Πόσες φόρες στενοχωρηθήκαμε ή ταλαιπωρηθήκαμε από μια διαφωνία  ή και ένα καβγά με τα παιδιά μας; Δυστυχώς τέτοιες καταστάσεις είναι αναπόφευκτες στις οικογένειες! Είναι λογικό, να υπάρχουν ρήξεις μεταξύ των ανθρώπων, πόσο μάλλον με τα παιδιά μας που θέλουμε πάντα το καλό τους και είναι ότι πιο σημαντικό έχουμε καταφέρει στη ζωή μας. Το θέμα βρίσκεται αλλού, βρίσκεται στην επανόρθωση των σχέσεων. Δηλαδή, πως θα επαναφέρουμε τις σχέσεις με τα παιδιά μας σε μία ισορροπία και γαλήνη.

Όπως λέει και η παροιμία «Μην κλαίς πάνω από το χυμένο γάλα» αλλά δράσε. Βρείτε τον τρόπο, τους «μηχανισμούς» που θα σας φέρουν πιο κοντά στο δρόμο της αποκατάστασης των σχέσεων με τα παιδιά μας όταν αντιμετωπίσουμε κάποιο πρόβλημα μαζί τους.

Παρακάτω θα μοιραστώ μαζί σας τρεις βασικούς «μηχανισμούς»:

1) Το πιο σημαντικό είναι να υπάρχει ο διάλογος. Με το διάλογο θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, να καταλάβουμε πως αντιλήφθηκαν τα παιδιά την κατάσταση. Πρέπει να τα ακούμε με καλές προθέσεις, για να νιώθουν και εκείνα πως εισακούγονται, πως υπάρχουν και ας μην συμφωνούμε μαζί τους. Έχουν και αυτά τις δικές τους απόψεις και την δικιά τους ματιά απέναντι στα γεγονότα.

2) Η αναγνώριση των συναισθημάτων, τόσο των δικών μας όσο και των παιδιών μας. Να ξεκαθαρίσουμε τι συναισθήματα μας κυριεύουν. Είναι ο θυμός; Είναι η απογοήτευση ή η λύπη; Συνήθως όταν μας κυριεύουν αυτά τα συναισθήματα δεν μπορούμε να δούμε το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Δεν μπορούμε να δούμε καθαρά. Χρειάζεται να αντιληφθούμε τα συναισθήματα μας κι αν το αντέχουμε να μιλήσουμε γι’ αυτά. Να δώσουμε το παράδειγμα στα παιδιά μας, ότι θα πρέπει να κατανοούν πως νιώθουν, να το φιλτράρουν και στο τέλος να το εκφράζουν.

3) Και τώρα το πιο δύσκολο. Οφείλουμε για το καλό των σχέσεων μας μαζί τους (αλλά και σε κάθε σχέση που νιώθουμε πως αγαπάμε και αγαπιόμαστε) να παραμερίζουμε τον εγωισμό μας. Είναι τόσο απαραίτητη αυτή η κίνηση για να έρθουμε πιο κοντά στην επίλυση των συγκρούσεων. Συνήθως και οι δυο πλευρές κάπου έχουν κάνει λάθος, θα πρέπει να υποχωρούμε και εμείς κάποιες φορές. Ίσως και μόνο αυτή η κίνηση να αρκεί, και έτσι να μάθουν από εμάς και τα παιδιά μας.

Ως μεγαλύτεροι οφείλουμε να κάνουμε πρώτοι εμείς το πρώτο βήμα και να τους δώσουμε το σωστό παράδειγμα. Κακώς έχει δοθεί η εντύπωση πως τα παιδιά πρέπει να κάνουν πάντα την πρώτη κίνηση ως σεβασμός στους μεγαλύτερους. Και εμείς τα σεβόμαστε, βάζοντας τον εαυτό μας και τον εγωισμό πιο πίσω! Η αποκατάσταση των συγκρούσεων είναι δύσκολη αλλά απαραίτητη για την αρμονική συμβίωση των ατόμων που διέπουν την οικογένεια.

Πραγματικά, θα ανταμειφτείτε με την αγάπη και τον σεβασμό των παιδιών σας!

To άρθρο Μην κλαίς πάνω από το χυμένο γάλα: 3 τρόποι επανασύνδεσης με τα παιδιά μας! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Μην φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινείς  με τα παιδιά μας και να μην τους κρύβουμε την αλήθεια… Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν την αλήθεια για ότι και αν έχει συμβεί. Δεν χρειάζεται να τα μεγαλώνουμε σε ένα «ασφαλές κουτάκι» και να τους κοινοποιούμε μόνο τις θετικές πλευρές της ζωής. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν και τις κακοτοπιές της ζωής, έτσι θα γίνουν ανθεκτικά. Με το να τους κρύβουμε την αλήθεια, το μόνο που καταφέρνουμε (άθελά μας)  είναι να τα γεμίζουμε υποψίες, φοβίες και ανησυχίες.

Ας αφήσουμε τα παιδιά μας να ζήσουν τη ζωή τους, να κάνουν τα λάθη τους και να μάθουν από αυτά. Με το να τους λέμε συνέχεια «μη το κάνεις αυτό, δεν είναι σωστό αυτό κ.λ.π.» τα φορτώνουμε με τύψεις και ενοχές! Επίσης συχνά έχουμε την τάση να θέτουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τα παιδιά μας. Θεωρούμε ότι το παιδί μας μπορεί να καταφέρει τα πάντα και το επιπλήττουμε όταν μας «απογοητεύει». Έτσι όμως του δημιουργούμε άγχος που συνοδεύεται (πάλι) με το συναίσθημα της ενοχής. Ενοχή επειδή πιστεύει ότι έσφαλε, ‘’αμάρτησε’’,  επειδή δεν κατάφερε να επιδιώξει αυτά που του έθεσαν οι γονείς του.

Εμείς οι γονείς εν ολίγοις είμαστε οι «σημαντικοί άλλοι»  για τα παιδιά μας και λειτουργούμε σαν πρότυπο. Τα παιδιά ότι βλέπουν να πράττουμε το μιμούνται. Επομένως πρέπει να τους λέμε την αλήθεια για να πάρουν το καλό παράδειγμα και να μας πουν και αυτά με τη σειρά τους κάτι που μπορεί να συμβεί στην ζωή τους. Αν τους λέμε ψέματα ή αλήθειες όπου μας βολεύει ή μισές αλήθειες γιατί φοβόμαστε μήπως πληγωθούν, τότε θα κάνουν το ίδιο και αυτά.

Το μυστικό λοιπόν είναι η καλή επικοινωνία με τα παιδιά και προ πάντων να λέμε την αλήθεια όσο και να πονάει. Πως θα γίνει αυτό; Είναι απλό…  Ας μιλήσουμε με τα παιδιά μας, ας τους εξηγήσουμε τι συνέβη και τέλος, ας τα αφήσουμε να εκφράσουν τη γνώμη τους και τα συναισθήματά τους είτε αυτά είναι θετικά είτε αρνητικά. Μετά από την έκφραση των συναισθημάτων καλό θα ήταν να συζητήσουμε μαζί με αυτά τους προβληματισμούς τους.

To άρθρο Ας μην φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινείς με τα παιδιά μας μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.