Βλέπω γύρω μου μερικούς ανθρώπους πιεσμένους, να τους κυριεύει το άγχος και μερικούς να ψάχνουν τρόπους να το αντιμετωπίσουν όπως είναι τα αγχολυτικά φάρμακα, ο έλεγχος της αναπνοής, ο διαλογισμός, ή η πίστη σε ένα Θεό… Και όντως τίποτα από αυτά δεν είναι «κακό», ή «λάθος».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που μπορούμε να κάνουμε… και είναι το απολύτως τίποτα.  Μια δυνατότητα που δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για κάτι παραπάνω, παρά μόνο η ψυχική και σωματική ηρεμία μας. Στην κουβέντα μας θα την πούμε ”αποδοχή”.

Τι σημαίνει αποδοχή; Τι αποδέχομαι;

Αποδοχή είναι η ικανότητα να αναγνωρίζω τί μου συμβαίνει κάθε στιγμή χωρίς πανικό και υπερβολές. Κατανοώ το θέμα που με απασχολεί στις πραγματικές του διαστάσεις, προσεγγίζω με ρεαλισμό τα γεγονότα, παραμένω ταπεινός, εντέλει αποδέχομαι.

Αποδοχή, κατανόηση, ταπεινότητα… δύσκολα τα πράγματα… και όντως είναι αλλά πραγματικά αξίζει!

Τι κάνουμε συνήθως; Θυμώνουμε, πανικοβαλλόμαστε κα στο τέλος  στενοχωριόμαστε. Και τι καταφέρνουμε; Λύθηκε κάποιο πρόβλημα με τον θυμό και την στενοχώρια; Ή μήπως επιδεινώθηκε; Όλοι κατανοείτε ποιες είναι οι απαντήσεις. Μόνο σε κατάσταση ηρεμίας και αποδοχής μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά θέματα της ζωής μας.

Η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά είναι θαυμάσια!

Ας την αποδεχτούμε…

To άρθρο Η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά είναι θαυμάσια μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Συναντώ συχνά ανθρώπους δυστυχισμένους, βυθισμένους στην απελπισία, στα όρια της κατάθλιψης, σε απόγνωση, εγκλωβισμένους σε αδιέξοδα, στριμωγμένους σε μια γωνιά…

Στην γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει ούτε φως ούτε διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμπορο, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια, τα πολύτιμα, να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα απ΄ότι ήθελαν, ονειρεύτηκαν ή φαντάστηκαν. Σε μια σχέση που μόνο ζητάει, έχει υποχρεώσεις, ευθύνες και πολλά λόγια, σκληρές κουβέντες, απαξίωση και όχι σπάνια… σωματική κακοποίηση.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται υπερβολές μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γίνονται γύρω μας, δυστυχώς δίπλα μας, είναι σε κάποιο από τα σπίτια της διπλανής πόρτας…

Μπορώ να καταλάβω ότι όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό το σενάριο, για πολλούς ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Είναι ο φόβος που τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ο φόβος για τον άλλον (σύζυγος, εργοδότης, κάθε λογής Αφεντικό…), ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος ότι «δεν θα τα καταφέρω…». Και είναι αλήθεια, ότι δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο, να βγει κανείς από αυτό το βαθύ πηγάδι. Να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους, έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Όμως και πάλι, παρ’ όλη την δυσκολία, τον φόβο και την απελπισία, η επωδός δεν μπορεί να είναι ούτε το «δε βαριέσαι», ούτε το «τι τα ψάχνεις», ούτε το «δεν γίνεται τίποτα»…

Πρέπει να μπορούμε να αρθρώνουμε έναν λόγο ελπίδας και αισιοδοξίας, ότι έστω και έτσι, έστω και δύσκολα, έστω και λίγο, κάτι καλό μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί ν΄αλλάξει και ότι εν τέλει όσο δύσκολο κι αν είναι ο καθένας μας πρέπει να δώσει τον αγώνα του να φύγει, να ξεφύγει από τα δεσμά και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή σε ανθρώπινο μέτρο.    

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Μη μένεις άλλο πιά… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.