Στην περίπτωση όμως, που το συναίσθημα της ζήλιας ξεπερνάει το όρια του «φυσιολογικού» τι γίνεται;  Τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει στη σχέση; Και αν ο σύντροφος μας επιλέξει να μην είμαστε η προτεραιότητα του; Τότε είναι που μας κατατρώει τα σωθικά η ζήλεια και μας δημιουργεί ένα τεράστιο πλήγμα.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι όμως που κρύβονται πίσω από αυτήν την συναισθηματική κατάσταση;

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση προκαλούν αισθήματα πως υστερούμε συγκριτικά με τους άλλους. Αυτό  έχει ως αποτέλεσμα να μην εμπιστευόμαστε ούτε τον εαυτό μας , ούτε κανέναν άλλον, εκδηλώνοντας έντονη κτητικότητα στον σύντροφο μας. Υπάρχει η φοβία πως θα χάσουμε τον σύντροφο μας γιατί εμείς οι ίδιοι δεν «αξίζουμε».

Σκόπιμο θα ήταν να αναρωτηθείτε: Είστε καλά με τον εαυτό σας; Η σχέση με τον σύντροφο σας βασίζεται στην αγάπη, τον σεβασμό και την αλληλοκατανόηση; Αν η σχέση σας σε λογικά πλαίσια δεν έχει προβλήματα αλλά παρόλα αυτά δεν νιώθετε ολοκληρωμένη μέσα σε αυτήν… μάλλον το πρόβλημα αρχίζει από εσάς.

Οι κακές εμπειρίες που είχαμε στο παρελθόν όπως για παράδειγμα μία ερωτική απογοήτευση, ένας αδύναμος οικογενειακός δεσμός, μία προδοσία από το φιλικό περιβάλλον, μία «άδικη» απόλυση επηρεάζουν σε σημαντικό βαθμό τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα γύρω μας.

Αν έχουμε αισθήματα ανεπάρκειας, και πιστεύουμε πως κανείς δεν μας αγαπάει και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν όλοι, τότε το φυσικό επόμενο είναι η ζήλεια – ως ένα τελευταίο σημείο σύνδεσης με τους άλλους, μία προσπάθεια να μείνουμε κρατημένοι (εξαρτημένοι) σε μία σχέση.

Προβληματίστε εποικοδομητικά όταν έχετε το αίσθημα της ζήλιας και εξελιχθείτε . Συζητήστε το με τους δικούς σας ανθρώπους, ζητήστε βοήθεια από κάποιον ειδικό. Αγαπήστε και πιστέψτε στον εαυτό σας και μην αφήνετε να δηλητηριαστεί η σχέση σας!

To άρθρο Τι γίνεται όταν η ζήλια ξεπερνάει τα όρια του «φυσιολογικού» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλες οι σχέσεις χρειάζονται δουλειά, οπότε είναι λογικό η σημαντικότερη σχέση στη ζωή σας να απαιτεί την περισσότερη δουλειά και αφοσίωση. Το «και έζησαν αυτοί καλά» ανήκει στα παραμύθια, αλλά μπορεί να υπάρξει βαθιά αγάπη που διαρκεί. Χρειάζεται απλά προσπάθεια, επικοινωνία και αφοσίωση. Ευτυχώς, η ανταμοιβή είναι τεράστια: μια ευτυχισμένη ζωή, μία πλήρης σχέση και άνευ όρων αγάπη. Καλό είναι να γνωρίζετε πώς να ξεπερνάτε τα εμπόδια, να κρατάτε τον ερωτισμό ζωντανό και να ελίσσεστε στο δύσκολο δρόμο της μονογαμίας.

Παρακάτω ακολουθούν κάποια tips που ίσως σας φανούν χρήσιμα.

Φανείτε ρεαλιστές. Δεσμευτείτε με πραγματικούς στόχους. Η σχέση σας δεν είναι παραμύθι. Θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα σας ελκύει ο σύντροφός σας και στιγμές που το σεξ δεν θα είναι και τόσο καλό. Αν δεσμευτείτε με πραγματικούς στόχους, όπως το να μην περιμένετε συναρπαστικό σεξ κάθε φορά, μπορείτε να δημιουργήσετε μια ατμόσφαιρα στην οποία η άνευ όρων αγάπη θα ανθήσει. Επιπλέον, θα ανακουφιστείτε από την πίεση που νιώθουν οι γυναίκες ότι πρέπει να είναι τέλειες, ειδικά μέσα στη σχέση.

Διατηρήστε τον ενθουσιασμό. Όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται σε μία σοβαρή σχέση, τείνουν να αφήνουν κάποιες πλευρές της ζωής τους στην άκρη: το σεξ και ο ενθουσιασμός είναι μερικές φορές ανάμεσα σε αυτές. Κάποια ζευγάρια υποστηρίζουν ότι αν το σεξ δεν έρχεται φυσικά, δεν μπορείς να το προκαλέσεις. Αυτό είναι λάθος. Όταν η σχέση φτάνει τα δύο με τρία χρόνια, θα χρειαστεί να κάνετε μια προσπάθεια και να βάλετε λίγη φαντασία για να αναθερμάνετε το πάθος και να φέρετε ξανά το ρομαντισμό του πρώτου καιρού. Αυτό μπορεί να σημαίνει εκδρομές τα Σαββατοκύριακα ή ραντεβού για σεξ. Για να φτιάξουν τα πράγματα, βέβαια, πρέπει να το θέλουν και οι δύο.

Διατηρείστε την επικοινωνία. αγαπάτε τον σύντροφό σας και τον βρίσκετε σίγουρα ελκυστικό. Αλλά όταν παρασύρετε από τη δουλειά, το νοικοκυριό, τη ρουτίνα, τη φροντίδα των παιδιών και τα χόμπι, ξεχνάτε να δώσετε προσοχή στην πιο σημαντική υποχρέωσή σας, να επικοινωνήσετε με τον σύντροφό σας.

Μη γίνεστε αόρατοι ο ένας για τον άλλον. Χαμογελάστε και χαρείτε που βλέπετε το σύντροφό σας. Ρωτήστε πώς πήγε η μέρα του. Μην αρχίσετε να γκρινιάζετε για τη δουλειά, για την νταντά των παιδιών ή τους λογαριασμούς. Αν κάτι δεν είναι σημαντικό, αφήστε το στην άκρη. Μην ξοδεύετε το χρόνο σας σε ασήμαντα πράγματα.

Μπορείτε να διατηρήσετε το συναισθηματικό δέσιμο διατηρώντας το φλερτ στη σχέση. Από αυτό θα επωφεληθεί και η σεξουαλική σας ζωή. Είναι δύσκολο να περάσετε μια όμορφη βραδιά όταν σπαταλάτε το χρόνο σας καβγαδίζοντας για τις δουλειές του σπιτιού. Φάτε μαζί το βράδυ και προσπαθήστε να πάτε στο κρεβάτι την ίδια ώρα με τον σύντροφό σας. Ακόμα κι αν δεν κάνετε σεξ, μπορείτε να αγκαλιαστείτε προτού κοιμηθείτε…

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η βίβλος του Sex», της Laura Berman.

To άρθρο Η σημαντικότερη σχέση στη ζωή σας απαιτεί την περισσότερη δουλειά και αφοσίωση μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τι όμορφη εικόνα είναι όταν βλέπουμε στο δρόμο ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να είναι πιασμένοι χέρι-χέρι…

Αναρωτιόμαστε τότε σχεδόν όλοι μας «Μα ποιο είναι το μυστικό τους και αντέχει αυτό το ζευγάρι να είναι μαζί τόσα χρόνια;».

Και ενώ όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση… είναι η αγάπη. Παρόλα αυτά γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε στην πράξη;

Τι σημαίνει όμως αγαπώ τον σύντροφό μου;

Σημαίνει πως τον φροντίζω, τον καταλαβαίνω, του δείχνω εμπιστοσύνη, τον ερωτεύομαι κάθε μέρα, τον ποθώ, τον σέβομαι, τον θαυμάζω και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι κοντά του σε χαρές χωρίς να τον φθονώ και σε λύπες του χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα αισθήματα να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο.

Είναι δύο άνθρωποι που αποφασίζουν συνειδητά να «παλέψουν» για τη σχέση τους. Η υπομονή και η επιμονή, μαζί με την εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, έχει πολλές πιθανότητες να οδηγήσει δύο  ανθρώπους σε μια ευτυχισμένη σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση».

To άρθρο Τι σημαίνει αγαπώ τον σύντροφό μου; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ζευγάρια που αγαπιούνται. Ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί και ξαφνικά αντιμετωπίζουν πρόβλημα στο σεξουαλικό κομμάτι και πανικοβάλλονται (κι όχι άδικα). Η εκδήλωση της αγάπης μας μέσω της σαρκικής απόλαυσης είναι η πιο δυνατή και όταν υπάρξει πρόβλημα εκεί, σίγουρα θα πρέπει να λυθεί για να συνεχιστεί και να εξελιχθεί η σχέση ομαλά.

Τα σεξουαλικά προβλήματα εκδηλώνονται διαφορετικά στον άντρα και διαφορετικά στη γυναίκα. Στον άντρα θα παρατηρηθεί είτε η πρόωρη εκσπερμάτωση, είτε η στυτική ανικανότητα ενώ στη γυναίκα θα εκδηλωθεί με την μορφή της οργασμικής δυσλειτουργίας ή της ψυχρής στάσης.

Στην περίπτωση κάποιου σεξουαλικού προβλήματος συνήθως επηρεάζει και όλη την υπόλοιπη σχέση τους ή και το αντίθετο. Όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα ανάμεσα στον ζευγάρι «φαίνεται» και στη συχνότητα της σεξουαλικής επαφής.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως η σεξουαλική επαφή στο ζευγάρι είναι μία από τις πιο σημαντικές μορφές επικοινωνίας που μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ των δύο συντρόφων.

Πώς θα αντιμετωπίσει όμως το ζευγάρι μία τέτοια κατάσταση;

Καταρχήν, δεν ντρεπόμαστε να συζητήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει, δεν ντρεπόμαστε να πούμε πως νιώθουμε και δεν ντρεπόμαστε να προτείνουμε λύσεις. Η πιο καταστροφική στιγμή είναι όταν ο ένας από τους δύο «μαζεύει» τα παράπονα του και στην πιο ακατάλληλη στιγμή «ξεσπάει». Το ζευγάρι για να είναι ευτυχισμένο θα πρέπει να νιώθει άνετα να εκφράζει τα συναισθήματα του (χαράς, λύπης, απογοήτευσης, θυμού).

Δεν ξεχνάμε πως μιλάμε στον σύντροφο μας και για αυτό τον λόγο πρέπει να προσέξουμε τον τρόπο μας, δεν του επιτιθέμεθα σαν να είναι ο εχθρός μας. Όμορφα και στοργικά συζητάμε μαζί του, εκφράζοντας και τα αρνητικά μας συναισθήματα.

Αλλιώς είναι να κατηγορείς κάποιον ως «Είσαι ανίκανος, χαραμίζομαι μαζί σου.» και αλλιώς να του πεις «Τον τελευταίο καιρό έχω προσέξει πως δεν περνάμε τόσο καλά στο κρεβάτι και θα ήθελα να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό».

Είστε μαζί σε αυτή τη σχέση, δεν είναι ο καθένας για τον εαυτό του. Αν κάποιος δεν μπορεί να αποδώσει, δεν περνάει καλά ούτε ο άλλος αλλά ούτε και ο ίδιος.

Δεν πρόκειται για μία μάχη όπου κάποιος πρέπει να βγει νικητής και κάποιος χαμένος.

Είστε και οι δυο σε αυτή την σχέση και πρέπει να βγείτε και οι δύο νικητές αλλιώς είστε χαμένοι. Πρόκειται για μία συζήτηση που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, για να αποκαλυφθούν συναισθήματα και να επιλυθούν άμεσα. Μετά την συζήτηση, μπορεί να ακολουθήσει η επίσκεψη σε έναν ειδικό, ο οποίος θα σας συμβουλεύσει για την καλύτερη ικανοποίηση σας σχετικά με το σεξουαλικό πρόβλημα που σας προέκυψε.

To άρθρο Ποια είναι τα συνήθη σεξουαλικά προβλήματα σε μία σχέση; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Για τους λόγους αυτούς προσέχουμε τη διατροφή του, τη μόρφωσή του, γενικότερα ότι συντελεί στην ποιότητα της ζωής του.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε στα βασικά βήματα που ευνοούν την καλή συναισθηματική υγεία των παιδιών και πως οι γονείς θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν σε αυτήν την κατεύθυνση.

• Κατανοήστε τις ανάγκες του παιδιού

Τα παιδιά χρειάζονται:
Αγάπη: Το πιο σημαντικό! Ζεστή, προσωπική επαφή και αληθινό ενδιαφέρον.
Αποδοχή: Για το ποιά είναι ως ξεχωριστά άτομα
Ασφάλεια: Να γνωρίζουν ότι θα είστε δίπλα τους, εάν σας χρειαστούν.

• Ενθαρρύνετε την ανεξαρτησία τους

Τα παιδιά χρειάζονται να ξέρουν ότι εμπιστεύεστε τις ικανότητες τους.

Αφήστε τα, για παράδειγμα, να τρώνε και να ντύνονται μόνα τους, χωρίς την δικιά σας βοήθεια, όσο το δυνατόν νωρίτερα θεωρείται ότι είναι ικανά να το κάνουν. Αφήστε να συμμετάσχουν στις καθημερινές δουλειές του σπιτιού. Μην είστε υπερπροστατευτικοί ή πάρα πολύ αυστηροί.

Όλοι μας, παιδιά και ενήλικες, χρειάζεται να κάνουμε λάθη για να μάθουμε. Δώστε στα παιδιά σας την ελευθερία να μεγαλώσουν.

• Δώστε καθοδήγηση

Δώστε στο παιδί σας τις βάσεις για να κάνει υγιείς επιλογές μέσα στον κόσμο της σύγχυσης όπου ζούμε.

Συζητήστε μαζί του τις αξίες και τις πεποιθήσεις σας . Διδάξτε με το παράδειγμα σας… Το παιδί μαθαίνει περισσότερο από αυτά που κάνετε παρά από αυτά που λέτε.

• Θέστε όρια

Τα όρια δίνουν στο παιδί την αίσθηση της ασφάλειας.

Θέστε δίκαια όρια και φροντίστε αυτά να τηρούνται. Χρειάζεται να είστε συνεπής (τηρείται την ίδια στάση κάθε φορά που το όριο παραβιάζεται) και σταθεροί (ένα όριο δεν αλλάζει παρά μόνο όταν αυτό απαιτείται, παραδείγματος χάριν, επειδή το παιδί μεγαλώνει) αλλά ποτέ υπερβολικοί.

• Μοιραστείτε τα προβλήματα της οικογένειας …όχι όμως τα ζητήματα του ζευγαριού!

Να είστε ειλικρινείς σε καταστάσεις όπως:

Θάνατος: Μην κρύβεται την θλίψη και τον πόνο. Μάθετε στο παιδί σας ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής.

Διαζύγιο: Πείτε στο παιδί σας το «γιατί», διαφορετικά μπορεί να νοιώθει ένοχο για τον χωρισμό σας. Δείξτε του την αγάπη σας .

Χρήματα: Εξηγήστε του τι μπορείτε και τι δεν μπορείτε να αντέξετε οικονομικά και γιατί.

• Γνωρίστε του φίλους των παιδιών σας

Τα παιδιά επηρεάζονται σημαντικά από τους συντρόφους τους στο παιχνίδι και πάντα προσπαθούν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες και τα στάνταρ τους. Δεν χρειάζεται να κάνετε ότι «κάνουν και οι άλλοι γονείς».

Τα παιδιά θα σας σεβαστούν, επειδή έχετε τα δικά σας δεδομένα και τις δικές σας αρχές. Μην προσπαθείτε να επιλέξετε τους φίλους του παιδιού σας. Συνήθως αυτό προκαλεί δυσανασχέτηση και αντίδραση.

• Βοηθήστε το παιδί σας να μαθαίνει

Μάθετε για τις εμπειρίες του παιδιού σας στο σχολείο. Ακούστε τι έχει να σας πει. Μιλήστε με δασκάλους, συμβούλους κλπ.
Μην πιέζετε το παιδί σας να επιτύχει. Τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα όταν είναι χαλαρά.
Παραμερίστε τα εμπόδια στην μάθηση. Για παράδειγμα, φροντίστε να αντιμετωπίσετε κάθε πρόβλημα υγείας, όπως όρασης , μαθησιακές δυσκολίες κλπ.

• Μοιραστείτε μαζί του

Μιλήστε στο παιδί σας για τη δουλειά που κάνετε και πως έτσι συνεισφέρετε στο εισόδημα της οικογένειας. Αφιερώστε μέρος από τον ελεύθερο χρόνο σας, σε δραστηριότητες που μπορεί να μοιραστεί όλη η οικογένεια.

Αυτοί είναι 8 τρόποι, ιδέες, προτάσεις για μια καλύτερη συναισθηματική υγεία των παιδιών.

Φυσικά κάθε γονιός, κάθε οικογένεια, τις προσαρμόζει στον δικό της τρόπο ζωής, σύμφωνα με το δικό τους σύστημα αξιών και αντιλήψεων. Γιατί πάνω από όλα, όλες τις ιδέες, τις προτάσεις και τις θεωρίες, είναι η αγάπη, η ευθύνη και τελικά η συνείδηση του καθενός μας, του γονιού χωριστά.

To άρθρο Διδάξτε με το παράδειγμα σας: Το παιδί μαθαίνει περισσότερο από αυτά που κάνετε παρά από αυτά που λέτε… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Συχνό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια είναι η διαφωνίες που καταλήγουν τις περισσότερες φορές στον τσακωμό. Έχουν διαφορετικές απόψεις πάνω σε ένα θέμα και ο καθένας υποστηρίζει τη δική του εκδοχή και έχει την πεποίθηση ότι αυτός έχει δίκιο. Οι διαφωνίες γίνονται συνήθεια και ακολουθεί ένας φαύλος κύκλος που ποτέ δεν λύνεται.

Τι είναι αυτό που φταίει τελικά; Μάλλον η έλλειψη επικοινωνίας… Τα ζευγάρια τείνουν να μην συζητούν τους προβληματισμούς τους. Δεν υπάρχει διάλογος παρά μόνο μονόλογος. Η κάθε πλευρά λέει τα δικά της και όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο άλλος απλά η μία μεριά κλείνει τα αυτιά της. Τι κάνουμε λάθος λοιπόν στη σχέση μας; Αγνοούμε τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα πιστεύω και τις ανάγκες του συντρόφου. Σχεδόν πολλές φορές δεν τον ακούμε, σαν να μην υπάρχει και αν τον ακούσουμε απλά τον κρίνουμε. Το λάθος που γίνεται είναι να φτιάχνουμε την ιδανική σχέση όπως εμείς την ορίζουμε και δε δίνουμε καμία σημασία στο τι θέλει ο άλλος. Δεν είναι ασυνήθιστο να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον για να μας αρμόζει.

Ποιο είναι λοιπόν το μυστικό; Σαφώς να έχουμε υπομονή με τον άλλον, να τον αφήνουμε ελεύθερα να εκφράζει τις απόψεις του ακόμη και αν είναι διαφορετικές από τις δικές μας. Ας αποδεχτούμε την διαφορετικότητα δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλα, τότε δεν θα υπήρχε νόημα στη σχέση. Δεν είναι τυχαίος ο νόμος της φυσικής πως τα ομώνυμα απωθούνται και τα ετερώνυμα έλκονται.  Αυτό που πρέπει να γίνει όμως είναι να αγαπήσουμε τον άλλον γι’ αυτό που είναι, να του δίνουμε το χρόνο του και να ακούμε αυτά που έχει να μας πει. Κυρίαρχος κανόνας στη σχέση μας θα πρέπει να είναι ο διάλογος και η επικοινωνία.

Είναι λάθος να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Μας αρέσει έτσι όπως είναι με τα αρνητικά του και τα θετικά του; Αν η απάντηση είναι «ναι» τότε το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να βελτιώσουμε την επικοινωνία . Δείξτε στον σύντροφό σας ότι τον σκέφτεστε και τον νοιάζεστε. Είναι τόσο ανακουφιστικό να ξέρεις ότι ο πιο δικό σου άνθρωπος σε καταλαβαίνει, δεν σε κρίνει και είναι εκεί για οτιδήποτε τον χρειαστείς. Θα σε στηρίξει ακόμη και αν είσαι λάθος, ακόμη και αν διαφωνεί με τις πράξεις σου.. θα είναι το στήριγμά σου και συ το δικό του.  Με την σωστή επικοινωνία ο σύντροφος θα είναι αυτός που θα θέλουμε να μοιραστούμε οτιδήποτε μας προβληματίζει.

Μην μπερδευόμαστε, το ότι μας κατανοεί ο σύντροφός μας δε σημαίνει ότι συμφωνεί μαζί μας. Μπορεί να έχει αντίθετη άποψη από εμάς, καλό θα είναι να την ακούμε και να τη σεβαστούμε είτε θέλουμε να την ακολουθήσουμε είτε όχι.

Για να μειωθούν λοιπόν οι «συγκρούσεις» ελάτε πιο κοντά στο σύντροφο σας, εκμηδενίστε τις αποστάσεις και χτίστε τις γέφυρες επικοινωνίας.

To άρθρο Άκου αυτό που έχει να σου πει ο/η σύντροφός σου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Διεκδικώ σημαίνει ότι αναγνωρίζω τις προσωπικές μου δυνατότητες και αδυναμίες, τα δικά μου προτερήματα και ελαττώματα, αναλαμβάνω την ευθύνη για τη στάση μου και τις πράξεις μου, ενώ παράλληλα σέβομαι και αναγνωρίζω την αντίθετη άποψη από τη δική μου. Με λίγα λόγια διεκδικώ σημαίνει σέβομαι, τιμώ!

Σέβομαι και τους άλλους και τον εαυτό μου και δεν επιτρέπω σε κανέναν να παραβιάζει τα όριά μου, είτε είναι προσωπικά, είτε είναι οικογενειακά, είτε είναι εθνικά. Τέλος, διεκδικώ σημαίνει ότι εκφράζω τη στάση μου καθαρά, χωρίς να φοβάμαι και έχω την πεποίθηση  ότι οι αξίες μου είναι σημαντικές και δεν πρέπει να υποβαθμίζονται από τους άλλους.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες συμβουλές που βοηθούν στην ενίσχυση της διεκδικητικότητας.

• Σίγουρα θα βοηθήσει αν μάθουμε περισσότερο τον εαυτό μας, τις πεποιθήσεις μας, τις απόψεις μας, τα πιστεύω μας. Πώς θα γίνει αυτό…; Αν διαμορφώσουμε ένα προσωπικό πλαίσιο αναφοράς που μας προσδιορίζει και μας ταιριάζει. Ένα πλαίσιο που θα έχει ισχυρές βάσεις και θα μας προστατεύει από τους εξωγενείς κινδύνους, τους κινδύνους της κοινωνίας μας.
• Σημαντικό είναι να λέμε πιο συχνά «ΟΧΙ, δεν θα το κάνω αυτό!». Το ΟΧΙ είναι μία λέξη που σπάνια την χρησιμοποιούμε ή καλύτερα που αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε για να μην φανούμε κακοί στους άλλους. Στο τέλος, καταλήγουμε να λέμε σε όλους ΝΑΙ και ας μην μας αντιπροσωπεύει. Έτσι χάνουμε την ουσία της ζωής, γεμίζουμε με υποχρεώσεις μόνο και μόνο για να ευχαριστηθούν οι άλλοι και δεν μας μένει λίγο χρόνος για εμάς, για τον εαυτό μας. Ας προσέξουμε τον εαυτό μας και ας βάλουμε όρια σε αυτά που μας αρέσουν και σε αυτά που δεν μας αρέσουν.
•  Είναι σημαντικό να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας και να κάνουμε όνειρα. Να έχουμε το θάρρος να δηλώσουμε τα «θέλω» μας, να διεκδικήσουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας χωρίς βέβαια να καταπιέζουμε τους άλλους! Άλλωστε η διεκδικητική συμπεριφορά είναι μία κοινωνική δεξιότητα που μας επιτρέπει να μεταδίδουμε τις επιθυμίες μας, τις ανάγκες μας χωρίς να προκαλούμε «βλάβη», να προσβάλουμε ή να περιορίζουμε τους άλλους.
• Για να λειτουργήσει σωστά η διεκδικητική συμπεριφορά είναι σημαντικό να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας και να παραδεχόμαστε τα λάθη μας.
• Τέλος, να είμαστε ο «εαυτός» μας! Δεν ωφελεί πουθενά με το να προσποιούμαστε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε πραγματικά. Πιο σπουδαίο είναι να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας παρά να δρούμε ή να επιλέγουμε καταστάσεις μόνο και μόνο για να μας αποδεχτούν όλοι οι άλλοι και στο τέλος να μην μας αρέσει ο ίδιος μας ο εαυτός.

To άρθρο Μικρά αλλά σημαντικά tips συμβουλευτικής γάμου: Διεκδικώ σημαίνει σέβομαι! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ένα από τα πιο σπουδαία χαρακτηριστικά των σχέσεων των ανθρώπων είναι ότι διέπονται από πολυπλοκότητα. Οι σχέσεις δεν είναι απλές. Η αλήθεια είναι όμως, πως στην απλότητα των σχέσεων μπορεί κανείς να διακρίνει και να απολαύσει την ομορφιά τους.

Όπως για παράδειγμα, όταν παλεύεις στη ζωή σου να επιτύχεις τον πιο δύσκολο στόχο… προσπαθείς, «παλεύεις», αφοσιώνεσαι και όταν τελικά τα καταφέρεις, απολαμβάνεις την έκβαση του. Έτσι ακριβώς είναι και οι σχέσεις…

Σχέσεις κάθε είδους.

Η σχέση του άνδρα με την γυναίκα, η σχέση του γονέα με το παιδί, των αδελφών μεταξύ τους, με τον φίλο, με τον συνάδελφο, με τον εργοδότη, με τον γείτονα, με τον περιπτερά, με τον σκύλο, με το αυτοκίνητο… όλες είναι σχέσεις. Τα πάντα γύρω μας, κάθε τι που μας συνδέει με κάθε τι άλλο, έμψυχο ή άψυχο θεωρείται σχέση.

Για να ζήσουμε την ζωή μας όσο το δυνατόν πιο λειτουργικά γίνεται, πρέπει να μπορούμε να ανταπεξερχόμαστε με τις σχέσεις αυτές. Ορισμένα μυστικά που θα μας διευκολύνουν τη ζωή μας είναι τα εξής παρακάτω:

• Οι σχέσεις είναι ισότιμες, δεν έχει σημασία αν ο άλλος είναι μικρότερος ηλικιακά, πιο πλούσιος, με κύρος ή έχει κάποιο αξίωμα. Όλοι έχουν δικαίωμα να έχουν την άποψη τους και για αυτό θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε, ο ένας τον άλλον.
• Οι σχέσεις πολλές φόρες αναφέρονται σε δύο πρόσωπα με εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις. Θα πρέπει να μάθουμε να κάνουμε συμβιβασμούς, να υποχωρούμε, να μην έχουμε πάντα την απαίτηση να γίνεται το δικό μας.
• Στις σχέσεις οφείλουμε να μάθουμε να ελισσόμαστε. Καμιά φορά μπορεί να πάρουμε μία απόφαση και να πρέπει να την μεταφέρουμε στην άλλη πλευρά όχι με έναν τρόπο αλλά περισσότερους. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει κάποια αποτυχία, στο τέλος κερδισμένος θα βγει αυτός που θα φτάσει στον στόχο του.
• Στις σχέσεις συχνά χρειάζεται να παραμερίσουμε τον εγωισμό μας, να κάνουμε πίσω. Να κάνουμε στην άκρη. Ίσως χρειαστεί και να σιωπήσουμε, προκειμένου να μην χαλάσουμε το κλίμα. Κι όμως ναι, είναι φορές που χρειάζεται να το κάνουμε κι αυτό…

Θα αναρωτιέστε… Τελικά αξίζει τον κόπο, να προσπαθούμε τόσο πολύ για τις σχέσεις; Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ! Αξίζει να βρούμε το άλλο μας ”μισό”, γιατί ”δυο” μαζί είμαστε πιο δυνατοί, πιο ασφαλείς και τελικά πιο ολοκληρωμένοι!

To άρθρο Αξίζει τον κόπο, να προσπαθούμε τόσο πολύ για τις σχέσεις; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Και ενώ ξεκινήσαμε το «εμείς οι δυο μαζί» , με τις καλύτερες των προθέσεων και νιώθοντας αμοιβαία χαρά και ικανοποίηση για το κοινό μας ξεκίνημα στη ζωή, ξαφνικά σαν να τραβήχτηκε η κουρτίνα και αυτός ο γάμος να μην είναι ακριβώς αυτό που φανταζόμασταν κάποτε πως θα ήταν.

Το «εμείς» στα αλήθεια υιοθετήθηκε και τροφοδοτήθηκε ποτέ αυθεντικά ή στρέψαμε τις ελπίδες μας και τις προσδοκίες μας ότι τα πράγματα θα πάνε απλώς καλά, μόνο και μόνο επειδή θα συμβεί αυτός ο γάμος και έτσι με κινητήριο δύναμη τον έρωτα και ασπίδα προστασίας την τυπική επισημότητα αυτής της ένωσης, τελικά το «happily ever after» μάλλον στη δική μας περίπτωση δεν λειτούργησε ή δεν είμαστε 100 % αν λειτουργεί πάντα.

Λαμβάνοντας την απόφαση να περάσουμε από το «εγώ» στο «εμείς» και να ενωθούμε κατά κάποιο τρόπο με ένα άνθρωπο, ας γυρίσουμε για λίγο πίσω και ας θυμηθούμε τις στιγμές που ανταλλάσαμε όρκους αιώνιου έρωτα και μοναδικών στιγμών, πίστης , αγάπης και αφοσίωσης, φροντίσαμε επίσης τότε, να εκφράσουμε εκατέρωθεν με ειλικρίνεια και σεβασμό τις προσωπικές μας φιλοδοξίες, όνειρα, στόχους, αρχές, προσδοκίες γι αυτήν την κοινή πορεία του «εμείς», ώστε αφενός να δούμε αν υπάρχει συμφωνία με την άλλη πλευρά, αφετέρου αν είναι διαπραγματεύσιμα τα δικά μας θέλω που δεν περιλαμβάνονται στα θέλω του/της συντρόφου μας;

Και ενώ η συμβίωση, το μοίρασμα, άφηναν σε πρώτο επίπεδο μια θετική και ζεστή χροιά και λειτουργούσαν υπέρ του «εμείς», με τον καιρό δείχνουν να μην μας ενώνουν τελικά και τόσο και μάλλον πολλές φορές μοιάζει σαν να μας υπενθυμίζουν λόγους για επιστροφή στο «εγώ».

Και κάπως έτσι συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας , άλλοτε να έχει δεύτερες σκέψεις για την επιλογή του συντρόφου μας , άλλοτε εναγωνίως να προσπαθούμε να μας καθησυχάσουμε ότι όλα τα ζευγάρια , έχουν προβλήματα, όλα τα ζευγάρια περνάνε κρίση και τέλος πάντων… θα περάσει και αυτό.

Θα περάσει όμως;

Όχι δεν θα περάσει… τουλάχιστον όχι από μόνο του, τουλάχιστον όχι χωρίς την δική μας διάθεση να αποδεχθούμε ότι ο γάμος μας παρουσιάζει κάποιες δυσλειτουργίες και εφόσον το επιθυμούμε, μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία, να ξαναφτιάξουμε ότι φαίνεται να μην λειτουργεί πια.

Τα σημάδια πως ένας γάμος δεν είναι πια και τόσο λειτουργικός μπορεί να είναι ποικίλα, και κοινά σε κάποιο βαθμό, ωστόσο αυτό που μπορεί να διαφέρει είναι ο τρόπος που τα αντιλαμβάνεται ή τα αναγνωρίζει ένα ζευγάρι και φυσικά ο τρόπος που τα ερμηνεύει, δηλαδή ως ευκαιρία για διάλυση ή ευκαιρία για επανόρθωση;

1. Σε κατάσταση αντιζηλίας και αντιπαλότητας.

Αυτό συμβαίνει όταν το παιχνίδι Αφέντης-Δούλος είναι ενταγμένο στην καθημερινή ρουτίνα του ζευγαριού και παλεύουν και οι δύο να αποδείξουν, για το ποιος είναι καλύτερος, ποιος έχει δίκιο, με σκοπό ένας από τους δυο να επιβάλλει τον τρόπο του και να επικρατήσει έναντι του άλλου, ασκώντας έντονη κριτική ο ένας στον άλλο. Ο ένας δεν αντέχει την επιτυχία του άλλου, ενώ δεν χάνεται ευκαιρία για εκατέρωθεν υποτιμητικά σχόλια.

2. Μένουμε μαζί αλλά «σπίτι μου» νιώθω ακόμα ότι είναι το πατρικό μου.

Αυτή είναι η περίπτωση που ένας από τους δύο, ή και οι δύο , δεν έχουν συνειδητοποιήσει πως είναι ζευγάρι και όχι συγκάτοικοι και ενώ μένουν μαζί, δεν νιώθουν, όχι μόνο οικεία, αλλά και ολοκληρωμένοι ο ένας με τον άλλο και το κενό που δημιουργείται σε επίπεδο ασφάλειας, προστασίας και πληρότητας, καλούνται να το καλύψουν τα μέλη της οικογένειας καταγωγής , είτε απευθείας , είτε μέσω των απόψεων και πεποιθήσεών τους, που φροντίζουν να ενσωματώνουν οι σύντροφοι εκατέρωθεν στο δικό τους σύστημα πεποιθήσεων, προκειμένου, όπως νομίζουν, να ανταποκριθούν επαρκώς στις νέες συνθήκες ζωής και στις νέες ευθύνες που έχουν αναλάβει.

Κοινώς, μπαίνοντας στο καινούργιο μας σπίτι ξεχάσαμε να αφήσουμε απέξω τη μαμά μας, τον μπαμπά μας , τα αδέλφια μας και φυσικά το κομμάτι του εαυτού μας που έμενε μαζί τους όσο ήταν παιδί ή όσο δεν είχε ακόμα αυτονομηθεί με αποτέλεσμα να νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να σταθούμε χωρίς αυτούς στο γάμο μας και στις δημιουργηθείσες από αυτόν υποχρεώσεις .

3. Φαινομενικά μαζί, αλλά ουσιαστικά χώρια.

Και ενώ πιστεύαμε ότι μοιραζόμασταν άπειρα πράγματα μαζί, σε σημείο που είμαστε δεδομένα γνωστοί και οικείοι μεταξύ μας, ξαφνικά έχουμε τόσα λίγα να μοιραστούμε, τόσα λίγα να πούμε ο ένας στον άλλο και έτσι κλεινόμαστε στον εαυτό μας, η επικοινωνία γίνεται επιφανειακή και κρύβουμε πίσω από ένα «δεν με καταλαβαίνεις» , απέραντη ανασφάλεια, φόβους, ερωτηματικά που μένουν σε κουτάκια καλά κρυμμένα μέσα μας.

Και από το «εμείς», διαπιστώνουμε δυο άτυπα στρατόπεδα του «εγώ» και «εσύ», που μεγαλώνουν την μοναξιά και το χάσμα μεταξύ μας. Και ενώ σου μιλώ και μου μιλάς, κανείς δεν τολμά να επικοινωνήσει αυθεντικά αυτό που πραγματικά νιώθει .

4. Από συνήθεια εραστές.

Καθώς ο καιρός περνάει, η ερωτική επιθυμία του ενός για τον άλλο έχει εμφανώς μειωθεί και πλέον η ερωτική συνεύρεση γίνεται μια μηχανιστική πράξη με αναμενόμενο βαθμό απόλαυσης και εκατέρωθεν ικανοποίησης. Ή και το αντίθετο, διαφωνούμε σε όλα, αλλά οι μόνες στιγμές που εκπληρώνεται το «εμείς» είναι όταν συναντιόμαστε ερωτικά. Και μετά πάλι δύο άγνωστοι ή οπωσδήποτε δύσκολα δυο σύμμαχοι.

5. Αγαπιόμαστε αλλά σε κάθε ευκαιρία βγαίνουν τα γάντια του μποξ.

Η έννοια και η ποιότητα της αυθεντικής αγάπης υφέρπει στον αέρα, απλά σαν μια ιδέα, αλλά αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο ένας δεν αντέχει πια τον άλλο και ακόμα και μια λέξη, ένα βλέμμα μπορεί να μετατρέψει τη συμβίωσή μας σε εμπόλεμη ζώνη. Ο θυμός και η δυσφορία συσσωρεύονται και η σχέση μοιάζει πια με ατομική βόμβα.

6. Δεν αναγνωρίζω πια ούτε εμένα, ούτε τον άνθρωπο που αγάπησα κάποτε.

Κανένας από τους δύο συντρόφους δεν εξελίσσεται προσωπικά σαν άτομο μέσα στο γάμο, ενώ το εσωτερικό δέσιμο στο ζευγάρι μένει σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης ,τα παιχνίδια του μυαλού (mind games) και οι στρατηγικές αντικαθιστούν την αλληλοεκτίμηση ,την ενσυναίσθηση και τον εκατέρωθεν θαυμασμό. Οι σύντροφοι εφόσον δεν τροφοδοτούν μέσα από τη σχέση και τον εαυτό τους την αυτοαξία, την αποζητούν πολλές φορές σε κάποιο τρίτο πρόσωπο ή ένας από τους δύο παραδίνεται στο να βρίσκεται σε σχέση ψυχικής εξάρτησης από τον άλλο με αποτέλεσμα να χάνει τον εαυτό του.

7. Νιώθω ότι βιώνω αληθινές στιγμές ευτυχίας όταν δεν είμαστε μαζί.

Και ενώ από την αρχή ήμασταν αχώριστοι σε βαθμό κακουργήματος και δεν μας ενδιέφερε και τόσο να διατηρήσουμε το κομμάτι της προσωπικής μας αυτονομίας, τελικά όχι μόνο αναζητήσαμε ατομικές στιγμές , αλλά προσπαθούμε να βρούμε ή και να δημιουργήσουμε ακόμα, ευκαιρίες να υπάρξουμε μόνοι και να αλληλεπιδράσουμε σε ατομικό επίπεδο και όχι σαν ζευγάρι. Το συνέχεια μαζί μοιάζει να μας κόβει σιγά σιγά το οξυγόνο .

Με δεδομένο ότι αναγνωρίσαμε τις δυσλειτουργίες του γάμου μας και έχοντας επανορθωτική διάθεση απέναντι στην μεταξύ μας σχέση και όχι μια ανάγκη αποκατάστασης του αισθήματος δικαίου (αναζητώ κάποιον να μου επιβεβαιώσει ότι εγώ είμαι ο σωστός μεταξύ των δύο) , τίθεται το ερώτημα, αξίζει να απευθυνθώ σε κάποιον ειδικό για να ξεπεραστούν οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε;

Πριν απαντηθεί το προηγούμενο ερώτημα ας φανταστούμε τον γάμο μας σαν έναν πραγματικό «ασθενή», που εμείς και ο σύντροφός μας τον φέρνουμε ενώπιον ενός «ιατρού», και γεμάτοι αγωνία στο βλέμμα (όπως και στις ταινίες) απευθυνόμαστε στον θεραπευτή , ο οποίος μόλις τον έχει εξετάσει και τον ρωτάμε «θα ζήσει γιατρέ μου;» .

Η απάντησή σοκαριστικά αποκαλυπτική , σε σημείο που αρκετοί από εμάς να μην είμαστε πάντα έτοιμοι να την αποδεχθούμε και γι αυτό να θεωρούμε τον ιατρό μάλλον ακατάλληλο για τον «ασθενή» μας . Και αυτό γιατί ο ιατρός απάντησε με πάσα ειλικρίνεια πως η θεραπεία αυτού του ασθενούς δεν βρίσκεται στα δικά του χέρια, αλλά στα δικά τους, και πως η ίαση δεν θα βρει χώρο να επισυμβεί , αν κανείς από τους δυο δεν βρει του κουράγιο να αναγνωρίσει το δικό του κομμάτι ευθύνης και θετικής συμβολής στην τωρινή κρίσιμη κατάσταση του «υπό θεραπεία» γάμου.

Εύκολα λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως η επιλογή ενός ζευγαριού να απευθυνθεί σε έναν σύμβουλο γάμου με στόχο να εξομαλυνθούν τα προβλήματα και το μεταξύ τους χάσμα είναι όχι μόνο άξια επαίνου, αλλά και ενδεικτική του ενδιαφέροντος που δείχνουν οι σύντροφοι ο ένας για τον άλλο, την ίδια τους τη σχέση αλλά και την κοινή τους πορεία.

Το αποτέλεσμα όμως αυτής της επιλογής , είναι κάτι που κανείς εκτός του ζευγαριού δεν μπορεί να ελέγξει ή να εγγυηθεί, καθώς η από κοινού αφοσίωση, υπομονή, και δέσμευση στο θεραπευτικό πλαίσιο, είναι απαραίτητα στοιχεία για την επιτυχία καθώς και η εκατέρωθεν διάθεση το «εγώ» να ξανασυστηθεί με το «εμείς» χωρίς να υποκρίνεται ή να καταπιέζεται, αλλά να συνεκπαιδευτεί στο πώς να ξεδιπλώνεται αυθεντικά προς τα έξω σε μια σχέση συνεργασίας με το «εμείς» που το εξελίσσει και δεν το αφήνει σε καμία περίπτωση στάσιμο.

Επομένως, ναι, ένας σύμβουλος γάμου μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην διάσωση ενός γάμου, υπό τον όρο ότι οι σύντροφοι επιθυμούν πραγματικά να παραμείνουν μαζί και να επενδύσουν χρόνο και ενέργεια στο πως μπορούν να ενισχύσουν θετικά κάθε πτυχή του γάμου τους που χρειάζεται να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο.

To άρθρο Γάμος σε κρίση... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η ζήλεια (όταν έχει μέτρο και δεν φτάνει σε σημεία υπερβολής) είναι “φυσιολογική” στην σχέση μεταξύ δύο συντρόφων γιατί υποδεικνύει αγάπη, πάθος και ενδιαφέρον… Την βιώνουμε συνήθως όταν νιώθουμε ότι η σχέση μας με τον σύντροφο μας απειλείτε από οποιονδήποτε -κυρίως εξωγενή- παράγοντα. Είναι μία φυσιολογική αντίδραση ή σε τελική ανάλυση μία ασπίδα άμυνας για να αποφύγουμε τον πόνο ενός επικείμενου χωρισμού.

Τι γίνεται όμως, όταν το συναίσθημα της ζήλειας ξεπερνάει το όρια; Πως μας δημιουργεί προβλήματα στην σχέση; Τι γίνεται στην ιδέα ότι ο/η σύντροφός μας θα διαλέξει κάποιον άλλον/η εκτός απο εμάς, ότι θα βάλει άλλους ή άλλες προτεραιότητες μπροστά απο εμάς; Σε αυτήν την περίπτωση μας καταβροχθίζει αυτή η δυσάρεστη αίσθηση, ”να νιώθουμε ότι ζηλεύουμε”… μας δημιουργεί ένα τεράστιο πλήγμα.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κρύβονται πίσω από αυτήν την συναισθηματική κατάσταση.

1. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση προκαλούν αισθήματα μειονεξίας και αυτο-υποτίμησης με αποτέλεσμα να μην εμπιστευόμαστε κανέναν και τίποτα και στο τελικό στάδιο να εκδηλώνουμε υπερβολική κτητικότητα στον σύντροφο μας ακόμα και για τα πιο απλά θέματα… Ο φόβος δηλαδή μην χάσουμε τον/την άλλον/η επειδή ”εμείς” δεν αξίζουμε. Αναλογιστείτε λοιπόν: Νιώθετε καλά με τον εαυτό σας; Έχετε μια υγιή σχέση με τον σύντροφο σας; Βασίζεται στην αγάπη και τον σεβασμό; (Όταν αισθάνεσαι ανεπαρκής σε μία σχέση που ουσιαστικά δεν έχει προβλήματα, τότε μάλλον το πρόβλημα πρέπει να αρχίζει από εσάς…)

2. Τα στερεότυπα και οι κακές εμπειρίες που είχαμε από μικρή ηλικία π.χ ένας αδύναμος οικογενειακός δεσμός, μία τεράστια ερωτική απογοήτευση, βιώματα που χαράσσονται από φράσεις του τύπου “δεν υπάρχει αληθινή αγάπη”, επηρεάζουν κατά πολύ τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τους γύρω μας και το μέλλον μας. Αν λοιπόν έχουμε αισθήματα ανεπάρκειας, και φοβόμαστε πως κανείς δεν μας αγαπάει και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν όλοι, τότε το φυσικό επακόλουθο είναι η ζήλεια – ως ένα τελευταίο σημείο σύνδεσης με τους άλλους, μία προσπάθεια να μείνουμε (έστω έτσι) κρατημένοι σε μία σχέση.

Αποδεχθείτε το αίσθημα της ζήλειας και εξελιχθείτε μέσα από αυτό, προβληματιστείτε γόνιμα μόνοι σας, συζητήστε το με φίλους, αναζητήστε βοήθεια… Αποκωδικοποιήστε το αίσθημα της ζήλειας ώστε να μην αφήνετε να σας κάνει να ντρέπεστε για αυτό. Είναι ένα βασικό βήμα για να το ξεπεράσετε.

Αν όμως πιστεύετε στον εαυτό σας και είστε ανεξάρτητοι δεν θα αφήνατε τόσο εύκολα να δηλητηριαστεί η σχέση σας με τους ανθρώπους που αγαπάτε. Αυτός ίσως να είναι και ο καλύτερος τρόπος να αντιπαρέλθετε ενός τόσου δυσάρεστου συναισθήματος: Ξεκινάει από την αγάπη και την πίστη στον εαυτό σας!

Τέλος ας δούμε και την άλλη πλευρά σε αυτήν την σύντομη ανάλυση, γιατι τα νομίσματα έχουν πάντα δύο όψεις:Η ζήλεια που νιώθουμε δεν είναι πάντα άδικη… Όταν έχουμε δίκιο μπορούμε να ζηλέψουμε. Αν ο σύντροφος μας δεν υπήρξε ειλικρινής κατά την διάρκεια της σχέσης ή μας έχει φερθεί άπιστα στο παρελθόν έχουμε κάθε δικαίωμα να το κάνουμε. Και σε αυτές τις περιπτώσεις όμως, η ζήλεια δεν θα εξαφανιστεί αν δεν κάνουμε προσπάθεια με τον εαυτό μας να διαγράψουμε το γεγονός και να κάνουμε μια νέα αρχή.

Γιατί σε περίπτωση που δεν θα καταφέρουμε να συγχωρέσουμε τον/την άλλο/η, κατά πάσα πιθανότητα, θα εξακολουθούμε να νιώθουμε το ίδιο, θα εξακολουθούμε να ζηλεύουμε και να πονάμε… Και κάτι τέτοιο είναι βάναυσο και για τους δύο…

To άρθρο Η ζήλεια που νιώθουμε δεν είναι πάντα άδικη... Ή μήπως είναι; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.