Η ζήλεια (όταν έχει μέτρο και δεν φτάνει σε σημεία υπερβολής) είναι “φυσιολογική” στην σχέση μεταξύ δύο συντρόφων γιατί υποδεικνύει αγάπη, πάθος και ενδιαφέρον… Την βιώνουμε συνήθως όταν νιώθουμε ότι η σχέση μας με τον σύντροφο μας απειλείτε από οποιονδήποτε -κυρίως εξωγενή- παράγοντα. Είναι μία φυσιολογική αντίδραση ή σε τελική ανάλυση μία ασπίδα άμυνας για να αποφύγουμε τον πόνο ενός επικείμενου χωρισμού.

Τι γίνεται όμως, όταν το συναίσθημα της ζήλειας ξεπερνάει το όρια; Πως μας δημιουργεί προβλήματα στην σχέση; Τι γίνεται στην ιδέα ότι ο/η σύντροφός μας θα διαλέξει κάποιον άλλον/η εκτός απο εμάς, ότι θα βάλει άλλους ή άλλες προτεραιότητες μπροστά απο εμάς; Σε αυτήν την περίπτωση μας καταβροχθίζει αυτή η δυσάρεστη αίσθηση, ”να νιώθουμε ότι ζηλεύουμε”… μας δημιουργεί ένα τεράστιο πλήγμα.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κρύβονται πίσω από αυτήν την συναισθηματική κατάσταση.

1. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση προκαλούν αισθήματα μειονεξίας και αυτο-υποτίμησης με αποτέλεσμα να μην εμπιστευόμαστε κανέναν και τίποτα και στο τελικό στάδιο να εκδηλώνουμε υπερβολική κτητικότητα στον σύντροφο μας ακόμα και για τα πιο απλά θέματα… Ο φόβος δηλαδή μην χάσουμε τον/την άλλον/η επειδή ”εμείς” δεν αξίζουμε. Αναλογιστείτε λοιπόν: Νιώθετε καλά με τον εαυτό σας; Έχετε μια υγιή σχέση με τον σύντροφο σας; Βασίζεται στην αγάπη και τον σεβασμό; (Όταν αισθάνεσαι ανεπαρκής σε μία σχέση που ουσιαστικά δεν έχει προβλήματα, τότε μάλλον το πρόβλημα πρέπει να αρχίζει από εσάς…)

2. Τα στερεότυπα και οι κακές εμπειρίες που είχαμε από μικρή ηλικία π.χ ένας αδύναμος οικογενειακός δεσμός, μία τεράστια ερωτική απογοήτευση, βιώματα που χαράσσονται από φράσεις του τύπου “δεν υπάρχει αληθινή αγάπη”, επηρεάζουν κατά πολύ τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους γύρω μας και το μέλλον μας. Αν λοιπόν έχουμε αισθήματα ανεπάρκειας, και φοβόμαστε πως κανείς δεν μας αγαπάει και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν όλοι, τότε το φυσικό επακόλουθο είναι η ζήλεια – ως ένα τελευταίο σημείο σύνδεσης με τους άλλους, μία προσπάθεια να μείνουμε (έστω έτσι) κρατημένοι σε μία σχέση.

Αποδεχθείτε το αίσθημα της ζήλειας και εξελιχθείτε μέσα από αυτό, προβληματιστείτε γόνιμα μόνοι σας, συζητήστε το με φίλους, αναζητήστε βοήθεια… Αποκωδικοποιήστε το αίσθημα της ζήλειας ώστε να μην αφήνετε να σας κάνει να ντρέπεστε για αυτό. Είναι ένα βασικό βήμα για να το ξεπεράσετε.

Αν όμως πιστεύετε στον εαυτό σας και είστε ανεξάρτητοι δεν θα αφήνατε τόσο εύκολα να δηλητηριαστεί η σχέση σας με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αυτός ίσως να είναι και ο καλύτερος τρόπος να αντιπαρέλθετε ενός τόσου δυσάρεστου συναισθήματος: Ξεκινάει από την αγάπη και την πίστη στον εαυτό σας!

Τέλος ας δούμε και την άλλη πλευρά σε αυτήν την σύντομη ανάλυση, γιατι τα νομίσματα έχουν πάντα δύο όψεις:Η ζήλεια που νιώθουμε δεν είναι πάντα άδικη… Όταν έχουμε δίκιο μπορούμε να ζηλέψουμε. Αν ο σύντροφος μας δεν υπήρξε ειλικρινής κατά την διάρκεια της σχέσης ή μας έχει φερθεί άπιστα στο παρελθόν έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε. Και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η ζήλεια δεν θα εξαφανιστεί αν δεν κάνουμε προσπάθεια με τον εαυτό μας να διαγράψουμε το γεγονός και να κάνουμε μια νέα αρχή.

Γιατί σε περίπτωση που δεν θα καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τον/την άλλο/η, κατά πάσα πιθανότητα, θα εξακολουθούμε να νιώθουμε το ίδιο, θα εξακολουθούμε να ζηλεύουμε και να πονάμε… Και κάτι τέτοιο είναι βάναυσο και για τους δύο…

To άρθρο Η ζήλεια που νιώθουμε δεν είναι πάντα άδικη... Ή μήπως είναι; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Είναι επιθυμία πολλών ανθρώπων που είναι μοναχοπαίδια να είχαν και έναν αδελφό ή μία αδελφή, να μπορούσαν να μοιραστούν χαρές και στεναχώριες με έναν τόσο δικό τους άνθρωπο και να ζήσουν τις χαρούμενες στιγμές που όσοι άνθρωποι έχουν αδέρφια βιώνουν.

Τα αδέλφια είναι οι πρώτοι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε σκέψεις, παιχνίδια, φαντασιώσεις, είναι οι πρώτοι άνθρωποι που μένουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη.

Είναι περίεργο , αλλά οι σχέσεις που επηρεάζουν όσο καμία άλλη τη ζωή μας είναι εκείνες που δεν έχουμε επιλέξει, οι γονείς και τα αδέλφια μας.

Τα αδέρφια μας είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε τους ίδιους γεννήτορες και ζούμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες και με τον ίδιο τρόπο διαπαιδαγώγησης.

Επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει τη σχέση που υπάρχει στην ύπαρξη ενός αδελφού ή αδελφής με τη μεγαλύτερη ευαισθησία και ευφυΐα, αλλά και με τη μεγαλύτερη αρμονία στις οικογενειακές και συζυγικές σχέσεις. Η σχέση ενός παιδιού με τα αδέλφια του περνάει από πολλά και διάφορα στάδια, περιέχει όλων των ειδών τα συναισθήματα: την αγάπη, την αφοσίωση, το θυμό, τον ανταγωνισμό, τη ζήλια.

Τα παιδιά στην παιδική τους ηλικία δε διστάζουν να δουν τα αδέρφια τους ανταγωνιστικά και να κάνουν τα πάντα για να κερδίσουν την εύνοια και την προτίμηση των γονιών. Η διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα παιδιά, το αίσθημα του μεγάλου και του “δυνατού” από τον μεγαλύτερο αδελφό ή αδελφή, είναι συναισθήματα που ένα μικρότερο παιδί προσπαθεί να υπερνικήσει. Το πρώτο παιδί που είναι και το πρωτότοκο της οικογένειας και εισέπραττε όλη την προσοχή με την έλευση του δεύτερου μέλους της οικογένειας, νοιώθει να “εκθρονίζεται” από την απόλυτη αφοσίωση  και αγάπη που εισέπραττε μέχρι πρότινος από τους γονείς. Στην πορεία όμως και το ίδιο το παιδί εξοικειώνεται με το νέο μέλος της οικογένειας και μαθαίνει να αγαπάει τον καινούργιο άνθρωπο που υποδέχθηκε η οικογένεια. Αυτό φυσικά, απορρέει και από τον σωστό χειρισμό των γονιών.

Η ύπαρξη ενός αδελφού ή μίας αδελφής είναι ένα υπέροχο γεγονός το οποίο όμως πολλές φορές μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται αυτό, όταν οι γονείς πολλές φορές έχουν ανισομερή αγάπη για τα παιδιά τους.

Το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει μία αδελφική σχέση είναι η προτίμηση που μπορεί να δείχνει ένας ή και οι δύο γονείς προς το ένα παιδί και η υποτίμηση ή παραμέληση του άλλου.

Αυτό φυσικά και δεν είναι λάθος του ίδιου του παιδιού αλλά των γονιών οι οποίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν πόσο πληγώνει την ψυχή ενός παιδιού η σύγκριση του με κάποιο άλλο παιδί – ακόμα και τα αδέλφια μας- όπως και η υποτίμηση των δικών του δυνατοτήτων.  Ακόμα και η ζήλια όμως σα συναίσθημα μπορεί να μην είναι απόλυτα βλαπτική, αλλά αν χρησιμοποιηθεί με καλό τρόπο να ωθήσει ένα παιδί στο θέλει να γίνει καλύτερο, όπως ο αδελφός ή η  αδελφή του.

Οι γονείς οφείλουν να αντιληφθούν ότι το κάθε παιδί είναι μοναδικό με τα δικά του χαρίσματα και πρέπει να δείχνουν την ίδια αγάπη σε όλα τα παιδιά τους. Το παιδί όταν βρίσκεται, ειδικά, σε μία ευαίσθητη ηλικία και βιώνει την απόρριψη και την υπερτίμηση του ενός παιδιού από το άλλο, αποκτά αισθήματα μειονεξίας και έλλειψη αυτοεκτίμησης και μεταφράζει τη μεροληπτική στάση των γονιών ως απόρροια της δικής του ανεπάρκειας. Έτσι, αναπτύσσει ανταγωνισμό ακόμα και αισθήματα εχθρότητας προς τον “καλύτερο” αδελφό/αδελφή.

Πρέπει επίσης να επισημανθεί ότι ένα από τα πιο θετικά επακόλουθα που έχει η ύπαρξη ενός αδελφού/ αδελφής είναι η ισοστάθμιση των απαιτήσεων των γονιών στα παιδιά. Τα παιδιά που είναι μοναχοπαίδια συνήθως επωμίζονται όλες τις προσδοκίες και τα όνειρα των γονιών τους και κουβαλούν ένα φορτίο το οποίο τις περισσότερες φορές τα εξασθενεί ψυχολογικά.

Η αγάπη σε όλα τα παιδιά και η εκτίμηση της προσωπικότητας του κάθε νέου ανθρώπου είναι υποχρέωση του κάθε γονιού και θα βοηθήσει και τα παιδιά να αγαπήσουν ειλικρινά και το ένα το άλλο.

Η σχέση με τα αδέλφια μας είναι μία από τις σημαντικότερες που θα έχουμε στη ζωή μας και ίσως και να μην μπορέσουμε να την αντικαταστήσουμε και ποτέ.

Για αυτό καλό είναι να οικοδομήσουμε μία υγιή και εποικοδομητική σχέση με αυτά και να προσπαθούμε να λύνουμε όλες τις διαφωνίες μας, προτού πάρουμε την απόφαση να τα απομακρύνουμε και τελείως από τη ζωή μας- αν ποτέ ένας άνθρωπος έπαιρνε μία τέτοια απόφαση.

To άρθρο Αδέλφια, άνθρωποι που σημαδεύουν τη ζωή μας... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.