Όλα θα ήταν ευκολότερα εάν η ζωή ήταν ένα μεγάλο, χαρούμενο πάρτι, έτσι δεν είναι; Είναι αλήθεια πως όλοι προτιμούμε τη θετική πλευρά της ζωής, αλλά τι γίνεται με τα αρνητικά; Μάλλον τα μισούμε. Από την παιδική μας ηλικία μαθαίνουμε να αποφεύγουμε «τα κάτω» της ζωής, σαν να μην τα χρειαζόμαστε, και να έχουμε μία θετική στάση απέναντι σε όλα. Όμως, στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι λειτουργικό. Γιατί; Επειδή δεν είναι αυθεντικό και δεν λειτουργεί με αυτό τον τρόπο η ανθρωπότητα. Η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη και συχνά θα έρθουμε αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις και αρνητικά συναισθήματα. Μερικά από αυτά είναι: θυμός, φόβος, θλίψη, ντροπή, ενοχές, μοναξιά, ζήλια, αυτοκριτική, απόρριψη…

Η αυτόματη αντίδραση είναι να τα διώξουμε ή να τα αποφύγουμε ή να τα αντικαταστήσουμε αμέσως με θετικά. Δεν θέλουμε να τα βιώσουμε μιας και έχουμε μάθει να τα απεχθανόμαστε. Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι βοηθητικό για την ψυχική μας υγεία. Το πιο σωστό είναι να τα αποδεχτούμε ως κάτι φυσικό· εξάλλου, τα δύσκολα συναισθήματα είναι τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας όσο και τα θετικά. Τα αρνητικά συναισθήματα μας ενημερώνουν σχετικά με το τι δεν είναι λειτουργικό, με προβληματικές πλευρές της ζωής μας και με βαθύτερα άλυτα ζητήματα για τα οποία μας βοηθούν να βρούμε πιθανές λύσεις. Είναι το εσωτερικό σύστημά μας που μας επικοινωνεί πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και τον εαυτό μας. Όμως, πώς μπορούμε να ακούσουμε αυτά τα μηνύματα εάν δεν είμαστε εναρμονισμένοι στο να το κάνουμε;

Με μικρά βήματα τη φορά μπορούμε να δούμε τα αρνητικά συναισθήματα ως κομμάτι της ζωής μας:

1. Μπορούμε να τα αποδεχτούμε ως ανθρώπινη αντίδραση στον ψυχικό ή σωματικό πόνο.
2. Μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή μας στο σώμα μας: πώς αντιλαμβανόμαστε το κάθε συναίσθημα στο κεφάλι, τα χέρια, το στήθος μας, κλπ; Δεν χρειάζεται πάντα να αλλάζουμε το συναίσθημα· μπορούμε απλά να το αναγνωρίσουμε.
3. Μπορούμε να κρατάμε ένα ημερολόγιο όλων των συναισθημάτων που βιώνουμε κατά τη διάρκεια της μέρας, της εβδομάδας, του μήνα, ώστε να βρούμε τι πυροδοτεί κάθε συναίσθημα και οτιδήποτε τα ακολουθεί.
4. Και φυσικά, μπορούμε να ζητήσουμε ψυχολογική υποστήριξη ώστε να μοιραστούμε τι νιώθουμε κάθε στιγμή.

Τα αρνητικά συναισθήματα δεν πρέπει να διώχνονται, να θεωρούνται άσχημα ή να καταπιέζονται στο ασυνείδητο. Είναι εδώ για να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τι συμβαίνει στη ζωή μας και να αντιδράσουμε κατάλληλα. Όταν επιτρέπουμε σε αυτά τα συναισθήματα να κάνουν τη δουλειά τους, δεν χρειάζεται να σαμποτάρουν τη ζωή μας. Πρέπει να θυμόμαστε πως μπορούμε να βιώσουμε προσωπική ανάπτυξη μέσω δύσκολων καταστάσεων, εφόσον αντιμετωπίζουμε τα αρνητικά συναισθήματα με υγιή τρόπο.

To άρθρο Η χρησιμότητα των αρνητικών συναισθημάτων μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η αγκαλιά μόνο όμορφα μπορεί να λειτουργήσει σε μία σχέση. Μπορεί να χαλαρώσει τον άλλον, να του απαλύνει τον πόνο, να τον κάνει να νιώσει οικεία και ζεστά, να φέρει δυο ανθρώπους πιο κοντά.

Η αγκαλιά δεν έχει ηλικία… όλοι την θέλουν, όλοι την ζητάνε!

Από τα βρεφικά χρόνια οι γονείς αγκαλιάζουν το μωρό για να το προστατεύσουν ως εύθραυστο ον. Το μωράκι θα τη ζητήσει με τη μορφή κλάματος.  Ως παιδάκι το αγκαλιάζουν για να του δείξουν πως είναι δίπλα του ό,τι και αν χρειαστεί. Στην εφηβεία, εδώ περνούν τη φάση της ανεξαρτητοποίησης και οι αγκαλιές μπορεί να τους φαίνονται φορτικές αλλά στις δύσκολες στιγμές θα την επιζητήσουν είτε από τους γονείς είτε από τους φίλους. Στην ενήλικη ηλικία, η αγκαλιά έχει σημαντική θέση στην εκδήλωση της αγάπης.

Η αγκαλιά είναι για όλες τις στιγμές! Είτε σε στιγμές ευτυχίας είτε σε στιγμές λύπης. Η αγκαλιά αρμόζει παντού. Ταιριάζει και στη σχολική παράσταση για επιβράβευση και στον αδελφικό καβγά για παρηγοριά. Ταιριάζει και στους ανεκπλήρωτους έρωτες και στην ορκωμοσία. Ταιριάζει και στον γάμο και στην κηδεία. Είναι εκδήλωση συναισθημάτων χωρίς πολλά λόγια… μόνο με πράξη. Είναι μία μορφή επικοινωνίας… σωματικής.

Στην διάρκεια μιας αγκαλιάς νιώθουμε όμορφα, μας φτιάχνει την διάθεση και είναι πολύ σημαντική για την υγεία μας, καθώς λειτουργεί θεραπευτικά.  Η θεραπευτική της δράση μοιράζεται και σε αυτόν που τη δίνει και σε αυτόν που την εισπράττει. Έρευνες έχουν δείξει πως η αγκαλιά αυξάνει την παραγωγή οξυτοκίνης, στην οποία μειώνει τα επίπεδα άγχους και της αρτηριακής πίεσης.

Για ποιο λόγο να είμαστε εγωιστές και να μην εκδηλώνουμε τα συναισθήματα με αγκαλιές, χάδια και φιλιά; Για ποιο λόγο αφήνετε να περνάει άσκοπα χρόνος;

Όλες οι αγκαλιές λειτουργούν όμορφα… και οι φιλικές και οι ερωτικές και οι συγγενικές…

Αγκαλιαστείτε… Δοκιμάστε το!

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Στάσου δίπλα μου, κράτα με σφιχτά… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ο καθένας μας έχει τη δικιά του ιστορία, κουβαλάει τα δικά του βιώματα, ζει την δική του καθημερινότητα, έχει τα δικά του προβλήματα και προβληματισμούς για τη ζωή του. Το πώς αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα, εξαρτάται μόνο από εμάς. Μονό εμείς μπορούμε να την κάνουμε πιο όμορφη ή πιο δύσκολη. Η ζωή μας είναι μία και μοναδική.

Συχνά αυτές οι δυσκολίες στη ζωή, μας κουράζουν και μας εξουθενώνουν. Η διάθεσή μας, μέσα στη διάρκεια της ημέρας, θα κυμανθεί από τη θλίψη στη χαρά και το αντίθετο. Χρειάζεται να καταλάβουμε τη στιγμή αυτή και να προσπαθούμε να εκπαιδεύουμε το  νου μας να είναι σε ετοιμότητα, ώστε τις κομβικές εκείνες στιγμές να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις.

Πώς μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές εκείνες που θα μας κάνουν  πιο θετικούς, πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο λαμπερούς;

• Οι σχέσεις με τον περίγυρο μας: Όλοι μας είμαστε πιο ευδιάθετοι, όταν έχουμε γύρω μας ανθρώπους που μας σέβονται, μας εκτιμούν, μας αγαπούν και τους αγαπάμε. Θέλουμε τον καλό τον λόγο, το γλυκό χαμόγελο… ας το δώσουμε πρώτοι και σίγουρα θα μας επιστραφεί.
• Η σωστή διαχείριση του χρόνου: Οφείλουμε να οργανώσουμε το χρόνο μας έτσι ώστε να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας, αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε να γίνουν και ας αφήσουμε χωρίς τύψεις ό,τι δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε σήμερα. Και αύριο μέρα είναι…
• Νους υγιή εν σώματι υγιεί: Μια ωραία φράση που θα κάνει καλό να την ακολουθούμε. Ας διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο που θα μας χαλαρώσει και θα μας ταξιδέψει τον νου σε εικόνες. Ας κάνουμε έναν περίπατο (γιατί όχι και jogging) στο παρκάκι της γειτονιάς μας. Ας φροντίσουμε τον εαυτό μας, παρέχοντας την αίσθηση της προσωπικής περιποίησης. Δημιουργήστε μια καθημερινότητα με πρωταγωνιστή τον ίδιο μας τον εαυτό.
• Να δώσουμε σημασία στην κάθε στιγμή που μας ευχαριστεί. Στις μικρές χαρές της ζωής όπως ο καφές. Ο καφές σαν υλικό δεν είναι κάτι ιδιαίτερος, νερό-ζάχαρη και καφέ έχει. Η απόλαυση που θα πάρουμε όμως δίνει ικανοποίηση στην καθημερινότητα μας.

Σας παρέθεσα κάποιες προτάσεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας. Η αλήθεια είναι ότι κάθε ημέρα έχουμε αμέτρητες στιγμές για να κάνουμε τον εαυτό μας να χαμογελάσει ευχάριστα και ύστερα να μεταδώσουμε τη χαρά μας στον περίγυρο μας. Η ζωή μας είναι μια αξία ανεκτίμητη… Αξίζει λοιπόν να την επιλέξουμε να χαμογελάμε!

To άρθρο Το χαμόγελο είναι η καλύτερη επιλογή μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων απεχθάνεται την μοναξιά. Δεν την αντέχουν… Νιώθουν πως βρίσκονται στο περιθώριο και αισθάνονται μειονεκτικά. Υπάρχουν, βέβαια και άνθρωποι που επιζητούν την μοναξιά (εδώ με την έννοια της μοναχικότητας), την ηρεμία τους, το χρόνο τους μόνο με τον εαυτό τους.

Για να καταπολεμήσουν την μοναξιά οι άνθρωποι, έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Η επαφή, η ανθρώπινη επικοινωνία, η σύνδεση δυο ή περισσοτέρων ατόμων φαίνεται πως είναι απαραίτητη. Επίσης, απαραίτητα είναι και η συντροφικότητα και η αγάπη.  Η ανάγκη μας για συντροφικότητα, για να επικοινωνούμε, για να αγαπάμε και να μας αγαπάνε είναι μία βαθιά υπαρξιακή συνισταμένη για μία καλύτερη ζωή. Χωρίς την επαφή, την επικοινωνία και την αγάπη των άλλων τι ενδιαφέρον έχει η ζωή;

Παρόλα αυτά, μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πετύχουν μια σύνδεση με τους άλλους. Δυσκολεύονται είτε να κάνουν το πρώτο βήμα είτε να διατηρήσουν την σύνδεση και συχνά αναρωτιούνται «Τι μπορεί να φταίει;». Συνήθως καταλήγουν να πιστεύουν πως φταίνε κάποιες επιφανειακές αιτίες όπως η οικονομική κατάσταση ή η εξωτερική εμφάνιση… Η αλήθεια είναι πως αυτά είναι τα πρώτα που παρατηρεί κάποιος για να ξεκινήσει μία επαφή με κάποιο άλλο άτομο…

Μήπως τελικά χρειάζονται και άλλοι παράμετροι για να διατηρηθεί η σύνδεση;  Ακόμα κι θεωρήσουμε ότι χρειάζονται, θα πρέπει με σιγουριά να πούμε ότι δεν είναι απαραίτητοι για να φέρουν την προσωπική ευτυχία. Για να νιώσουμε επιθυμητοί δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη της μεγαλομανίας μας, των ακριβών ρούχων, των ακριβών gadgets ή οι χιλιάδες φίλοι στα social media (τους περισσότερους δεν τους γνωρίζουμε καν, και αν τους γνωρίζουμε έχουμε να μιλήσουμε από το Δημοτικό!). Χρειάζεται να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μία προσωπική αναγνώριση της αξίας μας, με τα καλά μας και τα άσχημα μας και στο τέλος την αποδοχή και την αγάπη του εαυτού μας.

Αρκεί και μόνο να βρούμε τον τρόπο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Τότε θα ανοίξει και ο δρόμος για να αγαπηθούμε από έναν άλλον.

Τότε πραγματικά ακτινοβολούμε θετικότητα και αυτό είναι δελεαστικό στα μάτια των άλλων.

To άρθρο Χωρίς επαφή, επικοινωνία και αγάπη… τι ενδιαφέρον έχει η ζωή; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η εκτίμηση και η ευγνωμοσύνη είναι τα συναισθήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν στις περιπτώσεις που παρατηρούμε πως απομακρύνονται από εμάς οι φίλοι και συγγενείς.

Η εκτίμηση είναι κάτι που κερδίζεται όπως και η εμπιστοσύνη. Ξεκινάει από μηδενικής βάσεως και σταδιακά καλλιεργείται είτε θετικά είτε αρνητικά ανάλογα με την επικοινωνία και την συναναστροφή. Δεν είναι δεδομένη στις διαπροσωπικές επαφές, θα πρέπει να δουλευτεί και αναλόγως θα υπάρχει η αντίστοιχη συμπεριφορά.

Αντίπαλο δέος της εκτίμησης είναι ο εγωισμός. Η εκτίμηση είναι σχεδόν ταυτόσημη με τον σεβασμό. Για να δείξεις πως εκτιμάς τον άλλον, θα πρέπει να το σέβεσαι. Για να τον σέβεσαι, θα πρέπει να παραμερίσεις τον εγωισμό σου και να συμμετέχεις στο «παιχνίδι» της σχέσης και της επαφής με τους άλλους με τους ίδιους κανόνες. Δεν είσαι ανώτερος τους… δεν είσαι κατώτερος τους. Είστε δύο άνθρωποι που οφείλετε να έχετε αμοιβαία εκτίμηση και σεβασμό για να εξελιχτεί αρμονικά και ώριμα η σχέση σας.

Ο άνθρωπος που θα σέβεται τις πράξεις των άλλων, που νιώθει ευγνωμοσύνη, που κατανοεί πότε θα πρέπει να επιδείξει εγωισμό για να μην χάσει τον εαυτό του… Αυτός είναι ο άνθρωπος που θα ξέρει να εκτιμάει και όταν εκτιμάς δεν χάνεις… Δεν χάνεις ούτε τον φίλο σου, ούτε τον σύντροφο σου, ούτε κανέναν!

Πολύ κρίμα που ξεχάσαμε να εκτιμάμε…

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Ξεχάσαμε να εκτιμάμε… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ας πούμε σήμερα, με ποιόν τρόπο μπορούμε να βλέπουμε την ζωή μας πιο αισιόδοξα μες στην καθημερινότητα μας.

Πολλές φορές στις συνεδρίες μου, ακούω φράσεις τύπου «Δεν βλέπω τίποτα ωραίο στη ζωή μου»…

Μήπως θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα; Για να δούμε με κάποια απλά παραδείγματα πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνθήκες της καθημερινότητας μας πιο αισιόδοξα:

1). Ας κοιτάξουμε τον ουρανό. Τι βλέπουμε; Έχει ήλιο, ωραία ευκαιρία να λιαστούμε. Στην περίπτωση που έχει συννεφιά, ας αφεθούμε σε μία γλυκιά μελαγχολία.

2). Ας παρατηρήσουμε τον κόσμο που τριγυρνάει γύρω μας. Είναι ευδιάθετοι, χαμογελαστοί τότε ανταποκρινόμαστε. Στην περίπτωση που μπορεί να είναι μουτρωμένοι ή κακοδιάθετοι, αδιαφορήστε, κοιτάξτε τον ουρανό.

3). Ας βάλουμε ραδιόφωνο. Ας το βάλουμε σε ένα σταθμό που θα μας φτιάξει το κέφι, γιατί όχι και να τραγουδήσουμε δυνατά ή και να το χορέψουμε. Προσπεράστε τις κακοπροαίρετες πολιτικές προπαγάνδες.

4). Ας πιούμε τον καφέ μας, παρέα με φίλους μας συζητώντας ευχάριστα θέματα. Στην περίπτωση που είστε μόνος κοιτάξτε τον ουρανό, ακούγοντας την αγαπημένη σας μουσική.

5). Ας πάμε στη δουλειά μας με καλή διάθεση. Ας σκεφτούμε πως στις μέρες της οικονομικής κρίσης που διανύουμε, αφού εργαζόμαστε και μπορούμε να ανταποκρινόμαστε στα έξοδα, θα πρέπει να νιώθουμε αυτάρκεις.

Ας έχουμε την αισιοδοξία μέσα μας, είναι και αυτή μια μορφή να αντιμετωπίσουμε τους δύσκολους καιρούς που περνάμε.

To άρθρο Θα κυλήσει πιο όμορφα η ζωή σας, αν τη δείτε με αισιοδοξία μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Αυτή είναι η ιστορία της μικρής Λίας, μια ιστορία λουσμένη με παιδικότητα και αισιοδοξία… Η Λία πίστευε ότι δεν μπορεί να ζωγραφίσει, και επέμενε να δίνει λευκά χαρτιά στη δασκάλα της. Θα λέγαμε ότι ήταν ένα παιδί με χαμηλή αυτοπεποίθηση, χωρίς εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στις δυνατότητές του… Η δασκάλα της, μια δυναμική και καλοσυνάτη γυναίκα που δεν πίστευε στο «δεν μπορώ», αλλά στο ότι «ο καθένας μας έχει ικανότητες, αρκεί να παίξει το παιχνίδι της δημιουργικότητας», την ενθάρρυνε να ξεκινήσει από μία τελεία. Μία απλή τελεία, ‘’ένα τίποτα’’, μια σταλίτσα… Έτσι η Λία, στην αρχή διστακτικά, στη συνέχεια με μεγαλύτερη θέρμη, άρχισε να γεμίζει την κόλλα της με μικρές μαύρες τελείες. Η ορμή της έμπνευσής της, η ακολουθία των σχημάτων, τα μοτίβα, η ανεμπόδιστη ροή της ανάγκης της για έκφραση την οδήγησε να ολοκληρώσει ένα μικρό θαύμα! Η ίδια χάρηκε πολύ φτιάχνοντας πολλές, πολύχρωμες, τέ-λει-ες τελείες. Η τάξη ξετρελάθηκε. Η δασκάλα δεν χόρταινε να την καμαρώνει, να την θαυμάζει και να την επαινεί. Στην έκθεση του σχολείου, όλοι θαύμασαν το ταλέντο της…

Αυτή είναι η ιστορία της μικρής Λίας, αυτή είναι η ιστορία ενός μικρού παιδιού, που διένυσε την απόσταση από την απογοήτευση στην αισιοδοξία ισορροπώντας πάνω σε μία σειρά από μαύρες, μικρές τελείες.

Και πίσω από μία τέτοια μικρή τελεία το κοριτσάκι μας σιγοψιθυρίζει: ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΖΕΤΕ ΚΑΤΩ. ΠΟΤΕ!

Βασισμένο στην Ιστορία του Μ.Reynolds, ‘’η τελεία’’

To άρθρο Μην το βάζετε κάτω. Ποτέ! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλοι οι άνθρωποι κουβαλούν την δική τους ιστορία, τα δικά τους βιώματα. Άλλοι έχουν ευτυχισμένο παρελθόν ή παρόν και άλλους κάτι τους έχει πονέσει και υποφέρουν. Με κάποιο τρόπο, όμως, θα περάσουμε από κάποιες δοκιμασίες, οι οποίες ως εμπειρίες ζωής θα σχηματίσουν τον τρόπο σκέψης μας και το ποιόν του χαρακτήρα μας.

Θα έχετε προσέξει πως οι πιο γελαστοί και ευγενικοί άνθρωποι συνήθως είναι οι άνθρωποι που έχουν πληγωθεί πιο πολύ. Είναι αυτοί που επειδή έχουν νιώσει πως είναι να είσαι πληγωμένος, θυμωμένος, στενοχωρημένος φροντίζουν ώστε να μην νιώσει κανείς άλλος με αυτά τα συναισθήματα. Είναι αυτοί που αν παρατηρήσουν πως τελικά κάποιος βιώνει τον πόνο, θα προσπαθήσουν να τον απαλύνουν είτε με συζήτηση είτε με κάποιο αστείο.

Ο άνθρωπος που έχει στη ζωή του πολλές δυσκολίες, επιθυμία του είναι να παραμείνει καλός άνθρωπος. Αυτά που στερήθηκε από τη ζωή του και τα λαχτάρησε όπως την αγάπη, την κατανόηση και την εμπιστοσύνη, έχει θέληση να τα προσφέρει στον υπερβολικό βαθμό.

Το παράδειγμα ενός ξωμάχου

Για παράδειγμα, θυμάμαι τις ιστορίες που μου έλεγε ο γέροντας του χωριού, ένας αγρότης της επαρχίας που πέρασε την παιδική του ηλικία καταπιεσμένος από τους γονείς του και την κοινωνία. Δεν μπορούσε να σπουδάσει γιατί έπρεπε να αναλάβει τα κτήματα. Δεν μπορούσε να παίξει με τους φίλους του γιατί έπρεπε να βοηθάει τον πατέρα του. Δεν είχε δικαίωμα ακόμα να επιλέξει και τη γυναίκα του, καθώς αυτή είχε επιλεγεί από άλλους για αυτόν. Σε αντίθετη περίπτωση που πρόβαλλε τις απόψεις του ή τις αντιρρήσεις του, θα πληγωνόταν είτε σωματικά είτε συναισθηματικά.

Παρόλα αυτά, είναι ο πιο γελαστός άνθρωπο που γνωρίζω. Είναι ο άνθρωπος με τις πιο φιλελεύθερες απόψεις, με τα πιο ωραία ανέκδοτα, με τις πιο παρήγορες κουβέντες. Είναι ο άνθρωπος που παρά τις δυσκολίες της ζωής, φτώχεια, καταπίεση, πόλεμος, σωματική και ψυχολογική βία θέλει να βλέπει τους ανθρώπους γύρω του να είναι χαρούμενοι και να μη το βάζουν κάτω. Είναι ο άνθρωπος που προσφέρει σε μεγάλες δόσεις την αγάπη και την καλοσύνη του, καθώς τα έχει στερηθεί στη ζωή του. Είναι ο πιο ευγενικός άνθρωπος.

Οι ευγενικοί άνθρωποι έχουν ζήσει την ζωή τους με όλες τις πτυχές της. Γνωρίζουν κάθε αρνητικό συναίσθημα και επιθυμούν κάθε θετικό συναίσθημα. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την θλίψη σε χαρά, την απογοήτευση σε εμπειρία, την αποτυχία σε μάθημα ζωής. Από αυτές τις καταστάσεις βγήκαν πιο δυνατοί και ανθεκτικοί. Δεν γεννήθηκαν έτσι αλλά διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας τους από τις εμπειρίες αυτές.

Τέλος, το πιο εύκολο είναι μέσα από τις δυσκολίες της ζωής να γίνουμε αρνητικοί, κακοί και μίζεροι. Η ευγένεια, η καλοσύνη και η αγάπη είναι ο δύσκολος δρόμος, θα πρέπει να πολεμήσετε, να πληγωθείτε και να βγείτε δυνατότεροι.

Η επιλογή είναι δική σας….

–

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης Ξηντάρας, Ράνια Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Ο άνθρωπος που πόνεσε πολύ… θα σε καταλάβει αμέσως μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Έχουμε την τάση να μην αποβάλουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα. Για οτιδήποτε μας συμβαίνει θλιβόμαστε, στεναχωριόμαστε και δεν σκεφτόμαστε καθαρά, εν ολίγοις… φέρνουμε την καταστροφή. Ασφαλώς δεν είναι σωστό να είμαστε θωρακισμένοι και μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να διεισδύει στα εσώτερα του για να βιώσει ΚΑΙ τα αρνητικά συναισθήματα του όπως οργή, πόνο, τύψεις, μίσος κλπ. Το ερώτημα λοιπόν είναι πως θα μπορούσαμε να μετατρέψουμε τα αρνητικά συναισθήματα σε θετικά.

Παρακάτω παρατίθενται κάποιοι τρόποι που ίσως μας βοηθήσουν στο ερώτημά μας:

1. Όλοι έχουμε βιώσει θλιβερές καταστάσεις, γεγονότα δυσάρεστα που έχουν φέρει στην επιφάνεια αρνητικά συναισθήματα. Το μυστικό είναι να ελέγχουμε τα αρνητικά συναισθήματα και να μην επιτρέπουμε να μας καταβάλλουν. Σίγουρα ένα δυσάρεστο γεγονός μας κάνει πιο δυνατούς και την επόμενη φορά που θα μας συμβεί κάτι παρόμοιο το αντιμετωπίζουμε με μεγαλύτερη ψυχραιμία.
2. Θα ήταν καλό να προσπαθούσαμε να βιώσουμε το πλήρες φάσμα των συναισθημάτων μας. Όλα τα συναισθήματα είτε είναι θετικά είτε αρνητικά έχουν τον σκοπό τους γι’ αυτό καλό είναι να έχουμε υπομονή και να δίνουμε τον κατάλληλο χρόνο στο να εκφραστούν. Όσο και να πονάμε δεν πρέπει να φοβόμαστε να επιλύουμε τα προβλήματά μας.
3. Πρέπει να σκεφτόμαστε και τα θετικά οφέλη που μπορεί να έχει ένα δυσάρεστο γεγονός που αντιμετωπίζουμε στη ζωή μας. Το να τονίζουμε μόνο τα αρνητικά στοιχεία μας κρατάει πίσω. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε εμπόδιο είναι για το καλό μας και πολλές φορές στη ζωή υπάρχουν και αποτυχίες που πρέπει να τις αποδεχόμαστε γιατί μέσα από αυτές ισχυροποιούμαστε ως άτομα. Δεν πρέπει να τα παρατάμε στα δύσκολα και μόνο η προσπάθεια που καταβάλλουμε έχει μεγάλη σημασία.
4. Δεν είναι υγιές να κατηγορούμε τους άλλους για τα δυσάρεστα γεγονότα που βιώνουμε. Δεν φταίνε πάντα οι εξωτερικοί παράγοντες. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις με ψυχραιμία, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν και όσο μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το γεγονός, όσο δυσάρεστο και να είναι, με θετική στάση.
5. Τέλος, το πιο βασικό απ’ όλα είναι να μην κοιτάμε πίσω μας. Ότι έγινε στο παρελθόν ανήκει εκεί, το αποδεχόμαστε, για κάποιον λόγο έγινε, έτσι έπρεπε να γίνει. Αποδεχόμαστε αυτό που έγινε και απλά αφήνουμε ο χρόνος να απαλύνει τις πληγές μας.

Να θυμόμαστε μόνο αυτό, κάθε εμπόδιο είναι για το καλό μας και ότι γίνεται για κάποιο λόγο μας συμβαίνει, επομένως μην αφήνουμε τα αρνητικά συναισθήματα να μας υπερνικούν ας τα μετατρέψουμε σε θετικά.

To άρθρο Πως μπορούμε να διαχειριστούμε τα αρνητικά συναισθήματα μας; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Δύο είναι οι σημαντικότερες μορφές σχέσεων που ένα άτομο δημιουργεί στην πορεία της ζωής: οι φιλικές και οι συναισθηματικές. Η φιλία είναι μία σχέση αγάπης, ενδιαφέροντος, αφοσίωσης που όμως δεν οδηγεί στη σαρκική ένωση, ενώ ο έρωτας εμπεριέχει μέσα του και τη σωματική επαφή.

Είναι αναμφίβολα, δύο συναισθήματα αναγκαία, απαραίτητα αλλά και τρομερά μυθοποιημένα. Είναι γνωστό, συν τοις άλλοις, πως ο έρωτας είναι μεν ένα απόλυτο και καταλυτικό συναίσθημα, όμως δε ζει για πάντα. Αντιθέτως, ωριμάζει και γίνεται πιο στέρεο αφού θεμελιώνεται επάνω στην αγάπη και στην καταπολέμηση του εγωισμού μας για το καλό του άλλου.

Η φιλία είναι ένα συναίσθημα τόσο δυνατό και τόσο σπουδαίο, το οποίο μοιάζει και έχει την ίδια δύναμη με το ερωτικό συναίσθημα, ακόμα και αν απουσιάζει από αυτή η ερωτική πράξη. Δε διαφέρει ουσιαστικά σε κάτι από το πάθος του έρωτα, και σε αυτή υπάρχει η ανάγκη να επικοινωνούμε τον άλλον και να τον αισθανόμαστε κοντά μας. Η σαγήνη, ο θαυμασμός, η αγάπη που αισθανόμαστε για κάποιο φιλικό πρόσωπο πολλές φορές δε διαφέρει και από την έντονη λαχτάρα που αισθανόμαστε για ένα πρόσωπο του ερωτικού ενδιαφέροντός μας.

Ποιο συναίσθημα είναι πιο αναγκαίο για εμάς; Για εμένα προσωπικά, η φιλία πάντοτε ήταν σημαντικότερη και πιο αναγκαία για πολλούς λόγους.

Η φιλία στηρίζεται σε πιο στέρεο οικοδόμημα, έχει ανάγκη την ύπαρξη επαρκούς γνώσης του άλλου ανθρώπου ώστε να τον θεωρήσει ένα κομμάτι της ζωής του, σε αντίθεση με τον έρωτα ο οποίος στηρίζεται περισσότερο στον ενθουσιασμό, τη λαχτάρα και σε ‘’χτυπάει’’ εντελώς ξαφνικά, ακόμα και αν δε γνωρίζεις τα στοιχειώδη γνωρίσματα για το άλλο άτομο. Όταν διαλέγουμε φίλους, εκείνη τη στιγμή δεν επιλέγουμε απλώς κάποιους ανθρώπους με τους οποίους θα πορευτούμε μέσα στη ζωή. Εκείνη τη στιγμή τεστάρουμε και τη δική μας ικανότητα να επιλέγουμε σωστά, τα δικά μας κριτήρια αντίληψης και την ωριμότητα που έχουμε για να διαλέξουμε αυτούς που μας ταιριάζουν.

Η φιλία στηρίζεται σε πιο αγνές προθέσεις, σε αντίθεση με την ερωτική σχέση η οποία πολλές φορές μπορεί να στηρίζεται απλά και μόνο στην απόκτηση της ηδονής χωρίς να ενδιαφερθεί συναισθηματικά και ψυχικά για το άλλο άτομο. Με αποτέλεσμα να κοιτάζει πρώτα την ικανοποίηση του εγώ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φιλία είναι ένας θεσμός που περνάει κρίση και όλοι έχουμε προδοθεί και πληγωθεί από φίλους. Όμως, ας σκεφτούμε: Πόσες σχέσεις αποσκοπούν απλά και μόνο στην ικανοποίηση του εγώ; Πόσοι άνθρωποι χαμένοι και βυθισμένοι σε τελματωμένες σχέσεις  και οικογενειακές κολάσεις, κατάφεραν και γιατρεύτηκαν από τη δύναμη της φιλίας και επούλωσαν τις πληγές τους;

Η φιλία στηρίζεται στην ψυχική επαφή, στο ξεγύμνωμα της ψυχής μας και στην ψυχική επαφή, ο έρωτας παρασύρεται πολλές φορές από τον ενθουσιασμό, την ορμή, το παράλογο. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα κτητικό, παρασύρεται από τον εγωισμό και τη φλόγα της απόκτησης του επιθυμητού προσώπου, δεν έχει ηθικές αρχές και μπορεί να σε οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές. Από την άλλη, στη φιλία δεν ωραιοποιείς τον άλλο, βλέπεις τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του, αλλά τα αποδέχεσαι διότι αγαπάς τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου περισσότερο από τον εαυτό σου.

Φυσικά, μιλάμε για δύο συναισθήματα απαραίτητα και εξίσου σημαντικά για τη ζωή μας. Ο καθένας ανάλογα με την προσωπική του εκτίμηση, μπορεί να τα τοποθετήσει εκεί που επιθυμεί.

—

Η Μαρία Σκαμπαρδώνη είναι δημοσιογράφος, αρθρογράφος, αθλήτρια πολεμικών τεχνών και πάνω από όλα , ένας άνθρωπος που προσπαθεί μέρα με τη μέρα να γίνεται καλύτερος! Μέσω της γραφής της επικοινωνεί τις εμπειρίες τις με σκοπό πρωτίστως τη δική της αυτοβελτίωση.

To άρθρο Έρωτας και φιλία - Δύο σημαντικά συναισθήματα μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.