Πόσες φορές δεν έχουμε δει γερασμένους ανθρώπους να πιάνονται χέρι – χέρι και να αναρωτιόμαστε το μυστικό επιτυχίας της μακροχρόνιας συνύπαρξής τους;

Την απάντηση την ξέρουμε, τουλάχιστον θεωρητικά: η αγάπη. Αφού όμως όλοι μας θέλουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε κι αυτό αναζητάμε στην ουσία με κάθε μας αλληλεπίδραση, γιατί στην πράξη γίνεται τόσο δύσκολο;

Τι σημαίνει αγαπώ τον/την σύντροφό μου;

Σημαίνει φροντίζω, εμπιστεύομαι, δείχνω κατανόηση στον τρόπο που βλέπει τη ζωή, τους ανθρώπους, σημαίνει ερωτεύομαι ξανά και ξανά, σημαίνει σέβομαι και θαυμάζω ποιος είναι και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι δίπλα του ακόμη και για να ξεπεράσει τις αδυναμίες του, χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Όμως όλα αυτά χρειάζεται να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο. “Ιt takes two to tango!“.

Είναι δύο που συνειδητά αποφασίζουν να εργαστούν προς μια κοινή κατεύθυνση. Για αυτό όχι μόνο η αμοιβαιότητα αλλά και η ένταση της θέλησης για να γεννηθεί και εδραιωθεί η ομορφιά, χρειάζεται να είναι αν ίδιας ποιότητας και σχεδόν ποσότητας. Η υπομονή και η επιμονή, ζευγαρωμένα με την αυθόρμητη εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, όχι λίγο, όχι χλιαρά, είναι πολύ περισσότερο πιθανό να οδηγήσει σε ανθρώπους ευτυχισμένους σε μια σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση», κι αυτή ας την ορίσει ο καθένα μας. Σημασία έχει ο δρόμος να έχει γλύκα, αφοσίωση και πολλές δόσεις χαράς!

To άρθρο Ευτυχισμένα ζευγάρια: Μια κοπιώδης εργασία ή μια φυσική, αυθόρμητη ροή ενέργειας για επέκταση του εαυτού μας; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τι κάνει τα ζευγάρια ευτυχισμένα; Τι είναι ευτυχία στην σχέση;

Ποια είναι τα συστατικά μιας επιτυχημένης συνταγής;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα υλικά είναι απλά, εύκολα μπορεί να τα εντοπίσει κανείς, εύκολα να τα αποκτήσει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη δυσκολία, συχνά ανυπέρβλητη: H εκτέλεση της συνταγής! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….

Τι χρειάζεται ένα ζευγάρι για μια καλή και ισορροπημένη σχέση:

Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, υπομονή, υποχωρητικότητα, υποστήριξη, σεξουαλικότητα, ερωτισμός, ανανέωση… αν υπάρχουν και λίγα χρήματα ακόμη καλύτερα, αλλά γίνεται και χωρίς αυτά.

Η δυσκολία έγκειται στην πρόσμιξη των υλικών, όχι τόσο στην δοσολογία. Τις δόσεις μην τις τσιγκουνεύεστε: ρίξτε άφθονες ποσότητες- όσο περισσότερο , τόσο καλύτερα. Τι να προσέξει κανείς μήπως παραπέσει: την αγάπη, τον έρωτα, την εμπιστοσύνη ή την κατανόηση;

Μην φοβάστε τα υλικά, δώστε άφοβα! Να επαναλάβουμε ότι η δυσκολία βρίσκεται στην πρόσμιξη, στην χημεία και πρωταρχικά στην διαθεσιμότητά τους. Γιατί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή εκτέλεση της «συνταγής», είναι η αμοιβαιότητα στην διαθεσιμότητα. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα «κόψει». Αντιθέτως, για να «δέσει», χρειάζονται ισόποσες ή έστω μερικές ισόποσες δόσεις των άνωθεν υλικών. Χρειάζεται υπομονή στο ανακάτεμα, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του….

Μην βιάζεστε να βγάζετε συμπεράσματα, παρά μόνο αν ξέρετε ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε. Τότε μπορείτε άφοβα να παραιτηθείτε της προσπάθειας. Διαφορετικά συνεχίστε το ανακάτεμα. Η αλληλεπίδραση των υλικών του άλλου έχει να σας μάθει πολλά…

Η συνταγή της ευτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη (εξαιρούνται τα fast και junk food!).

Πώς να συγκριθεί όμως η νοστιμιά ενός καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με κάτι πρόχειρο απέξω…..

 —

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Η συνταγή της επιτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Σκέφτομαι τον κύριο και την κυρία Ρόουζ. Η αλήθεια είναι ότι στην ταινία γελούσαμε, στην πραγματική ζωή όμως… δεν είναι καθόλου έτσι. Τα ζευγάρια που «πολεμάνε» μεταξύ τους υποφέρουν, δεν είναι αστείο, οι ζωές τους χαλάνε και μαζί χαλάει η ποιότητα ζωής και όσων εμπλέκονται στην διαμάχη τους: πρώτα από όλα τα παιδιά και δευτερευόντως οι οικογένειες.

Γιατί όμως τόσο μίσος (ναι, πρόκειται για μίσος!), γιατί τόση βία, τέτοιος αλληλοσπαραγμός; Είναι η δύναμη της αγάπης, η δύναμη της συνήθειας ή μήπως ένας ακραίος εγωισμός που τροφοδοτεί την αντιπαλότητα;

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο «πόλεμος» πολλές φορές ενυπάρχει και μέσα στην λειτουργία της ίδιας της οικογένειας- δεν περιμένει να ξεσπάσει μόλις το ζευγάρι χωρίσει. Συχνά μάλιστα οι διαπληκτισμοί, οι φωνές, οι βίαιες αντιδράσεις είναι εντονότερες ανάμεσα στα παντρεμένα ζευγάρια με αποτέλεσμα τα παιδιά να γίνονται σχεδόν καθημερινά μάρτυρες της ενδοοικογενειακής βίας και έτσι, να στιγματίζονται παντοτινά από εικόνες και βιώματα με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον ψυχισμό τους.

Πώς μπορεί να επικρατήσει λογική; Πώς γίνεται ένα ζευγάρι να λήξει την σχέση του ειρηνικά και πολιτισμένα χωρίς ακρότητες, χωρίς «πολέμους»;

Η ιστορία των ζευγαριών που χωρίζουν δείχνει ότι η ποιότητα του χωρισμού είναι ανάλογη της ποιότητας της σχέσης που προϋπήρχε. Αν στο ζευγάρι υπήρχε αγάπη και κατανόηση, αλληλοσεβασμός, αποδοχή και ισοτιμία, τότε ακόμη και αν αγεφύρωτες διαφορές οδήγησαν στο διαζύγιο, αυτό θα γίνει με έναν τρόπο που θα αντιστοιχεί σε όσα προηγουμένως είχαν ζήσει. Προφανώς και θα υπάρχει πόνος, το διαζύγιο είναι μια απώλεια, επιφέρει πένθος και στο πένθος πονάμε… Εν τούτοις υπάρχει η αναγνώριση του τέλους, η αποδοχή της λήξης και του αποτελέσματος. Με δυο λόγια η αναγνώριση και η αποδοχή της ατομικότητας του άλλου.

Αντίθετα στα ζευγάρια των οποίων η σχέση και πριν το διαζύγιο ήταν κακή, χωρίς συνεννόηση, χωρίς φροντίδα, χωρίς νοιάξιμο, είναι μάλλον καταδικασμένα να χωρίσουν άσχημα, συντηρώντας και τότε τις κακές συνήθειές τους… με θύματα τόσο τους ίδιους όσο και τα παιδιά τους.

Ο Κος και η Κά Ρόουζ άργησαν να μάθουν τις αξίες του σεβασμού, της αποδοχής και της εμπιστοσύνης. Έπαιξαν και έχασαν, όμως αυτοί ήταν ρόλοι σε μια ταινία. Εμείς που πρωταγωνιστούμε στο έργο της ζωής μας, ας πάρουμε τον ρόλο μας πιο σοβαρά… ας δώσουμε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας.

To άρθρο Η ιστορία των ζευγαριών που χωρίζουν (ή... ο πόλεμος των Ρόουζ) μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν. Σύντροφοι τρομαγμένοι : Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός. Η εικονοποιία της κρίσης. Ένα κάδρο λυπηρό – το αντίθετο της Άνοιξης : χιόνια λασπωμένα στην άκρη του πεζοδρομίου…

Ζευγάρια που έχουν ξεχάσει να αγαπάνε. Έχουνε ξεχάσει πως κάποτε οι δύο σύντροφοι, οι δύο εραστές ενώθηκαν  από αγάπη, από επιθυμία ο ένας για τον άλλο. Κανείς δεν τους υποχρέωσε (συνήθως), μόνοι τους το θέλησαν, μόνοι τους το επιδίωξαν, μόνοι τους τα κατάφεραν.

Και τώρα καταφέρνουν το αντίθετο: Την αποσύνθεση του νοήματος που οι ίδιοι δόμησαν. Από εκεί, από την αποσύνθεση, περνάει και ο δρόμος του γυρισμού (για όσους τον αναζητήσουν). Από την σύνθεση της Αγάπης του ενός για τον άλλον. Από το δόσιμο του ενός στον άλλον. Και από τις αναγκαίες υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που χρειάζεται να κάνουν και οι δύο, όπως χρειάστηκε να κάνουν και παλιά, στην αρχή. Τότε τα είχαν καταφέρει…(θυμάστε;)

Γιατί δεν υπάρχει σχέση χωρίς υποχωρήσεις, χωρίς διαπραγμάτευση, χωρίς αμοιβαία μετακίνηση των δύο συντρόφων από την θέση τους, από τη θέληση τους, από τη βάση τους. Η σχέση είναι ο νέος, κοινός τόπος που διαμορφώνεται από τον συμβιβασμό. Ο νέος τόπος που διαμορφώνεται απ’ τον συγκερασμό των απόψεων, των ιδεών, των «θέλω» και των «πρέπει» των δύο συντρόφων. Η σχέση είναι «ο διθέσιος καναπές, έναντι των δυο ατομικών πολυθρόνων,  που πρέπει να αποχωριστούν οι δύο σύντροφοι, για να κάτσουν μαζί, ενωμένοι.»

Και η κινητήριος δύναμη, η συγκολλητική ουσία και το καύσιμο μαζί, δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την Αγάπη: Ούτε τα χρήματα, ούτε η γοητεία, ούτε η δόξα, τίποτα από όλα αυτά κι όλα αυτά μαζί, δεν αρκούν για να προχωρήσει μια σχέση. Αντιθέτως, χωρίς χρήματα, χωρίς δόξα, χωρίς γοητεία, χωρίς τίποτα σχεδόν, αλλά με Αγάπη δύο άνθρωποι μπορούν να καταφέρουν πολλά. Πάρα πολλά…

To άρθρο Ο γάμος σε κρίση μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.