Τι γίνεται εκεί έξω; Πώς διαμορφώνονται οι συμπεριφορές των ανθρώπων στα στις μεταξύ τους σχέσεις; Ποια είναι η δική μας στάση και θέση στην συμπεριφορά των άλλων;

Σίγουρα υπάρχουν συμπεριφορές για όλα τα γούστα, και μάλιστα συχνά συναντάμε νέους και μεγάλους ανθρώπους που επιδεικνύονται μιλώντας και ενεργώντας με χοντροκομμένο τρόπο…

Μπορούμε, ωστόσο να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τους παραδοσιακούς καλούς τρόπους. Οι άνθρωποι στις εξελιγμένες κοινωνίες, ακριβώς επειδή έχουν αυτό το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο, αντιμετωπίζουν με σεβασμό τα κοινωνικά έθιμα που κάνουν πιο ευχάριστη την ανθρώπινη συμπεριφορά. Εκδίδονται ξανά βιβλία που αναλύουν τον σωστό τρόπο για να φέρεται κανείς σε διάφορες στιγμές της μέρας και σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Και μ’ αυτό τον τρόπο η κοινωνικότητα γίνεται και πάλι ένα σύγχρονο ζήτημα.

Επομένως, είναι πιθανό να βρούμε αυτούς τους κανόνες σε οποιονδήποτε σύγχρονο οδηγό καλής συμπεριφοράς. Θα πρέπει να υπάρχουν, και θα είναι πολύ χρήσιμοι.

Θα ήταν κρίμα για μία κοινωνία σαν τη δική μας- η οποία ισχυρίζεται ότι μάχεται υπέρ της ανεκτικότητας και της συνύπαρξης, που δηλώνει ότι σέβεται όλες τις κοινωνικές τάξεις, η οποία επιθυμεί να εξαλείψει τις διαφορές, που δεν έχει στόχο να πληγώσει επίτηδες την ευαισθησία κανενός, η οποία υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια όλους, ακόμα και τα ζώα- να αφήσει να ξεχαστούν ορισμένοι κανόνες καλής συμπεριφοράς οι οποίοι, στο κάτω-κάτω της γραφής, δεν πρέπει να έχουν κανέναν άλλον σκοπό πέρα από το να λειάνουν την άξεστη συμπεριφορά, που καμιά φορά είναι και επιθετική, στην οποία μας σπρώχνουν τα πιο πρωτόγονα ένστικτά μας.

Σίγουρα αυτοί οι κοινωνικοί κανόνες είναι τυχαίοι στο σύνολό τους, κάτι που μπορεί να διαταράξει τον αυθορμητισμό των παιδιών μας.

Παρ’ όλα αυτά, εύκολα μπορούμε να τους δώσουμε να καταλάβουν και τους εξίσου τυχαίους κανόνες – που συχνά είναι και υπερβολικά ακραίοι – τους οποίους τα ίδια επιβάλλουν , για παράδειγμα, στον τρόπο που θα ντυθούν ή θα συμπεριφερθούν μέσα σε ένα μπαρ, ή τα τελετουργικά που εφαρμόζονται στο διάλειμμα του σχολείου ή στα αθλήματα, ή απλώς στον τρόπο που χτενίζονται ή κρεμάνε την τσάντα τους. Αν κάποιος δεν αποδέχεται αυτούς τους άγραφους κανόνες, θεωρείται ιδιόρρυθμο άτομο.

Εκείνοι που θέλουν να γίνονται το κέντρο της προσοχής εντάσσονται αυτομάτως στην κατηγορία των αναξιόπιστων ατόμων ή, στην καλύτερη περίπτωση, των άπειρων, που δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν στο κοινωνικό τους περιβάλλον ή, απλώς, έχουν ξεπερασμένες ιδέες. Αυτοί καθορίζουν τους δικούς τους κανόνες κοινωνικότητας…

Απόσπασμα από το βιβλίο «20 αξίες της ζωής», των Εστέβε Πουχόλ Ι Πονς, Ινές Λουθ Γκονθάλεθ.

To άρθρο Πώς διαμορφώνονται οι συμπεριφορές των ανθρώπων στις μεταξύ τους σχέσεις; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.

Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος. ¨όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«κάντο επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»

«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»

Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»

Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε έιτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). Τι συμβαίνει  όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο.

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτοεικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.

Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.

Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεικής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο <strong>Κανείς</strong> γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.