To Facebook, το Instagram, το Twitter, το Youtube είναι μερικά μόνο από αυτά που απασχολούν μεγάλο ποσοστό παιδιών, κυρίως δε τους έφηβους. Τα μαθαίνουν μέσα από τις παρέες τους στο σχολείο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Είναι μέσα στην καθημερινότητα μας, που οι λίγοι που απέμειναν χωρίς κάποιο λογαριασμό είναι οι «παρείσακτοι», οι περίεργοι, οι οπισθοδρομικοί.

Στην αρχή συνήθως, μπορεί να ζητήσουν διστακτικά να κάνουν λογαριασμό σε κάποιο από αυτά τα δίκτυα. Και εκεί θα αρχίσει να υπάρχει η ανησυχία των γονιών για το πως να διαχειριστούν αυτή τη νέα κατάσταση. Να τα αφήσουν; Και αν ναι, από ποια ηλικία; Με ποιο να αρχίσουν από τα social media; Να απαιτήσουν να γνωρίζουν τους κωδικούς πρόσβασης;

Σίγουρα, η απομάκρυνση του παιδιού από τα social media δεν είναι και η πιο κατάλληλη λύση. Θα προκαλέσει ρήξη στις σχέσεις σας, εκνευρισμό και μία τεταμένη κατάσταση. Πάντως, σύμφωνα με τους κανονισμούς των περισσοτέρων δικτύων, από την ηλικία των 13 ετών επιτρέπεται η δημιουργία λογαριασμού στα ανήλικα, οπότε έχετε το περιθώριο μέχρι την ηλικία των 13 ετών να συζητήσετε μαζί του για τους κανόνες ασφαλείας, για την σωστή χρήση των social media, ώστε να μην δημιουργηθούν αισθήματα εθισμού.

Παρακάτω θα αναφέρουμε μερικά βήματα που είναι καλό να ακολουθηθούν από τους γονείς για να δημιουργηθεί μια ασφαλή σχέση μεταξύ των παιδιών και των social media:

1) Εξηγήστε τους πως συχνά οι άνθρωποι προβάλλουν μία ιδεατή εικόνα, μόνο τις στιγμές ευτυχίας ή την εικόνα που θα ήθελαν να έχουν και στον πραγματικό κόσμο αλλά δεν μπορούν για διάφορους λόγους. Εικόνες με επώνυμες μάρκες ρούχων, με ταξίδια σε διάφορα μέρη, με ξέφρενη νυχτερινή ζωή, αγκαλιά με πολλούς ανθρώπους κ.ά. Στιγμές που μπορεί να βιώσαν μία φορά στη ζωή τους και να επαναλαμβάνουν τις φωτογραφίες ή και να υποκλέπτουν, φανερώνοντας μία αναληθή εικόνα. Βοηθήστε τα, να καταλάβουν πως τα δυσάρεστα αποκρύπτονται και για αυτό να μην δείχνουν σημάδια ζήλιας και φθόνου.

2) Να είναι πάντα κόσμιοι στα σχόλια τους και στις αναρτήσεις τους καθώς ο οποιοσδήποτε μπορεί να ανατρέξει σε ό,τι έχει δημοσιευτεί για πολλά χρόνια πριν. Το διαδικτυακό μας αποτύπωμα δεν διαγράφεται απόλυτα (αφήνει ένα ψηφιακό «ίχνος»). Όπως και να έχει, θα πρέπει η συμπεριφορά και το λεξιλόγιο τους να μην διαφέρει από την πραγματική ζωή. Όπως θα εκφράζονταν αν έβλεπαν ζωντανά μία εικόνα, ανάλογα και να πληκτρολογούν. Συνηθίζεται μπροστά από την οθόνη να «βγαίνει» μία προσωπικότητα πιο επιθετική, επειδή θεωρούμε πως δεν μας βλέπει ο άλλος. Μην διστάσετε να τους ζητήσετε να απομακρύνουν οποιοδήποτε προσβλητικό post.

3) Προτείνετε τους να κάνετε δραστηριότητες, είτε εντός σπιτιού (πχ επιτραπέζιο παιχνίδι) ή και εκτός σπιτιού (πχ βόλτα με τα ποδήλατα, μπάσκετ, εκδρομή), ώστε να ξεφεύγουν από τα social media. Σίγουρα θα τους κάνει να νιώσουν καλύτερα με την αλλαγή παραστάσεων.

4) Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουν τα παιδιά σας πως θα βρίσκεστε πάντα δίπλα τους σε ό,τι χρειαστούν. Να μην έχουν ενδοιασμούς να σας εκφράσουν κάποια ανησυχία τους.

5)Τέλος, αν παρατηρήσετε αλλαγές στη διάθεση και την συμπεριφορά τους, όπως επίσης αν έχει επηρεαστεί η υγεία τους με πονοκεφάλους και αϋπνίες, μην διστάσετε να ζητήσετε την γνώμη ενός ειδικού που θα μπορέσει να σας κατευθύνει στα σωστά μονοπάτια της οικογενειακής ηρεμίας…

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Εθισμός των παιδιών με τα social media: «Δεν είμαι καλά, δεν έχω πολλά likes» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ίσως, το πιο δύσκολο έργο των γονιών είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση και ανατροφή των παιδιών τους. Είναι παρά πολύ σημαντικό με ποιον τρόπο θα επικοινωνήσουμε στα παιδιά μας, ποιες λέξεις θα επιλέξουμε, τι χροιά φωνής θα έχουμε, τι παραδείγματα θα τους δώσουμε, τι εμπειρίες ζωής θα αποκομίσουν. Με αυτά τα χαρακτηριστικά θα διαμορφωθεί η προσωπικότητα τους, καθώς είναι αυτά που βιώνουν, βλέπουν και ακούν μέσα από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε κακές λέξεις, βωμολοχίες και γενικά λεξιλόγιο που δεν τιμά κανέναν. Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ισότιμα μέλη της οικογενείας, να τα σεβόμαστε και να τα τιμούμε. Ακόμη και σε στιγμές έντασης, θα πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να προσέχουμε κάποιες τυποποιημένες φράσεις που μπορεί να φαίνονται αθώες αλλά φέρουν μεγάλο ψυχολογικό φορτίο, συχνά δυσβάσταχτο για την ψυχή ενός παιδιού.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες φράσεις που θα ήταν καλό να αποφεύγονται:

1).  «Δεν θα κάνεις κάποτε δικό σου παιδί… τότε θα με καταλάβεις». Μια φράση που θα φορτίσει το παιδί με ενοχές πως κάτι δεν έχει κάνει καλά χωρίς να του αναλύσουμε περαιτέρω ή να του δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές. Πρόκειται για φράση που δεν εξελίσσει τον διάλογο.

2). «Δεν τα πήγες καλά, θα μπορούσες καλύτερα». Με αυτή την φράση το παιδί αντιλαμβάνεται πως σας έχει απογοητεύσει. Αγχώνεται και πιέζεται για να καταφέρει να σας ευχαριστήσει, χωρίς να έχει προσωπική ευτυχία, χωρίς να θέτει προσωπικό στόχο αλλά να ικανοποιήσει τις ανάγκες των γονιών του. Αλήθεια… σας αρέσει αυτό;

3). «Άσε δεν μπορείς εσύ, θα το κάνω εγώ». Η φράση ως φράση δεν έχει κάτι το μεμπτό (ίσα ίσα υποδηλώνει προστατευτικότητα), καθώς όντως μπορεί να είναι κάτι που δεν μπορεί ή δεν πρέπει να το κάνει ένα παιδί. Για παράδειγμα να σηκώσει ένα πολύ βαρύ φορτίο. Αλλά στα πλαίσια της σωστής ανατροφής είναι το παιδί να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μόνο του μέσα από καθημερινές δραστηριότητες. Για αυτό θα ήταν καλό, να μην υποτιμάτε την προσπάθεια τους, αντικαθιστώντας τα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σας.

4). «Αχ, θα τα πω όλα στον πατέρα σου, όταν γυρίσει από την δουλειά». Μόλις μεταμορφώσατε τον πατέρα του παιδιού σε πατέρα- τιμωρό. Πώς είναι δυνατόν, να απειλείται τον παιδί σας με το πρόσωπο, το οποίο είναι ο προστάτης του σπιτιού; Στα μάτια των παιδιών η μορφή του πατέρα θα πρέπει να έχει την μορφή της ασπίδας που θα τα προστατεύσει στο οποιοδήποτε πρόβλημα και όχι την μορφή «μπαμπούλα». Προκαλείται σύγχυση και άγχος στο παιδί σας και δεν υπάρχει λόγος.

5). «Μην κλαις». Τα παιδιά έχουν συναισθήματα και οφείλουν να τα εκδηλώνουν. Σκόπιμο είναι να διερευνήσετε τι του προκάλεσε την αντίδραση αυτή και όχι να του απαγορεύσετε να κλαίει, να γελάει ή να στενοχωριέται. Πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να λογοκρίνεται. Δείξτε τους με ποιο τρόπο να ξεπεράσει την λύπη του.

6). «Καλέ για μία γρατσουνιά, κάνεις έτσι;» Πρόκειται για συνέχεια του προηγούμενου. Το παιδί έπεσε και χτύπησε, είτε επειδή φοβήθηκε είτε επειδή όντως πονάει, έκλαψε. Σεβαστείτε τον πόνο του, περιποιηθείτε τον αλλά μην δώσετε στο συμβάν και μεγάλες διαστάσεις.

7). «Ο γείτονας μας είναι πολύ χαζός». Το λεξιλόγιο μας θα πρέπει να το προσέχουμε μπροστά στα παιδιά. Το πιο πιθανό, ένα παιδί να επαναλάβει τη λέξη «χαζός» καθώς την είπαν και οι γονείς του. Σίγουρα δεν θα σας αρέσει να δεχτείτε τα επικριτικά βλέμματα των συγγενών για το πώς εκφράζεται το παιδί σας ή μην ξαφνιαστείτε αν πάει στο γείτονα και τον αποκαλέσει ως «χαζό».

8). «Ο αδερφός σου, το έκανε πιο καλά από εσένα». Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έχει την δικιά του προσωπικότητα με τα δικά του ξεχωριστά και ιδιαίτερα χαρίσματα. Ποιος ο λόγος να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να τους δημιουργείτε αισθήματα αντιζηλίας και κόντρας. Χειριστείτε το κάθε παιδί σας διαφορετικά.

9). «Σε βλέπει ο κόσμος».  Με αυτή την φράση το παιδί θα μάθει να είναι εξαρτημένο από το τι θα πει ο κόσμος, κάτι που θα μειώσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του. Δεν θα είναι ανεξάρτητος να κάνει ότι επιθυμεί αλλά ότι είναι αρεστό στους άλλους, κάτι που από μόνο του είναι κακό.

H λάθος έκφραση που χρησιμοποιούν οι γονείς απευθυνόμενοι στο παιδί τους χωρίς να το καταλαβαίνουν έχει μεγάλο αντίκτυπο και βάρος στα παιδιά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό εργαλείο για την σωστή διαπαιδαγώγηση το σωστό και ιδανικό λεξιλόγιο. Για αυτό την επόμενη φορά που θα έρθετε σε  κάποια ένταση μαζί τους… «μετρήστε τα λόγια σας»!

To άρθρο «Σε βλέπει ο κόσμος»… - Φράσεις που πρέπει να αποφεύγονται σε στιγμές έντασης με τα παιδιά μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Στις συνεδρίες συμβουλευτικής γονέων συναντώ γονείς που μου εξηγούν το «πρόβλημα» που έχουν με το παιδί τους και μου ζητάνε να τους βοηθήσω. Η βοήθεια που μου ζητάνε συνήθως την αντιλαμβάνονται ως παρέμβαση στο ίδιο το παιδί, προκειμένου αυτό να καταλάβει ότι δεν φέρεται σωστά (ή όπως επιθυμούν οι γονείς) και να αλλάξει την συμπεριφορά του. Π.χ. ένα παιδί που είναι επιθετικό με τους φίλους του, ή αδιάφορο με τα μαθήματα του ή με την τακτοποίηση του δωματίου του, ή ένα παιδί που δεν υπακούει στις εντολές των γονιών του κλπ.

Το σημαντικό είναι πως οι γονείς αντιλαμβάνονται πως ίσως κάτι δεν πάει καλά με το παιδί τους και από τη στιγμή που τους απασχολεί αυτό, πολύ καλά κάνουν και ασχολούνται και ζητάνε βοήθεια. Το θέμα είναι όμως πως την βοήθεια την χρειάζονται εκείνοι και όχι το παιδί τους.

Και τι εννοώ με αυτό;

Ότι για να αλλάξει η συμπεριφορά ενός παιδιού, πρέπει πρώτα να αλλάξει η ιδιοσυγκρασία στους ίδιους τους γονείς. Ο ψυχολόγος, μόνος του χωρίς την συμπαράσταση των γονιών δεν θα καταφέρει επαρκώς να βοηθήσει ένα παιδί να αλλάξει ή να βελτιωθεί. Όταν το παιδί ξαναγυρίσει στο καθημερινό και οικείο του περιβάλλον, δηλαδή στο σπίτι, και βιώσει τις ίδιες συνθήκες και καταστάσεις, τότε το «πρόβλημα» θα ξαναεμφανιστεί. Γιατί συνήθως η αντίδραση του παιδιού είναι ένα σύμπτωμα του «προβλήματος», η αιτία φαίνεται να βρίσκεται στην λειτουργία της οικογένειας. Την λειτουργία της οικογένειας,  αναπόφευκτα την διαχειρίζονται οι γονείς, άρα οι γονείς χρειάζεται να εντοπίσουν που είναι το πρόβλημα και πως το σύστημα δυσλειτουργεί και πρέπει να το αλλάξουν… τα παιδιά έπονται. Τότε, παρατηρούμε πως  η παρέμβαση του ψυχολόγου είναι πιο εύκολη και πιο σύντομη.

Είναι ωφέλιμο, να κατανοήσουν οι γονείς πως όταν καταφέρουν την εύρυθμη ροή της οικογένειας, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους, κατανοώντας πότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα και που, τότε όλα είναι πιο απλά. Και οι γονείς είναι ήρεμοι και τα παιδιά αισθάνονται ασφαλή.

Τέλος, θα ήθελα να τονίσω πως ο ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει τους γονείς να ξαναβρούν την δική τους «χαμένη» αξία, δύναμη και εμπιστοσύνη τόσο στον ίδιο τους τον εαυτό όσο και στην σχέση μεταξύ του ζευγαριού αλλά και με το παιδί τους.

To άρθρο Η αλλαγή στην ‘’προβληματική’’ συμπεριφορά των παιδιών θα έρθει μέσα από το σπίτι μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η αυτοεκτίμηση είναι ο βαθμός στον οποίο σεβόμαστε, εκτιμούμε και αποδεχόμαστε τον εαυτό μας. Ξεκινάει να αναπτύσσεται από τα παιδικά χρόνια και συγκεκριμένα από τη στιγμή που το βρέφος αρχίζει να ξεχωρίζει τον εαυτό του από τη μητέρα και αναγνωρίζει πως είναι ξεχωριστή οντότητα. Η αυτοεκτίμηση λοιπόν αρχίζει από την ηλικία των 12 μηνών και φτάνει μέχρι το τέλος της εφηβείας. Επομένως αφού ξεκινάει να αναπτύσσεται από τόσο μικρές ηλικίες, υπεύθυνοι για τη σωστή της εξέλιξη είμαστε –πάνω από όλους- εμείς οι γονείς.

Αποτελούμε τους ‘’σημαντικούς άλλους’’ στη ζωή του παιδιού, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια καθώς όσο μεγαλώνει η επιρροή που του ασκούμε μειώνεται διότι παράλληλα έχει επιρροές και από εξωγενείς παράγοντες (π.χ. σχολείο, φίλοι κλπ). Οφείλουμε λοιπόν για τη σωστή ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης του παιδιού μας να επικοινωνούμε μαζί του και να είμαστε διαλλακτικοί. Θα πρέπει, ακόμη και αν κάποια πράγματα που κάνει ή οι επιλογές του, δεν μας αρέσουν, να το κατανοούμε, να το στηρίζουμε, να του δείχνουμε τρυφερότητα, υπομονή και να το κάνουμε να νιώθει ότι είμαστε εκεί γι’ αυτό, ότι είναι η προτεραιότητά μας ότι και να του συμβεί. Με αυτήν την άνευ όρων αποδοχή εκ μέρους μας το παιδί ή ο έφηβος σχηματίζει μία θετική εικόνα για τον εαυτό του.

Όσο περισσότερο σεβόμαστε τα συναισθήματά, τις ανάγκες, τις επιθυμίες  και την προσωπικότητα του παιδιού μας και όσο περισσότερο αποδεχόμαστε και πιστεύουμε στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του χωρίς να το επιπλήττουμε και να το κρίνουμε για τις επιλογές του τόσο περισσότερο το παιδί μας θα αγαπήσει τον εαυτό του και θα έχει ισχυρή πεποίθηση για τις δυνατότητές του.  Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει και εμείς, οι γονείς του, να είμαστε σωστό πρότυπο για το παιδί μας και να έχουμε και εμείς υψηλή εκτίμηση για τον εαυτό μας και να ανταποκρινόμαστε σωστά στο ρόλο μας ως γονείς.

Έτσι λοιπόν αν ανταποκρινόμαστε όσο το δυνατόν καλύτερα στις ανάγκες και στα συναισθήματά του, θα το βοηθήσουμε να χτίσει την αυτοεκτίμηση του και την αυτοπεποίθησή του και στην πορεία θα γίνει ένας ισορροπημένος, συγκροτημένος και ψυχικά υγιής και ώριμος ενήλικας.

To άρθρο Όταν οι γονείς γίνονται αρωγοί στην ανάπτυξη της αυτοεκτίμησης ενός παιδιού μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

”Τα παιδιά είναι ευτυχία”.

Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες έχουμε πει αυτή την φράση; Κι όμως όσες φορές και αν την συναντήσουμε, δεν χορταίνουμε να συμφωνούμε, να γνέφουμε καταφατικά, να επαυξάνουμε.

Τα παιδιά μας….

Μια ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας. Μόνο και μόνο η ύπαρξή τους. Μόνο και μόνο η παρουσία τους. Η απόλυτη αντικαταθλιπτική αγωγή. Δράση ασυναγώνιστη.

Τα παιδιά μας….

Μικρά, μεγάλα, πάντα είναι παιδιά μας. Δεν κουραζόμαστε να τα καμαρώνουμε, δεν σταματάμε να τα νοιαζόμαστε, δεν μπορούμε να μην τα σκεφτόμαστε. Μια σχέση μοναδική στα όρια της εξάρτησης. Ας μην κρυβόμαστε, χωρίς τα παιδιά μας: δεν μπορούμε, παθαίνουμε στέρηση.

Τα παιδιά μας….. ένα χαμόγελό τους αρκεί να μας ξεκουράσει, ένα γέλιο τους να μας απογειώσει. Ο πόνος τους μας ισοπεδώνει, γίνεται αβάσταχτος, θέλουμε να πονέσουμε εμείς γι΄ αυτά. Όμως όχι. Αντέχουμε για το καλό τους: μαθαίνουμε να αντέχουμε τον πόνο τους για να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν, να μάθουν.

Τα παιδιά μας….. ότι πολυτιμότερο έχουμε…

Ή μήπως σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;…

 —

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Τα παιδιά μας… ένα χαμόγελό τους αρκεί να μας ξεκουράσει μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Είναι μάλλον εύκολο να συμφωνήσουμε οι περισσότεροι ότι τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα δεν χρειάζονται και πάρα πολλά πράγματα. Αντιθέτως η φυσική τους ανάγκη αφορά λίγα και καλά (ουσιαστικά!). Άσχετα αν εμείς, η (καταναλωτική) κοινωνία των ενηλίκων, τα μαθαίνουμε ,εν τέλει, να θέλουν πολύ περισσότερα απ’ όσα ουσιαστικά χρειάζονται. Ακριβώς δηλαδή ότι κάνουμε και εμείς οι ίδιοι! Μαθαίνουμε τα παιδιά μας να αναζητούν το περιτύλιγμα, αδιαφορώντας για το περιεχόμενο.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην αγνή φύση των παιδιών. Την ανιδιοτελή, την απλή, την «αφτιασίδωτη». Το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά  είναι να τους αφιερώνουμε αρκετό χρόνο μαζί τους και η στάση μας να δηλώνει και να δίνει αποδοχή, εμπιστοσύνη, γλυκύτητα και πάνω απ’ όλα  Αγάπη.

Παρακάτω θα επιχειρήσουμε να σταθούμε  σε 4 βασικά σημεία που μπορούμε να κάνουμε  μέσα από την καθημερινή σχέση μαζί τους, για να είναι τα παιδιά μας χαρούμενα και ευτυχισμένα.

Ας τους αφιερώσουμε χρόνο

Μια σκληρή αλήθεια είναι ότι για πολλούς από εμάς δεν μένει αρκετός χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας. Αυτό είναι αρκετό για να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα στην σχέση μας μαζί τους. Η σημασία του «ποιοτικού» χρόνου είναι αδιαμφισβήτητη αλλά καλό θα ήταν να μην γίνει ένα άλλοθι για την περίπτωση που τα προγράμματα μας είναι ασφυκτικά και τελικά αυτοί που μας βλέπουν λιγότερο είναι τα ίδια μας τα παιδιά.

Ας αποδεχτούμε την προσωπικότητα τους

Κοινώς, ας μειώσουμε την ένταση των προσδοκιών μας από τα παιδιά. Ας εστιάσουμε σε αυτό που είναι κι όχι σε αυτό που θα θέλαμε να είναι, σε αυτό που μπορούν, σε  αυτό που θέλουν, σε αυτό που πιστεύουν… κι όχι στις αντίστοιχες δικές μας επιθυμίες…  Αν τα παιδιά νιώσουν την αποδοχή μας, νιώθουν την απαιτούμενη ασφάλεια να αναπτύξουν την προσωπικότητα τους, αποκτώντας αυτοπεποίθηση και σταθερότητα για το υπόλοιπο της ζωής τους.

Ας προσέξουμε τα λόγια μας

Ένα σύνηθες λάθος που κάνουμε οι γονείς (και που αμέσως μετά το καταλαβαίνουμε και μετανιώνουμε!) Είναι η απόδοση χαρακτηρισμών, οι δηλώσεις και οι σκληρές κουβέντες που χρησιμοποιούμε πάνω στα νεύρα μας… Όλοι το ξέρουμε και κανένας δεν το θέλει, άλλα όλοι το κάνουμε! Όμως καλό είναι να θυμόμαστε ότι «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει». Και ο νοών νοείτω.

Ας αναδείξουμε τη μοναδικότητα τους

Κάθε παιδί, όπως και κάθε άνθρωπος, είναι ένα και μοναδικό. Εξάλλου (ας μην κρυβόμαστε) όλοι θεωρούμε τα δικά μας παιδιά ως τα καλύτερα παιδιά του κόσμου : Καλά κάνουμε γιατί τους αξίζει! Αυτή τη μοναδικότητα, χωρίς να τα κακομαθαίνουμε , είναι καλό να την τονίζουμε και να την αναδεικνύουμε με κάθε ευκαιρία, βοηθώντας τα παιδιά μας να αποκτήσουν εμπιστοσύνη στις δυνατότητες τους, να μάθουν να αγαπούν και να αποδέχονται τον εαυτό τους και μέσα από αυτόν, και όλους τους άλλους.

To άρθρο Τι θέλουν τα παιδιά για να είναι ευτυχισμένα; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.