Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει πολλές λεπτομέρειες αθλητικού περιεχομένου που μπορεί να μην ενδιαφέρουν πολλούς. Όμως τις έκρινα απαραίτητες ώστε ο αναγνώστης του άρθρου να μπορέσει να αντιληφθεί το background που δημιούργησε την πνευματική ιδιοσυστασία του κάθε αθλητή και της κάθε ομάδας.

Την Πέμπτη 4/10/2018 στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, στο πλαίσιο του Europa League, αγωνιζόταν η τοπική Eintracht εναντίον της Ιταλικής Lazio. Στην αρχική εντεκάδα για την Eintracht βρίσκονταν ο Marco Russ και ο Lucas Torro και στην αντίστοιχη της Lazio ο Francesco Acerbi.

Marco Russ, 33 χρονών και Francesco Acerbi, 30 χρονών είχαν διαγνωστεί με καρκίνο το 2016 και το 2013 αντίστοιχα. Ξεκίνησαν κανονικά το μακρύ ταξίδι της αποθεραπείας τους και αμφότεροι επέστρεψαν στους αγωνιστικούς χώρους με τις ομάδες τους να τους εμπιστεύονται δίνοντάς τους συμβόλαιο και να τους υπολογίζουν ως βασικά στελέχη τους.

Ο Lucas Torro, λίγες ώρες πριν τον σημαντικό αυτό ευρωπαϊκό αγώνα, έμαθε ότι πέθανε ο πολυαγαπημένος του αδερφός. Η ομάδα του έδωσε το ελεύθερο να ταξιδέψει άμεσα στην πατρίδα του, την Ισπανία, για να βρεθεί κοντά στην οικογένειά του σε αυτές τις δύσκολες ώρες. Ο ίδιος επέλεξε να παραμείνει στη Γερμανία και να τεθεί στη διάθεση του προπονητή του για τον αγώνα με τη Lazio.

Κανείς από τους τρεις δεν έγινε αλλαγή και αγωνίστηκαν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Μετά τη λήξη του παιχνιδιού Marco Russ και Francesco Acerbi αντάλλαξαν φανέλες με τον Ιταλό αμυντικό της Lazio να δημοσιεύει μία μέρα μετά στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram φωτογραφία από τη στιγμή που αντάλλαζαν φανέλες με το μήνυμα “Ποτέ μην τα παρατάτε”.

Από την πλευρά του ο Lucas Torro, ο οποίος περνούσε το δικό του Γολγοθά, μετά τη λήξη του παιχνιδιού, έπεσε στο χορτάρι και άρχισε να κλαίει. Τότε οι συμπαίκτες του έτρεξαν κοντά του και έκαναν ένα κύκλο γύρω του αγκαλιασμένοι, κάτι το οποίο κοινοποιήθηκε στο Twitter από το επίσημο προφίλ της ομάδας.

Όλη η ομάδα, αθλητές και τεχνικό επιτελείο, στάθηκε στο πλευρό του συναθλητή της, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι έθεσε την ομάδα ως προτεραιότητα σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Ένας τρίτος ο οποίος δε θα ήξερε τις ατομικές ιστορίες των αθλητών απλώς θα κοίταζε το αποτέλεσμα: 4-1 νίκησε η Eintracht. Όμως, μάλλον σε δεύτερη μοίρα βρίσκεται το τελικό σκορ, καθώς η νίκη των τριών αυτών αθλητών στον αγώνα με τους προσωπικούς τους δαίμονες, σε συμβολικό επίπεδο, υποσκέλισε τα πάντα. Κανείς δεν ισχυρίζεται πως τέτοιες μάχες με τον μεγαλύτερο εχθρό, το θάνατο, δε δίνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι, και μάλιστα πολλοί υπό πολύ πιο δύσκολες οικονομικές και μη συνθήκες, αλλά αυτό δε σημαίνει πως η επιμονή, το πείσμα και η αυταπάρνηση αυτών των επαγγελματιών αθλητών παύει να λειτουργεί ως παράδειγμα προς μίμηση για άλλους ανθρώπους που αγωνίζονται καθημερινώς και βλέπουν μπροστά τους την αποτυχία ή, ακόμη χειρότερα, το θάνατο.

Αυτός ο αγώνας, με τους πολλούς συμβολισμούς του, αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της τεράστιας δυναμικής του αθλητισμού. Ενός αθλητισμού όπου ο βασικός στόχος δεν είναι το άμεσο αποτέλεσμα αλλά η πολύπλευρη ανάπτυξη ανθρώπων με ευαισθησίες αλλά και πυγμή. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η ανάπτυξη απαραίτητη είναι και η κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη σε δύσκολες και εύκολες στιγμές. Η βοήθεια του ψυχολόγου και η ευαισθησία των συναθλητών δεν είναι καταδίκη για αμαρτήματα, αλλά μάλλον σανίδα σωτηρίας σε στιγμές που όλα μοιάζουν μάταια και θλιβερά. Αλλά και σε στιγμές που οι αθλητές και όλα τα μέλη μίας ομάδας αισθάνονται καλά πνευματικά, ας πούμε 8 στα 10, γιατί να μη βοηθά ένας αθλητικός ψυχολόγος ώστε να διατηρηθεί αυτή η αίσθηση ή να φτάσει στο 9 στα 10 ή και στο 10 στα 10;

Υ.Γ.1. Η Eintracht ολοκλήρωσε τη χρονιά τερματίζοντας 7^η στο Πρωτάθλημα Γερμανίας, ενώ έφτασε μέχρι τους ημιτελικούς του Europa League, όπου αποκλείστηκε δύσκολα από τη μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης Chelsea. Μία αξιοπρεπέστατη πορεία μέσα στους στόχους της ομάδας και ο Lucas Torro ήταν βασικό στέλεχος.

Υ.Γ.2. Η Lazio τερμάτισε 8^η στο πρωτάθλημα Ιταλίας και ο Francesco Acerbi αποτέλεσε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν βασικό της στέλεχος.

To άρθρο Ο Συμβολισμός του Αθλητισμού πέρα και έξω από αποτελέσματα μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Στις 19 Νοεμβρίου 2018 στo Gelsenkirchen της Γερμανίας αναμετρήθηκαν οι εθνικές ομάδες Γερμανίας και Ολλανδίας. Το τελικό αποτέλεσμα 2-2. Σκοπός όμως αυτής της δημοσίευσης δεν είναι κάποια τεχνική ή τακτική ανασκόπηση του αγώνα.

Στη λήξη του αγώνα, ο αρχηγός της Εθνικής Ολλανδίας, Virgil Van Dijk, παρηγόρησε τον πρώτο διαιτητή του αγώνα, Ovidiu Hategan, o οποίος λίγες ώρες πριν είχε χάσει τη μητέρα του.

Πέρα και έξω από την κυνική επιδίωξη των υλικών ανταμοιβών στον αθλητισμό, όπως τα χρήματα, αλλά και των ανταμοιβών σε αγωνιστικό επίπεδο, όπως οι μεγάλες νίκες, προκρίσεις και οι τίτλοι, υπάρχουν και βαθειά ανθρώπινες ανάγκες και εκδηλώσεις.

Η επιστήμη της Αθλητικής Ψυχολογίας παρέχει πολλά εργαλεία με τα οποία μπορούμε να εξηγήσουμε και να επεξεργαστούμε τις συμπεριφορές και τις καταστάσεις που διαμορφώνονται στο χώρο του αθλητισμού. Στο συγκεκριμένο περιστατικό, πρόχειρα, μπορούμε να συσχετίσουμε τη συμπεριφορά του Van Dijk με τη Θεωρία Αυτοκαθορισμού (Self-Determination Theory) και να εντοπίσουμε εσωτερικά κίνητρα στην ενέργειά του να ασπαστεί τον Ρουμάνο διαιτητή.

Πέρα όμως από τη συσχέτιση με συγκεκριμένες θεωρίες και τεχνικές του κλάδου της αθλητικής ψυχολογίας, σε κάθε αθλητικό γεγονός αρμόζει και είναι αναγκαίο και ένα βαθύτερο, πιο ενδελεχές ψυχογράφημα των εκάστοτε πρωταγωνιστών με σκοπό να εξηγηθούν ευρύτερα οι εκάστοτε ανθρώπινες συμπεριφορές.

Στην περίπτωσή μας, μπορούμε να μιλήσουμε για την προσπάθεια του Ολλανδού αμυντικού και αρχηγού της εθνικής ομάδας της χώρας του να συμπεριφερθεί ως προστατευτικός πατέρας. Χωρίς να έχουμε αρκετές πληροφορίες, μπορούμε να υποθέσουμε ότι είχε αυτήν την προδιάθεση να αναλάβει ηγετικούς ρόλους ήδη πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, με βάση τον τρόπο ανατροφής του και τα όσα βίωσε στο στενό οικογενειακό του περιβάλλον.

Κάποιος άλλος μπορεί να προσπαθήσει να δώσει μία διαφορετική εξήγηση για τη συμπεριφορά του Van Dijk αλλά και για τις συναισθηματικές ανάγκες και γενικότερα τη διεργασία του πένθους στον ψυχισμό του διαιτητή μετά την απώλεια της μητέρας του και τον τρόπο με τον οποίο αυτό μπορεί να επηρεάσει την απόδοσή του.

Σε κάθε περίπτωση, για να είμαστε πιο ακριβείς στις διατυπώσεις μας, χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις εμπειρίες ζωής και τους τρόπους συμπεριφοράς των δύο αυτών ανθρώπων.

Για να αποκτήσουμε αυτές τις πληροφορίες και να είμαστε πιο έγκυροι στα πορίσματα και αποτελεσματικοί στις μεθόδους υποστήριξής μας, χρειάζεται να έχουμε στενή επαφή και συνεργασία με τους ανθρώπους του αθλητισμού: αθλητές, προπονητές, στελέχη διοίκησης, γονείς και στενό περιβάλλον των αθλητών και φιλάθλους.

Συνολικά, η ψυχολογική ανάλυση και υποστήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται στον αθλητισμό είναι, αφενός, ενδιαφέρουσα, αφετέρου, απαραίτητη για την πιο εύρυθμη λειτουργία όλου του αθλητικού πλαισίου. Η παροχή των υπηρεσιών ψυχολογικής υποστήριξης στον αθλητισμό έχει λόγο ύπαρξης και δεν υπάρχει λόγος να την υπονομεύουμε και να τη μεμφόμαστε. Όλά αυτά υπό έναν όρο: όποιος την ασκεί να είναι ενσυνείδητος, εχέμυθος και επιστημονικά καταρτισμένος επαγγελματίας.

To άρθρο Ψυχολογική Θεώρηση του Αθλητισμού: Το παράδειγμα του Van Dijk μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.