Πάμε να δούμε, λοιπόν, τη δύναμη της ανθρώπινης αγκαλιάς; Όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση συναισθηματικής διέγερσης και έντονου στρες ενεργοποιείται ο άξονας του στρες (Υποθάλαμος-Υπόφυση-Επινεφρίδια). Η διέγερση του άξονα αυτού προκαλεί την έκκριση κορτιζόλης (ορμόνη του στρες) στον οργανισμό που έχει μακροπρόθεσμες αρνητικές επιδράσεις στην ανατομία του ανθρώπινου εγκεφάλου ενώ παράλληλα όταν το στρες είναι μακροχρόνιο εισάγει τον οργανισμό σε μια κατάσταση χρόνιας φλεγμονής.

Και κάπου εδώ έρχεται η ερώτηση «Μπορείς να με αγκαλιάσεις;» για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να έρχονται σε επαφή με αυτή την ανάγκη τους, να την εκφράζουν και να την ικανοποιούν.

Όταν αγκαλιαζόμαστε παράγεται ωκυτοκύνη, ή αλλίως η «ορμόνη της αγάπης». Η ωκυτοκίνη ρυθµίζει τον άξονα υποθαλάµου- υποφύσεως-µυελοεπινεφριδίων. Πρόκειται για την ορμόνη που είναι αγχολυτική και μας επιτρέπει να χαλαρώσουμε (μειώνοντας τα επίπεδα της κορτιζόλης) και να συνδεθούμε συναισθηματικά με τους άλλους. Μια τρυφερή αγκαλιά έχει τη δύναμη να ενεργοποιήσει την έκκριση της ωκυτοκίνης μεταξύ συντρόφων ή αδελφιών. Πρόκειται επίσης για την ορμόνη που συνδέει την μητέρα και το μωρό. Με άλλα λόγια, είναι διαπιστωμένο ότι η εν λόγω ορμόνη είναι αυτή που κυριαρχεί κατά τις εκδηλώσεις της αγάπης, ακόμη και στα χάδια μεταξύ των κατοικιδίων και των ιδιοκτητών τους!

Οι νευροεπιστήμονες υποστηρίζουν ότι η εμπειρία της αγκαλιάς διαμορφώνει τα νευρωνικά μας δίκτυα από την βρεφική μας ηλικία. Όλα δείχνουν, λοιπόν, ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να σμιλέψουν τον εγκέφαλο μας. Το γεγονός αυτό συμφωνεί με μελέτες επιγενετικής που καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το περιβάλλον και οι επιλογές μας μπορούν να αλλάξουν ακόμα και την έκφραση γονιδίων.

Άρα εδώ κάπου αναρωτιόμαστε τελικά “είμαι η εμπειρία μου”; Και αν μπορώ να διαμορφώσω μέσα από την εμπειρία μου αντίστοιχα νευρωνικά δίκτυα τότε γιατί να μην επιλέξω τελικά τι είδους εμπειρίες θέλω να έχω; Νομίζω ότι κάπου εδώ βρίσκεται η δύναμη της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου. Θα μπορούσε κάποιος να αρχίσει να σκέφτεται πώς θα ήταν να γίνει αυτό που θα επιλέξει εκείνος να γίνει και όχι αυτό που «προγραμματίστηκε» να γίνει μέσα από αντίστοιχες πιο οικείες πρώιμες εμπειρίες που έγιναν ασυνείδητες εγγραφές που εσωτερίκευσε.

Και αν οι πρώιμες εμπειρίες μας δεν μας επέτρεψαν να μάθουμε την αγκαλιά τότε πώς θα ήταν αν επιλέγαμε να το κάνουμε αλλιώς; Είναι στο χέρι μας να επαναδικτυώσουμε τον εγκέφαλο μας με τον τρόπο που το επιθυμούμε! Και επιστρέφοντας στην αγκαλιά αναρωτηθείτε πόσες φορές έχετε θυμώσει με κάποιον άλλον αλλά κατά βάθος αν και δεν το εκφράζετε το μόνο που θα είχατε ανάγκη εκείνη την στιγμή είναι απλά την αγκαλιά του.

Γιατί απλά ο άνθρωπος χρειάζεται και συναισθηματική τροφή (αγάπη και αποδοχή) για να επιβιώσει. Λοιπόν; Θα μου δώσεις μια αγκαλιά τώρα να παράγουμε λίγη ωκυτοκίνη; Τι λές;

To άρθρο H θεραπευτική επίδραση της αγκαλιάς στον ανθρώπινο εγκέφαλο μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

«Αν κλαις, είσαι αδύναμη»

«Είναι ντροπιαστικό να κλαις μπροστά σε άλλους»

«Τα αγόρια δεν κλαίνε»

Υποθέτω πως όλοι έχουμε ακούσει ή και χρησιμοποιήσει τις παραπάνω εκφράσεις· είναι λογικό, διότι έχουμε μάθει πως το κλάμα είναι κάτι κακό, κάτι εξευτελιστικό, κάτι ταπεινωτικό. Δεν θα έπρεπε να κλαίμε, ειδικά μπροστά σε άλλους· δεν θα έπρεπε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με αυτόν τον τρόπο· δεν θέλουμε να κάνουμε τους άλλους να νιώσουν αμήχανα με τα δάκρυά μας. Έχουμε συνδέσει το κλάμα με αρνητικά συναισθήματα, όπως λύπη, φόβο, μοναξιά, κλπ. Για αυτόν τον λόγο αποφεύγουμε να κλαίμε, ακόμα κι αν είναι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε εκείνη τη στιγμή.

Γενικά, είναι περισσότερο συνηθισμένο να κλαίμε σε περιπτώσεις αρνητικών εμπειριών, όταν νιώθουμε άσχημα ή όταν έχουμε ανεπιθύμητες σκέψεις. Παρόλα αυτά, το κλάμα μπορεί να συμβεί ακόμα και σε περιπτώσεις χαρμόσυνων και θετικών γεγονότων. Το κλάμα είναι ένας φυσικός τρόπος να δείξεις τι νιώθεις, να απελευθερώσεις τα συναισθήματά σου -θετικά ή αρνητικά- και να επικοινωνήσεις τις ενδόμυχες σκέψεις σου οι οποίες δεν μπορούν να εκφραστούν μέσω λέξεων. Η αλήθεια είναι ότι το κλάμα έχει ευεργετικές ιδιότητες τόσο για τη σωματική όσο και για την ψυχική σου υγεία.

1. Προάγει τις ανθρώπινες σχέσεις

Το κλάμα έχει ένα σημαντικό κοινωνικό ρόλο: δεν μας βοηθάει απλά να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε αλλά και ενθαρρύνει την ενσυναίσθηση, τη συμπόνια και τη στήριξη. Είναι σαν να υπάρχει κάποιο ένστικτο που μας ωθεί να παρηγορήσουμε κάποιον που κλαίει και να του δείξουμε κατανόηση και συμπάθεια. Τα δάκρυα μας κινητοποιούν να έρθουμε πιο κοντά και να αποκτήσουμε οικειότητα με τους γύρω μας.

2. Τονώνει τη διάθεση

Έχεις παρατηρήσει πως μετά από ένα ξέσπασμα κλάματος νιώθεις ήδη καλύτερα; Αυτό συμβαίνει διότι μέσω του κλάματος απελευθερώνονται συγκεκριμένες χημικές ουσίες στον εγκέφαλο. Και φυσικά, η συναισθηματική λύτρωση είναι το πρώτο βήμα για να αντιμετωπίσεις επώδυνες καταστάσεις, κάτι που σε κάνει να νιώθεις ελαφρύτερος ψυχικά και ίσως πιο χαρούμενος.

3. Ανακουφίζει το στρες

Το κλάμα βοηθάει στο να απελευθερωθούν ενδορφίνες, που συνδέονται με τη χαλάρωση και την ευεξία. Άρα, όταν κλαις καταπολεμάς το στρες. Και πρέπει να κρατήσεις στο νου σου το εξής: εάν κρατάς τα δάκρυά σου, είναι πιθανό πως βοηθάς το στρες σου, να χτιστεί και βάζεις την ψυχική σου υγεία σε κίνδυνο.

4. Βοηθάει στην υγεία των ματιών

Το κλάμα είναι ο τρόπος του σώματός σου να κρατάει τα μάτια σου καθαρά και υγιή μιας και τα δάκρυα απομακρύνουν τη σκόνη, τα χημικά και τις τοξίνες.

To άρθρο Οι ευεργετικές ιδιότητες του κλάματος μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.