα κάνει όλα πιο καθολικά, πιο πραγματικά θα έλεγα, καθώς φεύγουμε από τα όρια του μικρού μας εαυτού.

Μη σας τρομάζει όμως αυτός ο μακρύς δρόμος. Γιατί είναι κοινός και θα κρατηθείτε από κάπου ή αν πέσετε! Γιατί.. η όλη εξέλιξη είναι σαν τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται το ευτελές κάρβουνο, που μετά από την επίμονη και επίπονη επεξεργασία του, το σμίλευμά του, γίνεται κάτι όμορφο και πολύτιμο.. ένα διαμάντι!

To άρθρο Όταν ο ένας πιάνει το χέρι του άλλου και αποφασίζουν να προχωρήσουν μαζί… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Και ενώ ξεκινήσαμε το «εμείς οι δυο μαζί» , με τις καλύτερες των προθέσεων και νιώθοντας αμοιβαία χαρά και ικανοποίηση για το κοινό μας ξεκίνημα στη ζωή, ξαφνικά σαν να τραβήχτηκε η κουρτίνα και αυτός ο γάμος να μην είναι ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν κάποτε πως θα ήταν.

Το «εμείς» στα αλήθεια υιοθετήθηκε και τροφοδοτήθηκε ποτέ αυθεντικά ή στρέψαμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας ότι τα πράγματα θα πάνε απλώς καλά, μόνο και μόνο επειδή θα συμβεί αυτός ο γάμος και έτσι με κινητήριο δύναμη τον έρωτα και ασπίδα προστασίας την τυπική επισημότητα αυτής της ένωσης, τελικά το «happily ever after» μάλλον στη δική μας περίπτωση δεν λειτούργησε ή δεν είμαστε 100 % αν λειτουργεί πάντα.

Λαμβάνοντας την απόφαση να περάσουμε από το «εγώ» στο «εμείς» και να ενωθούμε κατά κάποιο τρόπο με ένα άνθρωπο, ας γυρίσουμε για λίγο πίσω και ας θυμηθούμε τις στιγμές που ανταλλάσαμε όρκους αιώνιου έρωτα και μοναδικών στιγμών, πίστης , αγάπης και αφοσίωσης, φροντίσαμε επίσης τότε, να εκφράσουμε εκατέρωθεν με ειλικρίνεια και σεβασμό τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, όνειρα, στόχους, αρχές, προσδοκίες γι αυτήν την κοινή πορεία του «εμείς», ώστε αφενός να δούμε αν υπάρχει συμφωνία με την άλλη πλευρά, αφετέρου αν είναι διαπραγματεύσιμα τα δικά μας θέλω που δεν περιλαμβάνονται στα θέλω του/της συντρόφου μας;

Και ενώ η συμβίωση, το μοίρασμα, άφηναν σε πρώτο επίπεδο μια θετική και ζεστή χροιά και λειτουργούσαν υπέρ του «εμείς», με τον καιρό δείχνουν να μην μας ενώνουν τελικά και τόσο και μάλλον πολλές φορές μοιάζει σαν να μας υπενθυμίζουν λόγους για επιστροφή στο «εγώ».

Και κάπως έτσι συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας , άλλοτε να έχει δεύτερες σκέψεις για την επιλογή του συντρόφου μας , άλλοτε εναγωνίως να προσπαθούμε να μας καθησυχάσουμε ότι όλα τα ζευγάρια , έχουν προβλήματα, όλα τα ζευγάρια περνάνε κρίση και τέλος πάντων… θα περάσει και αυτό.

Θα περάσει όμως;

Όχι δεν θα περάσει… τουλάχιστον όχι από μόνο του, τουλάχιστον όχι χωρίς την δική μας διάθεση να αποδεχθούμε ότι ο γάμος μας παρουσιάζει κάποιες δυσλειτουργίες και εφόσον το επιθυμούμε, μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία, να ξαναφτιάξουμε ότι φαίνεται να μην λειτουργεί πια.

Τα σημάδια πως ένας γάμος δεν είναι πια και τόσο λειτουργικός μπορεί να είναι ποικίλα, και κοινά σε κάποιο βαθμό, ωστόσο αυτό που μπορεί να διαφέρει είναι ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται ή τα αναγνωρίζει ένα ζευγάρι και φυσικά ο τρόπος που τα ερμηνεύει, δηλαδή ως ευκαιρία για διάλυση ή ευκαιρία για επανόρθωση;

1. Σε κατάσταση αντιζηλίας και αντιπαλότητας.

Αυτό συμβαίνει όταν το παιχνίδι Αφέντης-Δούλος είναι ενταγμένο στην καθημερινή ρουτίνα του ζευγαριού και παλεύουν και οι δύο να αποδείξουν, για το ποιος είναι καλύτερος, ποιος έχει δίκιο, με σκοπό ένας από τους δυο να επιβάλλει τον τρόπο του και να επικρατήσει έναντι του άλλου, ασκώντας έντονη κριτική ο ένας στον άλλο. Ο ένας δεν αντέχει την επιτυχία του άλλου, ενώ δεν χάνεται ευκαιρία για εκατέρωθεν υποτιμητικά σχόλια.

2. Μένουμε μαζί αλλά «σπίτι μου» νιώθω ακόμα ότι είναι το πατρικό μου.

Αυτή είναι η περίπτωση που ένας από τους δύο, ή και οι δύο , δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως είναι ζευγάρι και όχι συγκάτοικοι και ενώ μένουν μαζί, δεν νιώθουν, όχι μόνο οικεία, αλλά και ολοκληρωμένοι ο ένας με τον άλλο και το κενό που δημιουργείται σε επίπεδο ασφάλειας, προστασίας και πληρότητας, καλούνται να το καλύψουν τα μέλη της οικογένειας καταγωγής , είτε απευθείας , είτε μέσω των απόψεων και πεποιθήσεών τους, που φροντίζουν να ενσωματώνουν οι σύντροφοι εκατέρωθεν στο δικό τους σύστημα πεποιθήσεων, προκειμένου, όπως νομίζουν, να ανταποκριθούν επαρκώς στις νέες συνθήκες ζωής και στις νέες ευθύνες που έχουν αναλάβει.

Κοινώς, μπαίνοντας στο καινούργιο μας σπίτι ξεχάσαμε να αφήσουμε απέξω τη μαμά μας, τον μπαμπά μας , τα αδέλφια μας και φυσικά το κομμάτι του εαυτού μας που έμενε μαζί τους όσο ήταν παιδί ή όσο δεν είχε ακόμα αυτονομηθεί με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς αυτούς στο γάμο μας και στις δημιουργηθείσες από αυτόν υποχρεώσεις .

3. Φαινομενικά μαζί, αλλά ουσιαστικά χώρια.

Και ενώ πιστεύαμε ότι μοιραζόμασταν άπειρα πράγματα μαζί, σε σημείο που είμαστε δεδομένα γνωστοί και οικείοι μεταξύ μας, ξαφνικά έχουμε τόσα λίγα να μοιραστούμε, τόσα λίγα να πούμε ο ένας στον άλλο και έτσι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, η επικοινωνία γίνεται επιφανειακή και κρύβουμε πίσω από ένα «δεν με καταλαβαίνεις» , απέραντη ανασφάλεια, φόβους, ερωτηματικά που μένουν σε κουτάκια καλά κρυμμένα μέσα μας.

Και από το «εμείς», διαπιστώνουμε δυο άτυπα στρατόπεδα του «εγώ» και «εσύ», που μεγαλώνουν την μοναξιά και το χάσμα μεταξύ μας. Και ενώ σου μιλώ και μου μιλάς, κανείς δεν τολμά να επικοινωνήσει αυθεντικά αυτό που πραγματικά νιώθει .

4. Από συνήθεια εραστές.

Καθώς ο καιρός περνάει, η ερωτική επιθυμία του ενός για τον άλλο έχει εμφανώς μειωθεί και πλέον η ερωτική συνεύρεση γίνεται μια μηχανιστική πράξη με αναμενόμενο βαθμό απόλαυσης και εκατέρωθεν ικανοποίησης. Ή και το αντίθετο, διαφωνούμε σε όλα, αλλά οι μόνες στιγμές που εκπληρώνεται το «εμείς» είναι όταν συναντιόμαστε ερωτικά. Και μετά πάλι δύο άγνωστοι ή οπωσδήποτε δύσκολα δυο σύμμαχοι.

5. Αγαπιόμαστε αλλά σε κάθε ευκαιρία βγαίνουν τα γάντια του μποξ.

Η έννοια και η ποιότητα της αυθεντικής αγάπης υφέρπει στον αέρα, απλά σαν μια ιδέα, αλλά αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο ένας δεν αντέχει πια τον άλλο και ακόμα και μια λέξη, ένα βλέμμα μπορεί να μετατρέψει τη συμβίωσή μας σε εμπόλεμη ζώνη. Ο θυμός και η δυσφορία συσσωρεύονται και η σχέση μοιάζει πια με ατομική βόμβα.

6. Δεν αναγνωρίζω πια ούτε εμένα, ούτε τον άνθρωπο που αγάπησα κάποτε.

Κανένας από τους δύο συντρόφους δεν εξελίσσεται προσωπικά σαν άτομο μέσα στο γάμο, ενώ το εσωτερικό δέσιμο στο ζευγάρι μένει σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης ,τα παιχνίδια του μυαλού (mind games) και οι στρατηγικές αντικαθιστούν την αλληλοεκτίμηση ,την ενσυναίσθηση και τον εκατέρωθεν θαυμασμό. Οι σύντροφοι εφόσον δεν τροφοδοτούν μέσα από τη σχέση και τον εαυτό τους την αυτοαξία, την αποζητούν πολλές φορές σε κάποιο τρίτο πρόσωπο ή ένας από τους δύο παραδίνεται στο να βρίσκεται σε σχέση ψυχικής εξάρτησης από τον άλλο με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του.

7. Νιώθω ότι βιώνω αληθινές στιγμές ευτυχίας όταν δεν είμαστε μαζί.

Και ενώ από την αρχή ήμασταν αχώριστοι σε βαθμό κακουργήματος και δεν μας ενδιέφερε και τόσο να διατηρήσουμε το κομμάτι της προσωπικής μας αυτονομίας, τελικά όχι μόνο αναζητήσαμε ατομικές στιγμές , αλλά προσπαθούμε να βρούμε ή και να δημιουργήσουμε ακόμα, ευκαιρίες να υπάρξουμε μόνοι και να αλληλεπιδράσουμε σε ατομικό επίπεδο και όχι σαν ζευγάρι. Το συνέχεια μαζί μοιάζει να μας κόβει σιγά σιγά το οξυγόνο .

Με δεδομένο ότι αναγνωρίσαμε τις δυσλειτουργίες του γάμου μας και έχοντας επανορθωτική διάθεση απέναντι στην μεταξύ μας σχέση και όχι μια ανάγκη αποκατάστασης του αισθήματος δικαίου (αναζητώ κάποιον να μου επιβεβαιώσει ότι εγώ είμαι ο σωστός μεταξύ των δύο) , τίθεται το ερώτημα, αξίζει να απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε;

Πριν απαντηθεί το προηγούμενο ερώτημα ας φανταστούμε τον γάμο μας σαν έναν πραγματικό «ασθενή», που εμείς και ο σύντροφός μας τον φέρνουμε ενώπιον ενός «ιατρού», και γεμάτοι αγωνία στο βλέμμα (όπως και στις ταινίες) απευθυνόμαστε στον θεραπευτή , ο οποίος μόλις τον έχει εξετάσει και τον ρωτάμε «θα ζήσει γιατρέ μου;» .

Η απάντησή σοκαριστικά αποκαλυπτική , σε σημείο που αρκετοί από εμάς να μην είμαστε πάντα έτοιμοι να την αποδεχθούμε και γι αυτό να θεωρούμε τον ιατρό μάλλον ακατάλληλο για τον «ασθενή» μας . Και αυτό γιατί ο ιατρός απάντησε με πάσα ειλικρίνεια πως η θεραπεία αυτού του ασθενούς δεν βρίσκεται στα δικά του χέρια, αλλά στα δικά τους, και πως η ίαση δεν θα βρει χώρο να επισυμβεί , αν κανείς από τους δυο δεν βρει του κουράγιο να αναγνωρίσει το δικό του κομμάτι ευθύνης και θετικής συμβολής στην τωρινή κρίσιμη κατάσταση του «υπό θεραπεία» γάμου.

Εύκολα λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η επιλογή ενός ζευγαριού να απευθυνθεί σε έναν σύμβουλο γάμου με στόχο να εξομαλυνθούν τα προβλήματα και το μεταξύ τους χάσμα είναι όχι μόνο άξια επαίνου, αλλά και ενδεικτική του ενδιαφέροντος που δείχνουν οι σύντροφοι ο ένας για τον άλλο, την ίδια τους τη σχέση αλλά και την κοινή τους πορεία.

Το αποτέλεσμα όμως αυτής της επιλογής , είναι κάτι που κανείς εκτός του ζευγαριού δεν μπορεί να ελέγξει ή να εγγυηθεί, καθώς η από κοινού αφοσίωση, υπομονή, και δέσμευση στο θεραπευτικό πλαίσιο, είναι απαραίτητα στοιχεία για την επιτυχία καθώς και η εκατέρωθεν διάθεση το «εγώ» να ξανασυστηθεί με το «εμείς» χωρίς να υποκρίνεται ή να καταπιέζεται, αλλά να συνεκπαιδευτεί στο πώς να ξεδιπλώνεται αυθεντικά προς τα έξω σε μια σχέση συνεργασίας με το «εμείς» που το εξελίσσει και δεν το αφήνει σε καμία περίπτωση στάσιμο.

Επομένως, ναι, ένας σύμβουλος γάμου μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην διάσωση ενός γάμου, υπό τον όρο ότι οι σύντροφοι επιθυμούν πραγματικά να παραμείνουν μαζί και να επενδύσουν χρόνο και ενέργεια στο πως μπορούν να ενισχύσουν θετικά κάθε πτυχή του γάμου τους που χρειάζεται να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο.

To άρθρο Γάμος σε κρίση... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλοι όσοι έχουμε την εμπειρία μίας μακροχρόνιας σχέσης γνωρίζουμε ότι η διατήρηση της, το να κρατηθεί η φλόγα της, δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο. Και δεν αρκεί να προσπαθεί μόνο ο ένας σύντροφος για να διατηρηθεί μια σχέση ζωντανή, ζεστή και λειτουργική.

Τα 5 βασικά βήματα που ακολουθούν, αν και μοιάζουν απλά και προφανή ( ωστόσο δεν είναι -στην πράξη αποδεικνύονται δυσκολότερα απ’ ότι θα νόμιζε κανείς ) είναι σημαντικό να ακολουθούνται και από τα δύο μέρη ενός ζευγαριού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο ίσως και μόνο η αμοιβαιότητα της προσπάθειας να αρκεί.

Βήμα πρώτο:

Εμπιστευτείτε! Αυτό είναι το βασικότερο, είναι πάνω απ’όλα.

Αν υποθέσουμε ως αυτονόητη την αγάπη σε ένα ζευγάρι, τότε ο βασικός πυλώνας για να στηριχθεί είναι η εμπιστοσύνη.

Παίρνω εμπιστοσύνη σημαίνει ”αναπνέω”, αφήνομαι, ”λύνομαι”, δεν ντρέπομαι, δεν φοβάμαι, είμαι ο εαυτός μου,

νοιώθω ότι είμαι αποδεκτός, είμαι αυθεντικός… Συνθήκες απαραίτητες και ευεργετικές για να αναπτυχθεί μια σχέση απρόσκοπτα και ειλικρινά.

Βήμα δεύτερο:

Περιορίζω την κριτική (ιδίως για τα λιγότερο σημαντικά ζητήματα).

Δεν μπορούμε ούτε χρειάζεται να αλλάξουμε τον άλλο. Πρέπει να μπορέσουμε να αποδεχτούμε τον άλλον ως έχει-με τα καλά του και τα κακά του- αλλιώς καλύτερα και για τους δύο να αποχωρήσουμε. Εξάλλου το ίδιο ισχύει και για τον εαυτό μας: θέλουμε να μας αγαπάνε γι’αυτό που είμαστε κι όχι γι’ αυτό που μας θέλουνε, θέλουμε την αγάπη και τον θαυμασμό κι όχι την κριτική και την επίκριση του άλλου.

Βήμα τρίτο:

Δώστε χώρο στις προσωπικές σας ανάγκες.

Με τον καιρό μέσα σε μια σχέση αναδύεται η ανάγκη για προσωπικό χώρο και χρόνο. Κάποιοι φοβούνται να το παραδεχτούν και να το φροντίσουν. Όμως στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάτι κακό ή απειλητικό σ’ αυτό – οπότε ας το απενοχοποιήσουμε, χωρίς να αγωνιούμε ότι έτσι αναιρείται η αγάπη μας για τον άλλον.

Βήμα τέταρτο:

Ζητήστε συγνώμη.

Αντισταθείτε στην εγωιστική παρόρμηση ότι για όλα φταίει ο άλλος. Ποτέ εξάλλου δεν φταίει μόνο ένας. Κάντε το πρώτο βήμα εσείς διευκολύνοντας την κατάσταση (θα εκπλαγείτε από την ανταπόκριση που θα λάβετε)

Βήμα πέμπτο:

Εκφράστε τα συναισθήματά σας.

Μια καλή κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα φιλί, μια έκφραση αγάπης, ένα ”σ’ αγαπώ”, είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος να δείξουμε την φροντίδα μας και το νοιάξιμο μας για τον άλλον. Ποτέ δεν  περισσεύουν και ποτέ δεν είναι αρκετά. Η συναισθηματική ένωση, μαζί με την πνευματική και τη σαρκική, αθροίζουν το νόημα μιας ολοκληρωμένης σχέσης. Και για όσους έχουν την ”ευλογία” σ’ αυτήν την συνθήκη προστίθενται και τα παιδιά…

To άρθρο Ένας σύμβουλος γάμου γράφει για την εγωιστική παρόρμηση: «Για όλα φταίει ο άλλος!» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν. Σύντροφοι τρομαγμένοι : Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός. Η εικονοποιία της κρίσης. Ένα κάδρο λυπηρό – το αντίθετο της Άνοιξης : χιόνια λασπωμένα στην άκρη του πεζοδρομίου…

Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Έχουνε ξεχάσει πως κάποτε οι δύο σύντροφοι, οι δύο εραστές ενώθηκαν  από αγάπη, από επιθυμία ο ένας για τον άλλο. Κανείς δεν τους υποχρέωσε (συνήθως), μόνοι τους το θέλησαν, μόνοι τους το επιδίωξαν, μόνοι τους τα κατάφεραν.

Και τώρα καταφέρνουν το αντίθετο : Την αποσύνθεση του νοήματος που οι ίδιοι δόμησαν. Από εκεί, από την αποσύνθεση, περνάει και ο δρόμος του γυρισμού (για όσους τον αναζητήσουν). Από την σύνθεση της Αγάπης του ενός για τον άλλον. Από το δόσιμο του ενός στον άλλον. Και από τις αναγκαίες υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που χρειάζεται να κάνουν και οι δύο, όπως χρειάστηκε να κάνουν και παλιά, στην αρχή. Τότε τα είχαν καταφέρει…(θυμάστε?) Γιατί δεν υπάρχει σχέση χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς αμοιβαία μετακίνηση των δύο συντρόφων από την θέση τους, από τη θέληση τους, από τη βάση τους. Η σχέση είναι ο νέος, κοινός τόπος που διαμορφώνεται από τον συμβιβασμό. Ο νέος τόπος που διαμορφώνεται απ’ τον συγκερασμό των απόψεων, των ιδεών, των «θέλω» και των «πρέπει» των δύο συντρόφων. Η σχέση είναι «ο διθέσιος καναπές, έναντι των δυο ατομικών πολυθρόνων,  που πρέπει να αποχωριστούν οι δύο σύντροφοι, για να κάτσουν μαζί, ενωμένοι.»

Και η κινητήριος δύναμη, η συγκολλητική ουσία και το καύσιμο μαζί, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την Αγάπη : Ούτε τα χρήματα, ούτε η γοητεία, ούτε η δόξα, τίποτα από όλα αυτά κι όλα αυτά μαζί, δεν αρκούν για να προχωρήσει μια σχέση. Αντιθέτως, χωρίς χρήματα, χωρίς δόξα, χωρίς γοητεία, χωρίς τίποτα σχεδόν, αλλά με Αγάπη δύο άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν πολλά. Πάρα πολλά…

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Mέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας , επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ο γάμος είναι η τελετουργική κορύφωση μιας σχέσης. Το επίσημο άνοιγμά της στην κοινωνία: Το ζευγάρι ενώπιον θεού και ανθρώπων δεσμεύεται πίστη και αφοσίωση. Και μετά ακολουθεί ο έγγαμος βίος. Συχνά μια φυλακή, ένας εγκλωβισμός για δυο ανθρώπους, όταν δεν καταφέρνουν να συμβιώσουν αρμονικά. Αντιθέτως όσα ζευγάρια πετυχαίνουν την αρμονική συμβίωση μας βεβαιώνουν ότι είναι υπέροχο. Σαν το καλό κρασί που όσο παλιώνει τόσο καλύτερο γίνεται.

Τι κάνει όμως το κρασί να παλιώνει με επιτυχία; Τι κάνει τον χρόνο σύμμαχο αντί για εχθρό;

Μικρές οδηγίες για μεγάλα αποτελέσματα.

1.  Το ανδρόγυνο πρέπει να μάθει να συμβιβάζεται. Ο ένας να ακούει τον άλλο και όχι ο καθένας να εμμένει στην θέση του. Μόνο όταν βρεθεί το σημείο του συμβιβασμού επέρχεται η ισορροπία.

2. Να προσεγγίσουν ο ένας τις συνήθειες του άλλου. Μπορεί να είχαν συνηθίσει διαφορετικά, όμως ο καθένας αν ξεκολλήσει από τα στερεότυπα και τις βολές του θα δει πόσα πολλά μπορεί να πάρει από τον άλλον.

3. Να κάνουν πράγματα από κοινού. Μια βόλτα, μια εκδρομή, ακόμη και μια ταινία στην τηλεόραση ή ένα ποτό στο μπαλκόνι, δημιουργεί δεσμό μέσα στην ρουτίνα της καθημερινότητας.

4. Να κάνουν πράγματα ξεχωριστά. Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα ο κάθε σύντροφος να έχει λίγο προσωπικό χρόνο μέσα στην εβδομάδα για να τον αφιερώσει όπως θέλει. (προσοχή χρειάζεται μέτρο, αλλιώς ελλοχεύει η απομόνωση).

5. Να φροντίζουν την ερωτική τους ζωή. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η επανάληψη καταντάει το σεξ βαρετό, όμως αυτοί ίσως αγνοούν ότι η επανάληψη είναι αυτή που επιτρέπει να χτίσεις σπουδαία οικοδομήματα.

6. Σεβαστείτε τις πατρικές οικογένειες των συντρόφων σας. Ας μην λησμονούμε, ότι ο δικός μας πεθερός και πεθερά είναι ο πατέρας και η μάνα που γέννησαν τον σύντροφό μας και προφανώς η αγάπη προς τον γονιού είναι αδιαπραγμάτευτη.

7. Μην αφήνετε τα σώματά σας παραμελημένα. Η σιλουέτα, η καθαριότητα, το στυλ… ποτέ δεν χορταίνουμε να θαυμάζουμε αυτό που αγαπάμε. Το ίδιο θέλει και ο σύντροφός μας!

Οι σχέσεις δεν είναι ούτε δεδομένες, ούτε αυτονόητες, θέλουν φροντίδα.

Αν φροντίσουμε την σχέση μας αυτή θα μας το ανταποδώσει πολλαπλάσια!

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Οδηγός (επι)βίωσης για παντρεμένα ζευγάρια μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν. Σύντροφοι τρομαγμένοι : Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός. Η εικονοποιία της κρίσης. Ένα κάδρο λυπηρό – το αντίθετο της Άνοιξης : χιόνια λασπωμένα στην άκρη του πεζοδρομίου…

Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Έχουνε ξεχάσει πως κάποτε οι δύο σύντροφοι, οι δύο εραστές ενώθηκαν  από αγάπη, από επιθυμία ο ένας για τον άλλο. Κανείς δεν τους υποχρέωσε (συνήθως), μόνοι τους το θέλησαν, μόνοι τους το επιδίωξαν, μόνοι τους τα κατάφεραν.

Και τώρα καταφέρνουν το αντίθετο: Την αποσύνθεση του νοήματος που οι ίδιοι δόμησαν. Από εκεί, από την αποσύνθεση, περνάει και ο δρόμος του γυρισμού (για όσους τον αναζητήσουν). Από την σύνθεση της Αγάπης του ενός για τον άλλον. Από το δόσιμο του ενός στον άλλον. Και από τις αναγκαίες υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που χρειάζεται να κάνουν και οι δύο, όπως χρειάστηκε να κάνουν και παλιά, στην αρχή. Τότε τα είχαν καταφέρει…(θυμάστε;)

Γιατί δεν υπάρχει σχέση χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς αμοιβαία μετακίνηση των δύο συντρόφων από την θέση τους, από τη θέληση τους, από τη βάση τους. Η σχέση είναι ο νέος, κοινός τόπος που διαμορφώνεται από τον συμβιβασμό. Ο νέος τόπος που διαμορφώνεται απ’ τον συγκερασμό των απόψεων, των ιδεών, των «θέλω» και των «πρέπει» των δύο συντρόφων. Η σχέση είναι «ο διθέσιος καναπές, έναντι των δυο ατομικών πολυθρόνων,  που πρέπει να αποχωριστούν οι δύο σύντροφοι, για να κάτσουν μαζί, ενωμένοι.»

Και η κινητήριος δύναμη, η συγκολλητική ουσία και το καύσιμο μαζί, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την Αγάπη: Ούτε τα χρήματα, ούτε η γοητεία, ούτε η δόξα, τίποτα από όλα αυτά κι όλα αυτά μαζί, δεν αρκούν για να προχωρήσει μια σχέση. Αντιθέτως, χωρίς χρήματα, χωρίς δόξα, χωρίς γοητεία, χωρίς τίποτα σχεδόν, αλλά με Αγάπη δύο άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν πολλά. Πάρα πολλά…

To άρθρο Ο γάμος σε κρίση μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.