Στην περίπτωση όμως, που το συναίσθημα της ζήλιας ξεπερνάει το όρια του «φυσιολογικού» τι γίνεται;  Τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στη σχέση; Και αν ο σύντροφος μας επιλέξει να μην είμαστε η προτεραιότητα του; Τότε είναι που μας κατατρώει τα σωθικά η ζήλεια και μας δημιουργεί ένα τεράστιο πλήγμα.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι όμως που κρύβονται πίσω από αυτήν την συναισθηματική κατάσταση;

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση προκαλούν αισθήματα πως υστερούμε συγκριτικά με τους άλλους. Αυτό  έχει ως αποτέλεσμα να μην εμπιστευόμαστε ούτε τον εαυτό μας , ούτε κανέναν άλλον, εκδηλώνοντας έντονη κτητικότητα στον σύντροφο μας. Υπάρχει η φοβία πως θα χάσουμε τον σύντροφο μας γιατί εμείς οι ίδιοι δεν «αξίζουμε».

Σκόπιμο θα ήταν να αναρωτηθείτε: Είστε καλά με τον εαυτό σας; Η σχέση με τον σύντροφο σας βασίζεται στην αγάπη, τον σεβασμό και την αλληλοκατανόηση; Αν η σχέση σας σε λογικά πλαίσια δεν έχει προβλήματα αλλά παρόλα αυτά δεν νιώθετε ολοκληρωμένη μέσα σε αυτήν… μάλλον το πρόβλημα αρχίζει από εσάς.

Οι κακές εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν όπως για παράδειγμα μία ερωτική απογοήτευση, ένας αδύναμος οικογενειακός δεσμός, μία προδοσία από το φιλικό περιβάλλον, μία «άδικη» απόλυση επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα γύρω μας.

Αν έχουμε αισθήματα ανεπάρκειας, και πιστεύουμε πως κανείς δεν μας αγαπάει και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν όλοι, τότε το φυσικό επόμενο είναι η ζήλεια – ως ένα τελευταίο σημείο σύνδεσης με τους άλλους, μία προσπάθεια να μείνουμε κρατημένοι (εξαρτημένοι) σε μία σχέση.

Προβληματίστε εποικοδομητικά όταν έχετε το αίσθημα της ζήλιας και εξελιχθείτε . Συζητήστε το με τους δικούς σας ανθρώπους, ζητήστε βοήθεια από κάποιον ειδικό. Αγαπήστε και πιστέψτε στον εαυτό σας και μην αφήνετε να δηλητηριαστεί η σχέση σας!

To άρθρο Τι γίνεται όταν η ζήλια ξεπερνάει τα όρια του «φυσιολογικού» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλες οι σχέσεις χρειάζονται δουλειά, οπότε είναι λογικό η σημαντικότερη σχέση στη ζωή σας να απαιτεί την περισσότερη δουλειά και αφοσίωση. Το «και έζησαν αυτοί καλά» ανήκει στα παραμύθια, αλλά μπορεί να υπάρξει βαθιά αγάπη που διαρκεί. Χρειάζεται απλά προσπάθεια, επικοινωνία και αφοσίωση. Ευτυχώς, η ανταμοιβή είναι τεράστια: μια ευτυχισμένη ζωή, μία πλήρης σχέση και άνευ όρων αγάπη. Καλό είναι να γνωρίζετε πώς να ξεπερνάτε τα εμπόδια, να κρατάτε τον ερωτισμό ζωντανό και να ελίσσεστε στο δύσκολο δρόμο της μονογαμίας.

Παρακάτω ακολουθούν κάποια tips που ίσως σας φανούν χρήσιμα.

Φανείτε ρεαλιστές. Δεσμευτείτε με πραγματικούς στόχους. Η σχέση σας δεν είναι παραμύθι. Θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα σας ελκύει ο σύντροφός σας και στιγμές που το σεξ δεν θα είναι και τόσο καλό. Αν δεσμευτείτε με πραγματικούς στόχους, όπως το να μην περιμένετε συναρπαστικό σεξ κάθε φορά, μπορείτε να δημιουργήσετε μια ατμόσφαιρα στην οποία η άνευ όρων αγάπη θα ανθήσει. Επιπλέον, θα ανακουφιστείτε από την πίεση που νιώθουν οι γυναίκες ότι πρέπει να είναι τέλειες, ειδικά μέσα στη σχέση.

Διατηρήστε τον ενθουσιασμό. Όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται σε μία σοβαρή σχέση, τείνουν να αφήνουν κάποιες πλευρές της ζωής τους στην άκρη: το σεξ και ο ενθουσιασμός είναι μερικές φορές ανάμεσα σε αυτές. Κάποια ζευγάρια υποστηρίζουν ότι αν το σεξ δεν έρχεται φυσικά, δεν μπορείς να το προκαλέσεις. Αυτό είναι λάθος. Όταν η σχέση φτάνει τα δύο με τρία χρόνια, θα χρειαστεί να κάνετε μια προσπάθεια και να βάλετε λίγη φαντασία για να αναθερμάνετε το πάθος και να φέρετε ξανά το ρομαντισμό του πρώτου καιρού. Αυτό μπορεί να σημαίνει εκδρομές τα Σαββατοκύριακα ή ραντεβού για σεξ. Για να φτιάξουν τα πράγματα, βέβαια, πρέπει να το θέλουν και οι δύο.

Διατηρείστε την επικοινωνία. αγαπάτε τον σύντροφό σας και τον βρίσκετε σίγουρα ελκυστικό. Αλλά όταν παρασύρετε από τη δουλειά, το νοικοκυριό, τη ρουτίνα, τη φροντίδα των παιδιών και τα χόμπι, ξεχνάτε να δώσετε προσοχή στην πιο σημαντική υποχρέωσή σας, να επικοινωνήσετε με τον σύντροφό σας.

Μη γίνεστε αόρατοι ο ένας για τον άλλον. Χαμογελάστε και χαρείτε που βλέπετε το σύντροφό σας. Ρωτήστε πώς πήγε η μέρα του. Μην αρχίσετε να γκρινιάζετε για τη δουλειά, για την νταντά των παιδιών ή τους λογαριασμούς. Αν κάτι δεν είναι σημαντικό, αφήστε το στην άκρη. Μην ξοδεύετε το χρόνο σας σε ασήμαντα πράγματα.

Μπορείτε να διατηρήσετε το συναισθηματικό δέσιμο διατηρώντας το φλερτ στη σχέση. Από αυτό θα επωφεληθεί και η σεξουαλική σας ζωή. Είναι δύσκολο να περάσετε μια όμορφη βραδιά όταν σπαταλάτε το χρόνο σας καβγαδίζοντας για τις δουλειές του σπιτιού. Φάτε μαζί το βράδυ και προσπαθήστε να πάτε στο κρεβάτι την ίδια ώρα με τον σύντροφό σας. Ακόμα κι αν δεν κάνετε σεξ, μπορείτε να αγκαλιαστείτε προτού κοιμηθείτε…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η βίβλος του Sex», της Laura Berman.

To άρθρο Η σημαντικότερη σχέση στη ζωή σας απαιτεί την περισσότερη δουλειά και αφοσίωση μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τι όμορφη εικόνα είναι όταν βλέπουμε στο δρόμο ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να είναι πιασμένοι χέρι-χέρι…

Αναρωτιόμαστε τότε σχεδόν όλοι μας «Μα ποιο είναι το μυστικό τους και αντέχει αυτό το ζευγάρι να είναι μαζί τόσα χρόνια;».

Και ενώ όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση… είναι η αγάπη. Παρόλα αυτά γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε στην πράξη;

Τι σημαίνει όμως αγαπώ τον σύντροφό μου;

Σημαίνει πως τον φροντίζω, τον καταλαβαίνω, του δείχνω εμπιστοσύνη, τον ερωτεύομαι κάθε μέρα, τον ποθώ, τον σέβομαι, τον θαυμάζω και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι κοντά του σε χαρές χωρίς να τον φθονώ και σε λύπες του χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα αισθήματα να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο.

Είναι δύο άνθρωποι που αποφασίζουν συνειδητά να «παλέψουν» για τη σχέση τους. Η υπομονή και η επιμονή, μαζί με την εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, έχει πολλές πιθανότητες να οδηγήσει δύο  ανθρώπους σε μια ευτυχισμένη σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση».

To άρθρο Τι σημαίνει αγαπώ τον σύντροφό μου; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Απιστία με τις διάφορες μορφές της…  Απιστεί το μυαλό, το σώμα…

Αν παρατηρήσουμε και ετυμολογικά την λέξη είναι από το α- στερητικό και την λέξη πίστη.

Στερούμαστε από την έννοια της πίστης και ουσιαστικά συνοδεύεται από το τέλος της σχέσης καθώς για να θεωρείται μια σχέση ερωτική χρειάζονται δυο άτομα… εγώ και εσύ!

Πραγματικά έχετε αναρωτηθεί τι θα μπορούσε να σημαίνει η απιστία σε μία σχέση;

Σημαίνει πως παύουμε να είμαστε ηθικοί απέναντι στον άλλον, συνήθως σταματάμε να επενδύουμε στη σχέση και στον άνθρωπο μας μέχρι πρότινος και σίγουρα έχει διακοπεί κάθε έννοια αγάπης, σεβασμού και εμπιστοσύνης.

Ας δούμε αναλυτικά αυτές τις τρεις έννοιες:

Έλλειψη αγάπης. Όταν απιστούμε δεν μπορούμε να θεωρούμε πως τον σύντροφο μας τον αγαπάμε ακόμα με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος. Η αγάπη σίγουρα δεν είναι μετρήσιμη αλλά είτε αγαπάς αληθινά και δυνατά είτε καθόλου. Το πιο πιθανό ότι κάπου μας έχει τελειώσει και δεν το παραδεχόμαστε αλλά εκφράσεις του τύπου «Την απατάω με ένα άλλο άτομο αλλά ακόμα την αγαπάω» δεν ευσταθούν κάπου έχουν μπερδευτεί οι έννοιες της αγάπης με αυτές του εγωισμού, της συνήθεια και της «κυριαρχίας».

Έλλειψη σεβασμού. Δεν σεβόμαστε τον σύντροφο μας, όταν προβούμε σε απιστία. Τον έχουμε μειώσει θεωρώντας τον δεδομένο, ανόητο… όπως και να έχει δεν είμαστε έντιμοι απέναντι του και έχουμε καταστρέψει κάθε έννοια σεβασμού. Δεν σεβόμαστε την ψυχική και κοινωνική εικόνα του συντρόφου μας, υπολογίζοντας μόνο τον εαυτό μας και να ικανοποιηθούν κάποια απωθημένα χωρίς να σκεφτούμε τον άλλον.

Έλλειψη εμπιστοσύνης. Όταν ο ίδιος απιστείς, το πιο πιθανό είναι να μην έχεις εμπιστοσύνη στους άλλους, σκεπτόμενος, ότι γενικώς όλοι απιστούν. Σκεφτείτε τώρα τον σύντροφο σας που δεν έχει ιδέα τι γίνεται πίσω από την πλάτη του, έχει στον μυαλό του ότι βρίσκεται σε μία σταθερή σχέση και όλα καλά μέχρι που ανακαλύπτει πως ο σύντροφος βρίσκεται σε παράλληλη σχέση μαζί με εσάς. Έχετε γκρεμίσει όλη του την κοσμοθεωρία και φυσικά την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους που μέχρι πριν λίγες στιγμές εμπιστευόταν απόλυτα.

Τα συνήθη σημάδια που ίσως χτυπήσουν τα «κουδουνάκια» της απιστίας και θα πρέπει να παρατηρήσετε θα μπορούσαν να είναι τα εξής παρακάτω: η αδιαφορία, η απόκρυψη κινητού και γενικώς του προγράμματος της ημέρας, οι μοναχικές έξοδοι, η μη τήρηση των ερωτικών συνευρέσεων, οι αδικαιολόγητες απουσίες από την κοινωνική σας ζωή.

Βέβαια να τονίσουμε πως αυτά είναι σημάδια και δεν είναι απαραίτητα πως αν συμβαίνουν στη σχέση σας τότε ο σύντροφος σας απιστεί. Συνήθως, όταν ο σύντροφος απιστεί έχει επιλέξει να απομακρυνθεί από την σχέση και ουσιαστικά διατηρεί ένα προφίλ αυτοεξορίας και μοναχικότητας.

Τι πιο ωραίο, τι πιο τίμιο και αληθινό να είμαστε ξεκάθαροι με την σχέση μας και να μην επιθυμούμε και την «πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο».

Με διάλογο να ξεκαθαρίσουμε για τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας και ύστερα να προβούμε σε πράξεις. Η απιστία δεν είναι μία δικαιολογήσιμη πράξη. «Σε απάτησα γιατί τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά.» «Σε απάτησα γιατί έχεις παχύνει», «Σε απάτησα γιατί ήμουν πιεσμένος» κ.ο.κ.

Συζήτησε το και αν δεν υπάρχει κάποια λύση, απλά αποχώρησε και κάνε ότι θες για να νιώσεις καλύτερα αλλά όχι να απατήσεις.

Γιατί η απιστία δεν είναι παράσημο… Παράσημο είναι να είσαι σε σχέση!

To άρθρο Τι σημαίνει απιστία; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Γιατί πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλή δουλειά για “να του επιτρέψουμε να κυλήσει μέσα μας” και να το ενστερνιστεί ο καθένας μας για τον Άλλο…

Πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλές αποδείξεις, ίσως μάλιστα τις περισσότερες φορές να πάρει και χρόνο για να αποκτηθεί. Πολύ δύσκολο και επίπονο συναίσθημα, καθώς αν καταπατηθεί τότε δεν διορθώνεται… είναι σαν να έχει ραγίσει το γυαλί που δεν ξανακολλάει.

Σπάνια οι άνθρωποι δείχνουν κατευθείαν την εμπιστοσύνη τους σε ένα άλλο άτομο χωρίς πρώτα να τον «τσεκάρουν». Μερικές φορές, μπορεί από ένστικτο να νιώσουμε άνετα και οικεία με κάποιον και να εκφράσουμε κάποιες απόψεις πιο προσωπικές αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα «ανοίξουμε» τα χαρτιά της προσωπικότητας μας και του εσωτερικού μας κόσμου. Αυτά τα χαρτιά τα θεωρούμε δικά μας και για να τα μοιραστούμε, θα πρέπει να έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μας με την τιμιότητα τους, το σεβασμό τους, την κατανόηση τους και το πιο βασικό με την εχεμύθεια τους.

Ο λόγος που κερδίζεται δύσκολα η εμπιστοσύνη είναι το αίσθημα που βιώνουμε όταν αυτή χάνεται. Ο πόνος που προκαλεί αυτή η προδοσία είναι ανείπωτος και ως άμυνα της συναισθηματικής μας υγείας βάζουμε εκ των προτέρων όσο το δυνατό πιο πολλά κριτήρια για να κερδηθεί.

Οι  ρίζες των αυστηρών κριτηρίων βρίσκονται στο παρελθόν, κάποια στιγμή νιώσαμε ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη μας όπως για παράδειγμα στην παιδική ηλικία γιατί μία φίλη μαρτύρησε κάποιο μυστικό μας ή στην εργασία όταν κάποιος συνάδελφος είπε στον εργοδότη μας πως καθυστερήσαμε κάποιο project ή στη σχέση μας όταν παρατηρήσαμε πως ο σύντροφος μας ανταλλάσσει μηνύματα με κάποιο άλλο άτομο κ.ά. Αυτές οι συμπεριφορές μας κάνουν πιο «σκληρούς» στις επόμενες φιλίες μας, επαφές με τους γύρω μας αλλά κυρίως στις ερωτικές μας σχέσεις.

Στις ερωτικές σχέσεις και στις φιλίες είναι πιο δύσκολο όταν προδίδεται η εμπιστοσύνη μας γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ξεδιπλώσει όλο μας το “είναι”. Ζούμε τον άλλον σε πολύ προσωπικές στιγμές, έχουμε ανταλλάξει τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, έχουμε παραδοθεί καθώς έχει κερδηθεί η εμπιστοσύνη και όταν αυτή κλονιστεί τότε είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε. Μπορεί να ξεσπάσουμε σε κλάματα, να κλειστούμε στον εαυτό μας, να βγάλουμε πιο επιθετική συμπεριφορά, στον καθένα μας λειτουργεί διαφορετικά.

Πολλές φορές η κατάσταση χρήζει και της βοήθειας κάποιου ειδικού για να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας.

Η αλήθεια όμως, πώς όταν βρεθεί ο σωστός σύντροφος/φίλος/συγγενής/συνάδελφος είναι εκπληκτικό το συναίσθημα της εμπιστοσύνης. Να γνωρίζεις πως υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να αρέσει!

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Ότι χτίζεις με κόπο, γκρεμίζεται σε μια στιγμή μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Πολλές φορές ξεκινάμε μία σχέση ενθουσιασμένοι, νομίζουμε ότι βρήκαμε τον ιδανικό σύντροφο και ότι ταιριάζουμε σε όλα. Τυφλωνόμαστε από τα συναισθήματα και όχι σπάνια η σχέση αυτή μπορεί να τελειώσει. Εκεί είναι που απογοητευόμαστε, αισθανόμαστε πικρία και αναρωτιόμαστε τι κάναμε λάθος και γιατί επιλέξαμε τον λάθος σύντροφο (ξανά).

Η επιλογή του συντρόφου γίνεται με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά πρωτίστως και στη συνέχεια την θέση παίρνουν τα στοιχεία της προσωπικότητας του ατόμου. Παρ’ όλα αυτά όμως υπάρχει και ένα τρίτο κριτήριο που δεν διαφαίνεται καθαρά ή καλύτερα δεν το αντιλαμβανόμαστε εύκολα καθώς λειτουργεί στο ασυνείδητο και είναι η επιλογή συντρόφου με βάση τη σχέση που είχαμε με τους γονείς μας.

Όταν οι σχέσεις με τους γονείς μας δεν ήταν καλές τότε επιλέγουμε συντρόφους που είναι εντελώς διαφορετικοί από τα πρότυπα των γονέων μας.

Κάνουμε αυτή την επιλογή με την ελπίδα ότι τα πράγματα θα είναι διαφορετικά σε αυτή τη σχέση που δημιουργούμε και ότι θα πάρουμε την αγάπη που ίσως στερηθήκαμε και την έχουμε ανάγκη.

Προσπαθούμε λοιπόν να επιλέξουμε συντρόφους εντελώς διαφορετικούς από τους γονείς μας. Για παράδειγμα, μία γυναίκα που έχει μεγαλώσει σε μία οικογένεια που ο πατέρας της ήταν παρών σωματικά αλλά απών συναισθηματικά, όπως επίσης υπερβολικά αυταρχικός και απορριπτικός, τότε θα επιλέξει έναν σύντροφο αρκετά συναισθηματικό-ρομαντικό, συναισθηματικά διαθέσιμο και καλοσυνάτο. Θα επιλέξει έναν τέτοιο σύντροφο, έναν σύντροφο δηλαδή που της δίνει προσοχή, για να καλύψει το κενό που της δημιούργησε ο πατέρας της.

Μπορεί όμως στην πορεία της σχέσης ο σύντροφος να την απογοητεύσει γιατί τελικά αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να δεσμευτεί υπερβολικά. Εκεί έρχεται το συναίσθημα της απογοήτευσης…

Αντίστοιχα, το ίδιο ισχύει και για έναν άντρα. Αν η μητέρα του ήταν καταπιεστική ή απουσίαζε συνέχεια θα επιλέξει μία σύντροφο που θα τον αγαπάει και θα νοιάζεται γι’ αυτόν. Η υπερβολική όμως φροντίδα κατά την πορεία της σχέσης μπορεί να τον πιέσει και εκεί είναι που νιώθει ότι επέλεξε τη λάθος σύντροφο, γιατί έρχεται αντιμέτωπος με το μοτίβο της σχέσης που είχε με τη μητέρα του.

Όπως φαίνεται επιλέγουμε συντρόφους που ταιριάζουν στην προσωπικότητά μας ή τουλάχιστον τους επιλέγουμε με βάση να μην έχουν κάποια χαρακτηριστικά ή τύπους συμπεριφοράς των γονέων μας που δεν μας αρμόζουν και μας τραυμάτισαν στην παιδική ηλικία. Για να έχουμε πιο επιτυχημένες σχέσεις λοιπόν ίσως θα πρέπει να κάνουμε μία μεγαλύτερη ενδοσκόπηση με τον εαυτό μας και να αποσαφηνίσουμε τον τρόπο που μπορούμε να συνδεθούμε με τους άλλους.

To άρθρο Επιλογή λάθος συντρόφου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Πόσες φορές δεν έχουμε δει γερασμένους ανθρώπους να πιάνονται χέρι – χέρι και να αναρωτιόμαστε το μυστικό επιτυχίας της μακροχρόνιας συνύπαρξής τους;

Την απάντηση την ξέρουμε, τουλάχιστον θεωρητικά: η αγάπη. Αφού όμως όλοι μας θέλουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε κι αυτό αναζητάμε στην ουσία με κάθε μας αλληλεπίδραση, γιατί στην πράξη γίνεται τόσο δύσκολο;

Τι σημαίνει αγαπώ τον/την σύντροφό μου;

Σημαίνει φροντίζω, εμπιστεύομαι, δείχνω κατανόηση στον τρόπο που βλέπει τη ζωή, τους ανθρώπους, σημαίνει ερωτεύομαι ξανά και ξανά, σημαίνει σέβομαι και θαυμάζω ποιος είναι και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι δίπλα του ακόμη και για να ξεπεράσει τις αδυναμίες του, χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Όμως όλα αυτά χρειάζεται να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο. “Ιt takes two to tango!“.

Είναι δύο που συνειδητά αποφασίζουν να εργαστούν προς μια κοινή κατεύθυνση. Για αυτό όχι μόνο η αμοιβαιότητα αλλά και η ένταση της θέλησης για να γεννηθεί και εδραιωθεί η ομορφιά, χρειάζεται να είναι αν ίδιας ποιότητας και σχεδόν ποσότητας. Η υπομονή και η επιμονή, ζευγαρωμένα με την αυθόρμητη εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, όχι λίγο, όχι χλιαρά, είναι πολύ περισσότερο πιθανό να οδηγήσει σε ανθρώπους ευτυχισμένους σε μια σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση», κι αυτή ας την ορίσει ο καθένα μας. Σημασία έχει ο δρόμος να έχει γλύκα, αφοσίωση και πολλές δόσεις χαράς!

To άρθρο Ευτυχισμένα ζευγάρια: Μια κοπιώδης εργασία ή μια φυσική, αυθόρμητη ροή ενέργειας για επέκταση του εαυτού μας; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Συχνό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια είναι η διαφωνίες που καταλήγουν τις περισσότερες φορές στον τσακωμό. Έχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε ένα θέμα και ο καθένας υποστηρίζει τη δική του εκδοχή και έχει την πεποίθηση ότι αυτός έχει δίκιο. Οι διαφωνίες γίνονται συνήθεια και ακολουθεί ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν λύνεται.

Τι είναι αυτό που φταίει τελικά; Μάλλον η έλλειψη επικοινωνίας… Τα ζευγάρια τείνουν να μην συζητούν τους προβληματισμούς τους. Δεν υπάρχει διάλογος παρά μόνο μονόλογος. Η κάθε πλευρά λέει τα δικά της και όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο άλλος απλά η μία μεριά κλείνει τα αυτιά της. Τι κάνουμε λάθος λοιπόν στη σχέση μας; Αγνοούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα πιστεύω και τις ανάγκες του συντρόφου. Σχεδόν πολλές φορές δεν τον ακούμε, σαν να μην υπάρχει και αν τον ακούσουμε απλά τον κρίνουμε. Το λάθος που γίνεται είναι να φτιάχνουμε την ιδανική σχέση όπως εμείς την ορίζουμε και δε δίνουμε καμία σημασία στο τι θέλει ο άλλος. Δεν είναι ασυνήθιστο να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον για να μας αρμόζει.

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό; Σαφώς να έχουμε υπομονή με τον άλλον, να τον αφήνουμε ελεύθερα να εκφράζει τις απόψεις του ακόμη και αν είναι διαφορετικές από τις δικές μας. Ας αποδεχτούμε την διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλα, τότε δεν θα υπήρχε νόημα στη σχέση. Δεν είναι τυχαίος ο νόμος της φυσικής πως τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται.  Αυτό που πρέπει να γίνει όμως είναι να αγαπήσουμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι, να του δίνουμε το χρόνο του και να ακούμε αυτά που έχει να μας πει. Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας θα πρέπει να είναι ο διάλογος και η επικοινωνία.

Είναι λάθος να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Μας αρέσει έτσι όπως είναι με τα αρνητικά του και τα θετικά του; Αν η απάντηση είναι «ναι» τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βελτιώσουμε την επικοινωνία . Δείξτε στον σύντροφό σας ότι τον σκέφτεστε και τον νοιάζεστε. Είναι τόσο ανακουφιστικό να ξέρεις ότι ο πιο δικό σου άνθρωπος σε καταλαβαίνει, δεν σε κρίνει και είναι εκεί για οτιδήποτε τον χρειαστείς. Θα σε στηρίξει ακόμη και αν είσαι λάθος, ακόμη και αν διαφωνεί με τις πράξεις σου.. θα είναι το στήριγμά σου και συ το δικό του.  Με την σωστή επικοινωνία ο σύντροφος θα είναι αυτός που θα θέλουμε να μοιραστούμε οτιδήποτε μας προβληματίζει.

Μην μπερδευόμαστε, το ότι μας κατανοεί ο σύντροφός μας δε σημαίνει ότι συμφωνεί μαζί μας. Μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από εμάς, καλό θα είναι να την ακούμε και να τη σεβαστούμε είτε θέλουμε να την ακολουθήσουμε είτε όχι.

Για να μειωθούν λοιπόν οι «συγκρούσεις» ελάτε πιο κοντά στο σύντροφο σας, εκμηδενίστε τις αποστάσεις και χτίστε τις γέφυρες επικοινωνίας.

To άρθρο Άκου αυτό που έχει να σου πει ο/η σύντροφός σου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Οι σχέσεις είναι θαυμάσιες. Προσφέρουν την δυνατότητα για συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, παραμερίζοντας για όσο διαρκούν το φάσμα της μοναξιάς τους.

Οι σχέσεις είναι ανυπόφορες. Στερούν την ιδιωτικότητα, στραγγίζουν την ατομικότητα, τα θέλουν όλα σε κοινή θέα, όλα ανοιχτά, τίποτα προσωπικό, ένα κοινόβιο σκέψεων και συναισθημάτων.

Οι σχέσεις είναι γενναιόδωρες. Με την απλόχερη ανοιχτότητά τους αγκαλιάζουν την αποξένωσή μας, ανέχονται τον εγωισμό μας, μας κάνουν ομάδα, κοινωνία, πολιτισμό.

Οι σχέσεις είναι βασανιστικές. Μας τα παίρνουν όλα, δεν μας αφήνουν τίποτα, δικτατορικά καθεστώτα έναντι αναρχοαυτόνομων μονάδων.

Οι σχέσεις είναι λυτρωτικές. Απελευθερώνουν τον καλύτερο εαυτό μας από τις φυλακές του εγωτισμού του και τον προσφέρουν στον Άλλον, τον άλλον σε Εμάς και εμάς στους Άλλους, ένα πολύβουο γαϊτανάκι συναναστροφών, ιδεών και συναισθημάτων.

Τελικά τι είναι οι σχέσεις;

Όλο τις θέλουμε κι όταν τις έχουμε θέλουμε κάτι άλλο…

Τις κυνηγάμε, τις επιδιώκουμε και μετά αλλάζουμε γνώμη…

Ή μήπως όχι;

Ή μήπως όταν καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα τους, όταν – βιωματικά – προσλάβουμε την αξία τους, τότε πια δεν θέλουμε να τις αφήσουμε, δεν μπορούμε χωρίς αυτές, χωρίς σχέσεις στην ζωή μας…

Αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, θυσίας, προσφοράς, και πάλι αγάπης… σχέσεις.

To άρθρο Τελικά τι είναι οι σχέσεις; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Διεκδικώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τις προσωπικές μου δυνατότητες και αδυναμίες, τα δικά μου προτερήματα και ελαττώματα, αναλαμβάνω την ευθύνη για τη στάση μου και τις πράξεις μου, ενώ παράλληλα σέβομαι και αναγνωρίζω την αντίθετη άποψη από τη δική μου. Με λίγα λόγια διεκδικώ σημαίνει σέβομαι, τιμώ!

Σέβομαι και τους άλλους και τον εαυτό μου και δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μου, είτε είναι προσωπικά, είτε είναι οικογενειακά, είτε είναι εθνικά. Τέλος, διεκδικώ σημαίνει ότι εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση  ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες συμβουλές που βοηθούν στην ενίσχυση της διεκδικητικότητας.

• Σίγουρα θα βοηθήσει αν μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας. Πώς θα γίνει αυτό…; Αν διαμορφώσουμε ένα προσωπικό πλαίσιο αναφοράς που μας προσδιορίζει και μας ταιριάζει. Ένα πλαίσιο που θα έχει ισχυρές βάσεις και θα μας προστατεύει από τους εξωγενείς κινδύνους, τους κινδύνους της κοινωνίας μας.
• Σημαντικό είναι να λέμε πιο συχνά «ΟΧΙ, δεν θα το κάνω αυτό!». Το ΟΧΙ είναι μία λέξη που σπάνια την χρησιμοποιούμε ή καλύτερα που αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε για να μην φανούμε κακοί στους άλλους. Στο τέλος, καταλήγουμε να λέμε σε όλους ΝΑΙ και ας μην μας αντιπροσωπεύει. Έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής, γεμίζουμε με υποχρεώσεις μόνο και μόνο για να ευχαριστηθούν οι άλλοι και δεν μας μένει λίγο χρόνος για εμάς, για τον εαυτό μας. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας βάλουμε όρια σε αυτά που μας αρέσουν και σε αυτά που δεν μας αρέσουν.
•  Είναι σημαντικό να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας και να κάνουμε όνειρα. Να έχουμε το θάρρος να δηλώσουμε τα «θέλω» μας, να διεκδικήσουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας χωρίς βέβαια να καταπιέζουμε τους άλλους! Άλλωστε η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μία κοινωνική δεξιότητα που μας επιτρέπει να μεταδίδουμε τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας χωρίς να προκαλούμε «βλάβη», να προσβάλουμε ή να περιορίζουμε τους άλλους.
• Για να λειτουργήσει σωστά η διεκδικητική συμπεριφορά είναι σημαντικό να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.
• Τέλος, να είμαστε ο «εαυτός» μας! Δεν ωφελεί πουθενά με το να προσποιούμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε πραγματικά. Πιο σπουδαίο είναι να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας παρά να δρούμε ή να επιλέγουμε καταστάσεις μόνο και μόνο για να μας αποδεχτούν όλοι οι άλλοι και στο τέλος να μην μας αρέσει ο ίδιος μας ο εαυτός.

To άρθρο Μικρά αλλά σημαντικά tips συμβουλευτικής γάμου: Διεκδικώ σημαίνει σέβομαι! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.