Ίσως, το πιο δύσκολο έργο των γονιών είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση και ανατροφή των παιδιών τους. Είναι παρά πολύ σημαντικό με ποιον τρόπο θα επικοινωνήσουμε στα παιδιά μας, ποιες λέξεις θα επιλέξουμε, τι χροιά φωνής θα έχουμε, τι παραδείγματα θα τους δώσουμε, τι εμπειρίες ζωής θα αποκομίσουν. Με αυτά τα χαρακτηριστικά θα διαμορφωθεί η προσωπικότητα τους, καθώς είναι αυτά που βιώνουν, βλέπουν και ακούν μέσα από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε κακές λέξεις, βωμολοχίες και γενικά λεξιλόγιο που δεν τιμά κανέναν. Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ισότιμα μέλη της οικογενείας, να τα σεβόμαστε και να τα τιμούμε. Ακόμη και σε στιγμές έντασης, θα πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να προσέχουμε κάποιες τυποποιημένες φράσεις που μπορεί να φαίνονται αθώες αλλά φέρουν μεγάλο ψυχολογικό φορτίο, συχνά δυσβάσταχτο για την ψυχή ενός παιδιού.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες φράσεις που θα ήταν καλό να αποφεύγονται:

1).  «Δεν θα κάνεις κάποτε δικό σου παιδί… τότε θα με καταλάβεις». Μια φράση που θα φορτίσει το παιδί με ενοχές πως κάτι δεν έχει κάνει καλά χωρίς να του αναλύσουμε περαιτέρω ή να του δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές. Πρόκειται για φράση που δεν εξελίσσει τον διάλογο.

2). «Δεν τα πήγες καλά, θα μπορούσες καλύτερα». Με αυτή την φράση το παιδί αντιλαμβάνεται πως σας έχει απογοητεύσει. Αγχώνεται και πιέζεται για να καταφέρει να σας ευχαριστήσει, χωρίς να έχει προσωπική ευτυχία, χωρίς να θέτει προσωπικό στόχο αλλά να ικανοποιήσει τις ανάγκες των γονιών του. Αλήθεια… σας αρέσει αυτό;

3). «Άσε δεν μπορείς εσύ, θα το κάνω εγώ». Η φράση ως φράση δεν έχει κάτι το μεμπτό (ίσα ίσα υποδηλώνει προστατευτικότητα), καθώς όντως μπορεί να είναι κάτι που δεν μπορεί ή δεν πρέπει να το κάνει ένα παιδί. Για παράδειγμα να σηκώσει ένα πολύ βαρύ φορτίο. Αλλά στα πλαίσια της σωστής ανατροφής είναι το παιδί να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μόνο του μέσα από καθημερινές δραστηριότητες. Για αυτό θα ήταν καλό, να μην υποτιμάτε την προσπάθεια τους, αντικαθιστώντας τα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σας.

4). «Αχ, θα τα πω όλα στον πατέρα σου, όταν γυρίσει από την δουλειά». Μόλις μεταμορφώσατε τον πατέρα του παιδιού σε πατέρα- τιμωρό. Πώς είναι δυνατόν, να απειλείται τον παιδί σας με το πρόσωπο, το οποίο είναι ο προστάτης του σπιτιού; Στα μάτια των παιδιών η μορφή του πατέρα θα πρέπει να έχει την μορφή της ασπίδας που θα τα προστατεύσει στο οποιοδήποτε πρόβλημα και όχι την μορφή «μπαμπούλα». Προκαλείται σύγχυση και άγχος στο παιδί σας και δεν υπάρχει λόγος.

5). «Μην κλαις». Τα παιδιά έχουν συναισθήματα και οφείλουν να τα εκδηλώνουν. Σκόπιμο είναι να διερευνήσετε τι του προκάλεσε την αντίδραση αυτή και όχι να του απαγορεύσετε να κλαίει, να γελάει ή να στενοχωριέται. Πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να λογοκρίνεται. Δείξτε τους με ποιο τρόπο να ξεπεράσει την λύπη του.

6). «Καλέ για μία γρατσουνιά, κάνεις έτσι;» Πρόκειται για συνέχεια του προηγούμενου. Το παιδί έπεσε και χτύπησε, είτε επειδή φοβήθηκε είτε επειδή όντως πονάει, έκλαψε. Σεβαστείτε τον πόνο του, περιποιηθείτε τον αλλά μην δώσετε στο συμβάν και μεγάλες διαστάσεις.

7). «Ο γείτονας μας είναι πολύ χαζός». Το λεξιλόγιο μας θα πρέπει να το προσέχουμε μπροστά στα παιδιά. Το πιο πιθανό, ένα παιδί να επαναλάβει τη λέξη «χαζός» καθώς την είπαν και οι γονείς του. Σίγουρα δεν θα σας αρέσει να δεχτείτε τα επικριτικά βλέμματα των συγγενών για το πώς εκφράζεται το παιδί σας ή μην ξαφνιαστείτε αν πάει στο γείτονα και τον αποκαλέσει ως «χαζό».

8). «Ο αδερφός σου, το έκανε πιο καλά από εσένα». Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έχει την δικιά του προσωπικότητα με τα δικά του ξεχωριστά και ιδιαίτερα χαρίσματα. Ποιος ο λόγος να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να τους δημιουργείτε αισθήματα αντιζηλίας και κόντρας. Χειριστείτε το κάθε παιδί σας διαφορετικά.

9). «Σε βλέπει ο κόσμος».  Με αυτή την φράση το παιδί θα μάθει να είναι εξαρτημένο από το τι θα πει ο κόσμος, κάτι που θα μειώσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του. Δεν θα είναι ανεξάρτητος να κάνει ότι επιθυμεί αλλά ότι είναι αρεστό στους άλλους, κάτι που από μόνο του είναι κακό.

H λάθος έκφραση που χρησιμοποιούν οι γονείς απευθυνόμενοι στο παιδί τους χωρίς να το καταλαβαίνουν έχει μεγάλο αντίκτυπο και βάρος στα παιδιά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό εργαλείο για την σωστή διαπαιδαγώγηση το σωστό και ιδανικό λεξιλόγιο. Για αυτό την επόμενη φορά που θα έρθετε σε  κάποια ένταση μαζί τους… «μετρήστε τα λόγια σας»!

To άρθρο «Σε βλέπει ο κόσμος»… - Φράσεις που πρέπει να αποφεύγονται σε στιγμές έντασης με τα παιδιά μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Είτε είστε άνδρας, είτε είστε γυναίκα, συμφωνείτε πως τρέχετε από το πρωί ως το βράδυ; Αν ναι, τότε σίγουρα θα αγχώνεστε για να αντεπεξέλθετε στη δουλειά σας, στο σπίτι, στις οικογενειακές σας υποχρεώσεις, στους λογαριασμούς, στα καθημερινά, αναγκαία ψώνια, στα φροντιστήρια, στο δάνειο, στην ίωση του παιδιού… Λοιπόν σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά…;

Αν όχι, τότε μπράβο σας και… συγχαρητήρια! Πραγματικά αυτό το άρθρο δεν σας αφορά και μπορείτε να συνεχίσετε ό,τι κάνετε, όπως το κάνετε γιατί μάλλον… το κάνετε σωστά! Αλήθεια, σημαίνει ότι κάτι καλό κάνετε και τα καταφέρνετε μια χαρά!

Όλοι οι υπόλοιποι όμως…

Όλοι όσοι ζουν τη ζωή τους μηχανικά, εκτελώντας τις δουλειές και τις υποχρεώσεις τους, δεν είναι πρωταγωνιστές στη ζωή τους αλλά απλοί κομπάρσοι, δεν σταματούν να δουν το φως του ήλιου, και απλά κάποια στιγμή βραδιάζει, μήπως να σταθούν μια στιγμή και να αναρωτηθούν: Είμαι ευτυχισμένος με αυτό τον τρόπο που επέλεξα να ζω τη ζωή μου; Με αυτά που κάνω; Πως αλλιώς θα μπορούσα να τα κάνω;

Σταθήκατε; Αναρωτηθήκατε; Ακούσατε τη  φωνούλα μέσα σας, τους γύρω σας, τους ήχους της πόλης; Ας σταματήσουμε να πιούμε έναν καφέ να μιλήσουμε με έναν φίλο, με τον σύντροφό μας, το παιδί μας, το γονιό μας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ήπιατε έναν καφέ με τους γονείς σας, να μιλήσετε, να αγκαλιαστείτε, να τους πείτε ότι τους αγαπάτε και τους εκτιμάτε, γιατί όχι, να τους πείτε τι σας ταλαιπωρεί;

Ας βάλουμε σε προτεραιότητα τον εαυτό μας, την οικογένεια και τους φίλους και όλα τα άλλα θα έρθουν μετά. Ας περιμένει το πρόβλημα, ο εργοδότης και η προαγωγή, και όλα όσα μέχρι τώρα προηγούνται. Πρέπει να είμαστε εμείς καλά, για να αποδώσουμε καλά και στα υπόλοιπα.

Μια βόλτα στο δάσος, μια εκδρομή με την σύντροφο θα βοηθήσουν.

Λέω τώρα να πάω να πάρω τα παιδιά μου και να πάμε μία βόλτα στο λούνα πάρκo…

Να κάνετε και εσείς κάτι που θα σας ευχαριστήσει!

To άρθρο Τι σημαίνει "πρώτα εγώ και οι υπόλοιποι έπονται…" μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Υπάρχουν πολλές εκφράσεις «κλισέ» όπως «Μία φορά ζεις…», «Ζήσε το κάθε λεπτό», «Μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα…» και άλλες τέτοιες φιλοσοφίες γύρω από την αξία και το νόημα της ζωής μας, γύρω από τη σπουδαιότητα της ύπαρξής μας.

Όσο περνάνε τα χρόνια πολλοί είναι αυτοί συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο πως η ζωή είναι μικρή και τίποτα δεν κρατάει επ’ άπειρον.  Κατανοούν ότι όλα έχουν ημερομηνία λήξης και πρέπει να ζουν το κάθε λεπτό. Υπάρχουν όμως και αρκετοί που στεναχωριούνται με το σκεπτικό πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα… Καλύτερα λοιπόν να το πάρουμε απόφαση, να συνειδητοποιήσουμε και να αποδεχτούμε την αλήθεια έτσι όπως έχει. Να ζούμε την κάθε στιγμή και να ασχολούμαστε με δραστηριότητες που μας δίνουν ευχαρίστηση και μας κάνουν ευτυχισμένους.

Με λίγα λόγια ας οργανώσουμε περισσότερο τη ψυχή μας και γενικότερα τη ζωής μας. Για να καταφέρουμε να το πετύχουμε αυτό πιο αποτελεσματικά ίσως πρέπει να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια και να μην είμαστε φυγόπονοι, δηλαδή να μην τα παρατάμε σε κάθε δυσκολία, να είμαστε αγωνιστές και να μην τα περιμένουμε όλα έτοιμα από τους άλλους. Επίσης, θα βοηθήσει αν πάντα στο μυαλό μας σκεφτόμαστε ότι δεν φταίνε μόνο οι άλλοι για τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, αλλά μερίδιο ευθύνης έχουμε σίγουρα και εμείς.  Σίγουρα είναι εύκολο να προσάπτουμε κατηγορίες στους εξωτερικούς παράγοντες, στους άλλους (π.χ. «Εσύ φταις που έγιναν έτσι τα πράγματα») αλλά η μαγεία και η ουσία της ζωής είναι να έχεις τη δύναμη και το θάρρος να παραδεχτείς  ότι έσφαλες και να πεις «και εγώ φταίω».

Το να κατηγορούμε συνέχεια τους άλλους για τις πιθανές κακοτυχίες που συμβαίνουν στη ζωή μας δεν ωφελεί πουθενά. Πρέπει να καταλάβουμε και να πάρουμε την απόφαση πως η ζωή είναι δική μας, μας ανήκει και είμαστε υπεύθυνοι για το πόσο καλά ή άσχημα θα τη ζήσουμε. Όλες οι καταστάσεις περνάνε από το χέρι μας και εμείς θα κάνουμε τις επιλογές που θα μας κάνουν ευτυχισμένους…

Άλλωστε μην ξεχνάμε πως ο εαυτός μας είναι το μόνο που έχουμε και μόνο σε αυτόν μπορούμε να στηριχθούμε-βασιστούμε και να εμπιστευτούμε. Μόνο τον εαυτό μας μπορούμε να πάρουμε ως δεδομένο, μόνο αυτός δεν μπορεί να μας προδώσει (είναι αυτό που υπάρχει σίγουρα). Ύστερα έρχονται και οι υπόλοιποι, οι σημαντικοί άλλοι, οι σύντροφοι, η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνάδελφοι, όλοι αυτοί που τους δεχόμαστε με χαρά στη ζωή μας και που μας ακολουθούν στις χαρές και στις λύπες μας, στις ομορφιές και στις δυσκολίες μας. Αποτελούν ένα σημαντικό στήριγμα στη ζωή μας μαζί με τον μοναδικό εαυτό μας.

Ας ζήσουμε με απλό και ουσιαστικό τρόπο την καθημερινότητά μας, χωρίς να φοβόμαστε, χωρίς να έχουμε κρατήματα, χωρίς να διστάζουμε πως αν κάνουμε αυτό θα κακοχαρακτηριστούμε ή δε θα γίνουμε αρεστοί. Ας ζήσουμε τη ζωή μας με πάθος και όσο πιο καλά γίνεται…

Μην ξεχνάμε πως η ζωή είναι τόσο ωραία αλλά και παράλληλα τόσο μικρή! Όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, έτσι και η ζωή. Καλύτερα να κάνουμε κάτι και να μην μας βγει, να αποτύχουμε, ας το κάνουμε -δεν πειράζει- ας είναι και λάθος, παρά να το μετανιώσουμε αργότερα επειδή δεν το τολμήσαμε!

Μόνο μία λέξη με τεράστια σημασία… Ζήσε!

To άρθρο Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω: Ζήσε! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Βλέπω γύρω μου μερικούς ανθρώπους πιεσμένους, να τους κυριεύει το άγχος και μερικούς να ψάχνουν τρόπους να το αντιμετωπίσουν όπως είναι τα αγχολυτικά φάρμακα, ο έλεγχος της αναπνοής, ο διαλογισμός, ή η πίστη σε ένα Θεό… Και όντως τίποτα από αυτά δεν είναι «κακό», ή «λάθος».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που μπορούμε να κάνουμε… και είναι το απολύτως τίποτα.  Μια δυνατότητα που δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για κάτι παραπάνω, παρά μόνο η ψυχική και σωματική ηρεμία μας. Στην κουβέντα μας θα την πούμε ”αποδοχή”.

Τι σημαίνει αποδοχή; Τι αποδέχομαι;

Αποδοχή είναι η ικανότητα να αναγνωρίζω τί μου συμβαίνει κάθε στιγμή χωρίς πανικό και υπερβολές. Κατανοώ το θέμα που με απασχολεί στις πραγματικές του διαστάσεις, προσεγγίζω με ρεαλισμό τα γεγονότα, παραμένω ταπεινός, εντέλει αποδέχομαι.

Αποδοχή, κατανόηση, ταπεινότητα… δύσκολα τα πράγματα… και όντως είναι αλλά πραγματικά αξίζει!

Τι κάνουμε συνήθως; Θυμώνουμε, πανικοβαλλόμαστε κα στο τέλος  στενοχωριόμαστε. Και τι καταφέρνουμε; Λύθηκε κάποιο πρόβλημα με τον θυμό και την στενοχώρια; Ή μήπως επιδεινώθηκε; Όλοι κατανοείτε ποιες είναι οι απαντήσεις. Μόνο σε κατάσταση ηρεμίας και αποδοχής μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά θέματα της ζωής μας.

Η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά είναι θαυμάσια!

Ας την αποδεχτούμε…

To άρθρο Η ζωή δεν είναι εύκολη αλλά είναι θαυμάσια μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ας πούμε σήμερα, με ποιόν τρόπο μπορούμε να βλέπουμε την ζωή μας πιο αισιόδοξα μες στην καθημερινότητα μας.

Πολλές φορές στις συνεδρίες μου, ακούω φράσεις τύπου «Δεν βλέπω τίποτα ωραίο στη ζωή μου»…

Μήπως θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα; Για να δούμε με κάποια απλά παραδείγματα πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις συνθήκες της καθημερινότητας μας πιο αισιόδοξα:

1). Ας κοιτάξουμε τον ουρανό. Τι βλέπουμε; Έχει ήλιο, ωραία ευκαιρία να λιαστούμε. Στην περίπτωση που έχει συννεφιά, ας αφεθούμε σε μία γλυκιά μελαγχολία.

2). Ας παρατηρήσουμε τον κόσμο που τριγυρνάει γύρω μας. Είναι ευδιάθετοι, χαμογελαστοί τότε ανταποκρινόμαστε. Στην περίπτωση που μπορεί να είναι μουτρωμένοι ή κακοδιάθετοι, αδιαφορήστε, κοιτάξτε τον ουρανό.

3). Ας βάλουμε ραδιόφωνο. Ας το βάλουμε σε ένα σταθμό που θα μας φτιάξει το κέφι, γιατί όχι και να τραγουδήσουμε δυνατά ή και να το χορέψουμε. Προσπεράστε τις κακοπροαίρετες πολιτικές προπαγάνδες.

4). Ας πιούμε τον καφέ μας, παρέα με φίλους μας συζητώντας ευχάριστα θέματα. Στην περίπτωση που είστε μόνος κοιτάξτε τον ουρανό, ακούγοντας την αγαπημένη σας μουσική.

5). Ας πάμε στη δουλειά μας με καλή διάθεση. Ας σκεφτούμε πως στις μέρες της οικονομικής κρίσης που διανύουμε, αφού εργαζόμαστε και μπορούμε να ανταποκρινόμαστε στα έξοδα, θα πρέπει να νιώθουμε αυτάρκεις.

Ας έχουμε την αισιοδοξία μέσα μας, είναι και αυτή μια μορφή να αντιμετωπίσουμε τους δύσκολους καιρούς που περνάμε.

To άρθρο Θα κυλήσει πιο όμορφα η ζωή σας, αν τη δείτε με αισιοδοξία μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

«Η βραδύτητα είναι ο ρυθμός της μνήμης ενώ η ταχύτητα είναι ο ρυθμός της λήθης…» σύμφωνα με το κείμενο του Μίλαν Κούντερα.

Για σκεφτείτε το, η καθημερινότητα μας έχει βάλει σε ρομποτικούς ρυθμούς… από το πρωί που θα ξυπνήσουμε ως το βράδυ που θα ξαπλώσουμε… τρέχουμε να προλάβουμε, δεν στεκόμαστε ούτε μια στιγμή, σπρώχνουμε να πάμε την ώρα μας, τη μέρα μας, τη ζωή μας παρακάτω… και τι καταλαβαίνουμε; Στο τέλος της ημέρας θα διαμαρτυρηθούμε “Πότε πέρασε κιόλας…;”

Όταν διανύουμε μια δύσκολη περίοδο στη ζωή μας, μας φαίνεται “αιώνας” κι όταν έχουμε περάσει μια όμορφη περίοδο αναρωτιόμαστε “Μα πόσο γρήγορα κυλάει ο χρόνος”;

Γιατί όμως μπορεί να συμβαίνει αυτό; Πως δημιουργείται αυτό το μπέρδεμα με την αίσθηση του χρόνου;

Ξέρετε γιατί συμβαίνει; Είναι που δεν προλαβαίνουμε να βιώσουμε την κάθε στιγμή, το κάθε γεγονός να αλληλεπιδράσει με μας… Δεν κατανοούμε πλήρως τι έχουμε κάνει και βιαζόμαστε να πάμε παρακάτω, στο κάθε τι επόμενο: Στην επόμενη ώρα, στην επόμενη μέρα, στην επόμενη δουλειά, στην επόμενη σχέση, στο επόμενο σπίτι…

Δεν παίρνουμε τον απαραίτητο χρόνο για τον εαυτό μας, για να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, δεν προλαβαίνουμε να δεθούμε με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις, τρέχουμε από τη μία κατάσταση στην άλλη. Δεν κοιτάμε, δεν ακούμε, δεν καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται…

Επόμενο είναι να αναρωτιόμαστε: Γιατί είμαστε μόνοι; Γιατί η ζωή μας μοιάζει κενή; Γιατί οι μέρες ενώ είναι γεμάτες από δραστηριότητες, σε εμάς μοιάζουν τόσο άδειες; Γιατί πλήττουμε;

Για δοκιμάστε την επόμενη φορά που θα νιώσετε αυτό το αίσθημα της κενότητας… να κάνετε κάτι μόνο για εσάς. Αφιερώστε μία ώρα από το χρόνο σας μόνο για τον εαυτό σας. Δοκιμάστε να πάρετε μία ταινία, να παραγγείλετε το αγαπημένο σας φαγητό, καθίστε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα και απολαύστε την στιγμή (σας). Έστω κι αν είναι για λίγο…

Μετά αναλογιστείτε αυτήν την ώρα που πέρασε.

Είχε κάποιο νόημα για εσάς; Περάσατε καλά;

Αν ναι, τότε ξανακάντε το με την πρώτη ευκαιρία.

To άρθρο Μην αφήνετε να περνάει ο χρόνος, χωρίς να βιώνετε τις στιγμές μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Χαμογέλα!!! Μην είσαι κατσούφης. Αχ  πόσοι θα το ήθελαν .

Αλλά αυτό είναι κάτι που βγαίνει μέσα από την ψυχή πιστεύω. Μακάρι να ήταν όλοι οι άνθρωποι  με ένα χαμόγελο στα χείλη όλη την ημέρα. Πλέον όμως δεν είναι εύκολο. Είναι δυσεύρετο.

Κάποτε θυμάμαι ότι χαμογελούσαμε χωρίς λόγο και αιτία. Τώρα μας έχουν κάνει ή έχουν γίνει έτσι οι συνθήκες που πρέπει να υπάρχει ένας λόγος. Μόνο σε γιορτές και συγκεντρώσεις. Και αφού πρώτα έχεις πιει ‘κάνα  δυο ποτηράκια.

Τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα πιστεύω που έχουμε είναι αυτό.

Για σκεφτείτε  όμως, αν ήμασταν πιο ευχάριστοι, ίσως τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα.

Μήπως λοιπόν να ανατρέξουμε μέσα μας και να βρούμε  το χαμένο μας χαμόγελο. Τις στιγμές που πραγματικά ήμασταν ευτυχισμένοι και να μείνουμε εκεί.

Κι αν δεν υπάρχουν πλέον ή δεν υπήρξαν, τότε σκεφτείτε ο καθένας  τι είναι αυτό που θα τον χαροποιούσε.  Ψάξτε να βρείτε τον εαυτό  σας πριν χαθούν τα πάντα.

Πλέον προσπαθώ να χαμογελάω περισσότερο απ’ ότι άλλοτε.  Όχι δεν έχει συμβεί κάτι στη ζωή μου. Απλά αποφάσισα να κάνω μια αλλαγή, και αυτό είναι όλο. Αντιμετωπίζω τα πάντα με χαμόγελο και λίγη τρέλα.

Γιατί  τόσο καιρό που είχα (μια πιο σοβαρή στάση) , δεν κατάλαβα διαφορά. Τα προβλήματα είναι ίδια. Απλά εμείς πρέπει να αλλάξουμε τρόπο που τα βλέπουμε. Ή  τα αντιμετωπίζουμε.

Προτρέχω να απαντήσω σε όσους μπορεί να μη συμφωνούν. Δοκιμάσατε ποτέ να τα δείτε πιο ήρεμα?

Εγώ λοιπόν σας λέω ότι τα προβλήματα μου είναι το ίδιο με πριν. Αλλά εγώ αισθάνομαι καλύτερα με τον εαυτό μου. Και πιστεύω ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία. Μεγαλύτερη απ’ οτιδήποτε. Να είμαστε ψυχικά και σωματικά υγιείς.

Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι όσες φορές  χαμογέλασα τελευταία  με ωφέλησε θετικά. Κάνοντας, είτε λέγοντας  κάτι όπως πριν….. απλά χαμογελώντας.

Smileeee…

Σίλια   Μπαμπίτσα

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Χαμογέλα! Μην είσαι κατσούφης. μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε, πάντα ζητάμε περισσότερα και πάλι δεν μας αρκούν. Κάθε μέρα μας γεννιούνται νέες επιθυμίες και ανάγκες και όταν τις αποκτήσουμε, πάλι κάτι μας λείπει. Δεν ευχαριστιόμαστε με τίποτα ακόμη και αν τα έχουμε όλα.

Πολλές φορές μάλιστα ζηλεύουμε και αυτά που έχουν οι άλλοι. Γινόμαστε αχάριστοι και ποτέ δεν σκεφτόμαστε ότι ακόμη και αυτά που αποκτήσαμε μέχρι στιγμής, οι στόχοι που θέσαμε και επιτεύχθηκαν, ήταν αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας και  κόπου. Δεν είμαστε ευχαριστημένοι λοιπόν και προσπαθούμε να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε αυτά που έχει ο διπλανός μας. Ζηλεύουμε τις ζωές των άλλων, την ευτυχία τους, τα πλούτη τους και σπαταλάμε το χρόνο μας με το να μηχανευόμαστε τρόπους να τα αποκτήσουμε και εμείς και δεν εκτιμάμε τα καλά που μας έχουν δοθεί ή έχουμε αποκτήσει με τόσο μόχθο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ελεύθερο χρόνο. Όταν έχουμε πολλές υποχρεώσεις «γκρινιάζουμε» ότι δεν έχουμε καθόλου χρόνο για τον εαυτό μας και δεν μπορούμε να διαθέσουμε χρόνο για άλλες δραστηριότητες πέρα από τη δουλειά. Από την άλλη όταν έχουμε υπερβολικά ελεύθερο χρόνο δεν ξέρουμε πώς να τον αξιοποιήσουμε και πλήττουμε, βαριόμαστε δεν μας χωράει το σπίτι.  Όταν πια βρούμε κάτι ενδιαφέρον να κάνουμε (π.χ. μια καινούρια δουλειά, μία δραστηριότητα κλπ.) στην αρχή ενθουσιαζόμαστε αλλά στην πορεία πάλι δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε και θεωρούμε ότι σπαταλάμε το χρόνο μας με τα ίδια και τα ίδια και εξουθενωνόμαστε χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Έχουμε ελεύθερο χρόνο και δεν ξέρουμε πώς να τον «γεμίσουμε» εποικοδομητικά, δεν έχουμε ελεύθερο χρόνο παραπονιόμαστε ότι δεν μπορούμε να ξεκουραστούμε.

Πώς μπορούμε όμως να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο;  Η απάντηση είναι απλή,  αν πάψουμε να σκεφτόμαστε αρνητικά. Μπορούμε να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε και να αντλούμε ευχαρίστηση από αυτό. Όποτε νιώσουμε ότι βαριόμαστε να σκεφτόμαστε τα θετικά που μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτό που κάνουμε. Επίσης, όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τότε μπορούμε να βρούμε δραστηριότητες που θα μας κάνουν να αναμένουμε έστω και αυτόν τον ελάχιστο χρόνο.  Αυτές οι λίγες ώρες ανάπαυσης θα είναι το «φάρμακο» της κουραστικής μέρας μας, θα τις περιμένουμε πως και πως για να αντλήσουμε ευχαρίστηση. Αυτό που θα κάνουμε δεν χρειάζεται να είναι κάτι ξεχωριστό για να αρέσει στους άλλους. Θα είναι κάτι για τον εαυτό μας, κάτι που θα μας γαληνεύει και θα μας ξεκουράζει από τη ρουτίνα της δουλειάς, από τις υποχρεώσεις.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Να δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε και να αντλούμε ευχαρίστηση από αυτό! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τι κάνει τα ζευγάρια ευτυχισμένα; Τι είναι ευτυχία στην σχέση;

Ποια είναι τα συστατικά μιας επιτυχημένης συνταγής;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα υλικά είναι απλά, εύκολα μπορεί να τα εντοπίσει κανείς, εύκολα να τα αποκτήσει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη δυσκολία, συχνά ανυπέρβλητη: H εκτέλεση της συνταγής! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….

Τι χρειάζεται ένα ζευγάρι για μια καλή και ισορροπημένη σχέση:

Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, υπομονή, υποχωρητικότητα, υποστήριξη, σεξουαλικότητα, ερωτισμός, ανανέωση… αν υπάρχουν και λίγα χρήματα ακόμη καλύτερα, αλλά γίνεται και χωρίς αυτά.

Η δυσκολία έγκειται στην πρόσμιξη των υλικών, όχι τόσο στην δοσολογία. Τις δόσεις μην τις τσιγκουνεύεστε: ρίξτε άφθονες ποσότητες- όσο περισσότερο , τόσο καλύτερα. Τι να προσέξει κανείς μήπως παραπέσει: την αγάπη, τον έρωτα, την εμπιστοσύνη ή την κατανόηση;

Μην φοβάστε τα υλικά, δώστε άφοβα! Να επαναλάβουμε ότι η δυσκολία βρίσκεται στην πρόσμιξη, στην χημεία και πρωταρχικά στην διαθεσιμότητά τους. Γιατί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή εκτέλεση της «συνταγής», είναι η αμοιβαιότητα στην διαθεσιμότητα. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα «κόψει». Αντιθέτως, για να «δέσει», χρειάζονται ισόποσες ή έστω μερικές ισόποσες δόσεις των άνωθεν υλικών. Χρειάζεται υπομονή στο ανακάτεμα, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του….

Μην βιάζεστε να βγάζετε συμπεράσματα, παρά μόνο αν ξέρετε ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε. Τότε μπορείτε άφοβα να παραιτηθείτε της προσπάθειας. Διαφορετικά συνεχίστε το ανακάτεμα. Η αλληλεπίδραση των υλικών του άλλου έχει να σας μάθει πολλά…

Η συνταγή της ευτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη (εξαιρούνται τα fast και junk food!).

Πώς να συγκριθεί όμως η νοστιμιά ενός καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με κάτι πρόχειρο απέξω…..

 —

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Η συνταγή της επιτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Διαλογισμός, ασκήσεις, yoga, αγχολυτικά φάρμακα, έλεγχος της αναπνοής, πίστη σε ένα θεό… είναι μερικοί τρόποι για να κοντρολάρεις το άγχος σου για τα πράγματα ή για κάτι συγκεκριμένο. Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι «κακό», τίποτα δεν είναι «λάθος».

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Μια δυνατότητα που προϋποθέτει… απολύτως τίποτα! Μια αφαιρετική προσέγγιση στα προβλήματά μας, που μας ζητάει… τίποτα! Κάποιοι θα την πουν ψυχική και σωματική ηρεμία. Κάποιοι άλλοι θεό, θεία έμπνευση. Στην κουβέντα μας ας την πούμε απλώς ”αποδοχή”.

Τι σημαίνει να αποδέχομαι:

Να μπορώ να αναγνωρίζω αυτό που μου συμβαίνει κάθε στιγμή χωρίς υπερβολές, χωρίς εξάρσεις, χωρίς τίποτα το περιττό. Όχι για να «εξαγνιστούμε» ή για να στρέψουμε και το άλλο μάγουλο στον πόνο. Όχι. Αποδέχομαι σημαίνει κατανοώ την πραγματικότητα γύρω μου, προσεγγίζω με ρεαλισμό τα δεδομένα μου, παραμένω ταπεινός.

Δύσκολα πράγματα, συμφωνώ. Ταπεινότητα, αποδοχή, κατανόηση. Εύκολα στα λόγια, δύσκολα στην πράξη: Όντως έτσι είναι…

Συνήθως θυμώνουμε, κακιώνουμε, στενοχωριόμαστε. Όμως τι κερδίζουμε με αυτόν τον τρόπο; Πόσα προβλήματα λύθηκαν με τον θυμό, με την κακία, με την στενοχώρια; Ή μήπως το αντίθετο; Τα προβλήματα οξύνθηκαν, χάσαμε χρόνο δράσης πολύτιμο ή απλώς παρατείναμε τον χρόνο της δυσκολίας….

Η ζωή δεν είναι εύκολη.

Η ζωή είναι θαυμάσια!

Η ζωή είναι ό,τι αληθινό συμβαίνει γύρω μας.

Ας το αποδεχτούμε…

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής στην Αθήνα, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Η ζωή είναι ό,τι <strong>αληθινό</strong> συμβαίνει γύρω μας! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.