Ίσως, το πιο δύσκολο έργο των γονιών είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση και ανατροφή των παιδιών τους. Είναι παρά πολύ σημαντικό με ποιον τρόπο θα επικοινωνήσουμε στα παιδιά μας, ποιες λέξεις θα επιλέξουμε, τι χροιά φωνής θα έχουμε, τι παραδείγματα θα τους δώσουμε, τι εμπειρίες ζωής θα αποκομίσουν. Με αυτά τα χαρακτηριστικά θα διαμορφωθεί η προσωπικότητα τους, καθώς είναι αυτά που βιώνουν, βλέπουν και ακούν μέσα από το οικογενειακό τους περιβάλλον.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε κακές λέξεις, βωμολοχίες και γενικά λεξιλόγιο που δεν τιμά κανέναν. Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ισότιμα μέλη της οικογενείας, να τα σεβόμαστε και να τα τιμούμε. Ακόμη και σε στιγμές έντασης, θα πρέπει να είμαστε εγκρατείς και να προσέχουμε κάποιες τυποποιημένες φράσεις που μπορεί να φαίνονται αθώες αλλά φέρουν μεγάλο ψυχολογικό φορτίο, συχνά δυσβάσταχτο για την ψυχή ενός παιδιού.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες φράσεις που θα ήταν καλό να αποφεύγονται:

1).  «Δεν θα κάνεις κάποτε δικό σου παιδί… τότε θα με καταλάβεις». Μια φράση που θα φορτίσει το παιδί με ενοχές πως κάτι δεν έχει κάνει καλά χωρίς να του αναλύσουμε περαιτέρω ή να του δώσουμε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές. Πρόκειται για φράση που δεν εξελίσσει τον διάλογο.

2). «Δεν τα πήγες καλά, θα μπορούσες καλύτερα». Με αυτή την φράση το παιδί αντιλαμβάνεται πως σας έχει απογοητεύσει. Αγχώνεται και πιέζεται για να καταφέρει να σας ευχαριστήσει, χωρίς να έχει προσωπική ευτυχία, χωρίς να θέτει προσωπικό στόχο αλλά να ικανοποιήσει τις ανάγκες των γονιών του. Αλήθεια… σας αρέσει αυτό;

3). «Άσε δεν μπορείς εσύ, θα το κάνω εγώ». Η φράση ως φράση δεν έχει κάτι το μεμπτό (ίσα ίσα υποδηλώνει προστατευτικότητα), καθώς όντως μπορεί να είναι κάτι που δεν μπορεί ή δεν πρέπει να το κάνει ένα παιδί. Για παράδειγμα να σηκώσει ένα πολύ βαρύ φορτίο. Αλλά στα πλαίσια της σωστής ανατροφής είναι το παιδί να μάθει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του μόνο του μέσα από καθημερινές δραστηριότητες. Για αυτό θα ήταν καλό, να μην υποτιμάτε την προσπάθεια τους, αντικαθιστώντας τα, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις σας.

4). «Αχ, θα τα πω όλα στον πατέρα σου, όταν γυρίσει από την δουλειά». Μόλις μεταμορφώσατε τον πατέρα του παιδιού σε πατέρα- τιμωρό. Πώς είναι δυνατόν, να απειλείται τον παιδί σας με το πρόσωπο, το οποίο είναι ο προστάτης του σπιτιού; Στα μάτια των παιδιών η μορφή του πατέρα θα πρέπει να έχει την μορφή της ασπίδας που θα τα προστατεύσει στο οποιοδήποτε πρόβλημα και όχι την μορφή «μπαμπούλα». Προκαλείται σύγχυση και άγχος στο παιδί σας και δεν υπάρχει λόγος.

5). «Μην κλαις». Τα παιδιά έχουν συναισθήματα και οφείλουν να τα εκδηλώνουν. Σκόπιμο είναι να διερευνήσετε τι του προκάλεσε την αντίδραση αυτή και όχι να του απαγορεύσετε να κλαίει, να γελάει ή να στενοχωριέται. Πρέπει να νιώθει ότι μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να λογοκρίνεται. Δείξτε τους με ποιο τρόπο να ξεπεράσει την λύπη του.

6). «Καλέ για μία γρατσουνιά, κάνεις έτσι;» Πρόκειται για συνέχεια του προηγούμενου. Το παιδί έπεσε και χτύπησε, είτε επειδή φοβήθηκε είτε επειδή όντως πονάει, έκλαψε. Σεβαστείτε τον πόνο του, περιποιηθείτε τον αλλά μην δώσετε στο συμβάν και μεγάλες διαστάσεις.

7). «Ο γείτονας μας είναι πολύ χαζός». Το λεξιλόγιο μας θα πρέπει να το προσέχουμε μπροστά στα παιδιά. Το πιο πιθανό, ένα παιδί να επαναλάβει τη λέξη «χαζός» καθώς την είπαν και οι γονείς του. Σίγουρα δεν θα σας αρέσει να δεχτείτε τα επικριτικά βλέμματα των συγγενών για το πώς εκφράζεται το παιδί σας ή μην ξαφνιαστείτε αν πάει στο γείτονα και τον αποκαλέσει ως «χαζό».

8). «Ο αδερφός σου, το έκανε πιο καλά από εσένα». Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Έχει την δικιά του προσωπικότητα με τα δικά του ξεχωριστά και ιδιαίτερα χαρίσματα. Ποιος ο λόγος να συγκρίνετε τα παιδιά σας και να τους δημιουργείτε αισθήματα αντιζηλίας και κόντρας. Χειριστείτε το κάθε παιδί σας διαφορετικά.

9). «Σε βλέπει ο κόσμος».  Με αυτή την φράση το παιδί θα μάθει να είναι εξαρτημένο από το τι θα πει ο κόσμος, κάτι που θα μειώσει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση του. Δεν θα είναι ανεξάρτητος να κάνει ότι επιθυμεί αλλά ότι είναι αρεστό στους άλλους, κάτι που από μόνο του είναι κακό.

H λάθος έκφραση που χρησιμοποιούν οι γονείς απευθυνόμενοι στο παιδί τους χωρίς να το καταλαβαίνουν έχει μεγάλο αντίκτυπο και βάρος στα παιδιά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό εργαλείο για την σωστή διαπαιδαγώγηση το σωστό και ιδανικό λεξιλόγιο. Για αυτό την επόμενη φορά που θα έρθετε σε  κάποια ένταση μαζί τους… «μετρήστε τα λόγια σας»!

To άρθρο «Σε βλέπει ο κόσμος»… - Φράσεις που πρέπει να αποφεύγονται σε στιγμές έντασης με τα παιδιά μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Το άγχος των περισσοτέρων γονιών σχετικά με τα παιδιά τους είναι αν τους φερόμαστε σωστά, αν πράττουμε τα δέοντα, αν τους μιλάμε σωστά κ.ο.κ

Πριν συνεχίσουμε την ανάπτυξη του άρθρου θα ήθελα να σας τονίζω πως δεν υπάρχουν γονείς αλάνθαστοι, γονείς που δεν θα κάνουν λάθη… οι ‘’άψογοι γονείς’’ δεν υφίστανται. Και τιμωρία θα τα βάλουμε, και θα τα μαλώσουμε, και την φωνή θα υψώσουμε και ίσως θα τα στενοχωρήσουμε.

Είναι απολύτως φυσιολογικό… ας μην πανικοβαλλόμαστε!

Εκτός από γονείς… είμαστε και άνθρωποι. Άνθρωποι με τα λάθη τους, τα ελαττώματα τους, τις αδυναμίες τους και όλα αυτά που μας κάνουν να είμαστε αληθινοί γονείς. Ως γονείς έχουμε τις ανησυχίες μας, τις αγωνίες να τα προλάβουμε όλα, να τα προσφέρουμε όλα.. Αλλά δεν είναι πάντα εφικτό και είναι απολύτως δικαιολογημένο. Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας, ας τον προσέξουμε, ας τον αγαπήσουμε λίγο περισσότερο,  για αυτό που είμαστε και για αυτά που μπορούμε και όχι να προσπαθούμε για μία ιδανική εικόνα που δεν μας αντιπροσωπεύει.

Τα παιδιά χρειάζονται από τους γονείς την αγάπη μας, την φροντίδα μας και την παρουσία μας. Χρειάζονται να είμαστε παρόντες στο σπίτι, στο σχολείο, στους φίλους τους… στη ζωή τους.  Χρειάζονται να τα αγαπάμε, να τα φροντίζουμε, να γνωρίζουν πως θα τους πάρουμε μία μεγάλη αγκαλιά και θα τους δώσουμε ένα φιλί στο μέτωπο για να τα παρηγορήσουμε ή να τα επιβραβεύσουμε. Χρειάζονται τους γονείς που θα τους βάλουν κάποια όρια και θα υπακούσουν σε κάποιους κανόνες, ώστε να μάθουν να σέβονται κάποιες καταστάσεις.

Για αυτό το λόγο, θα ακούσουν και τα ΟΧΙ, και τα ΜΗ, θα στενοχωρηθούν (μάλλον)  αλλά κατά βάθος γνωρίζουν πως γίνεται για το καλό τους.

Στην περίπτωση που δεν τα στεναχωρήσουμε, το πιο πιθανό να δημιουργήσουμε ένα κακομαθημένο πλάσμα, που θα έχει μάθει πως άμα φωνάξει ή κλάψει θα πραγματοποιηθεί η οποιαδήποτε επιθυμία του.

Η ζωή με τα παιδιά, είναι μια συναρπαστική και δημιουργική εμπειρία. Ζήστε αυτή την εμπειρία μέσα στην απλότητα της… Ίσως να μην είμαστε οι άψογοι γονείς… ίσως και να μην υπάρχουν (όλοι θα κάνουμε κάποιο λάθος)… δείξτε τους όμως την αγάπη σας και προσφέρετε τους την παρουσία σας και να είστε σίγουροι πως θα μας συγχωρήσουν τα όποια λάθη μας.

To άρθρο Οι γονείς είναι άνθρωποι… και κάνουν και αυτοί λάθη μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν στα χέρια τους, στην αγκαλιά τους, ένα μωράκι. Ένα μικρό παιδί μερικών μηνών… Ή σε όσους περιμένουν ένα παιδί και ήδη ενδιαφέρονται για το καλό του ποικιλοτρόπως…

Συγχαρητήρια! Αυτή είναι η πρώτη, η καλύτερη και η πιο σημαντική κουβέντα για το παιδάκι σας. Να το χαίρεστε, να είναι υγιές, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Όλα τα άλλα έρχονται – με λίγη προσπάθεια βέβαια, όμως έρχονται…

Κρατάτε λοιπόν ένα μωρό, ένα παιδί, μια σταλίτσα με ψυχή, νου και πνεύμα, με αισθήσεις και συναισθήματα, μια ολότητα με όλα τα καλά… Αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή συμπεριφορά ενός γονιού, «πώς να είμαι ένας καλός γονιός γι’αυτό το παιδί;»

Οι απαντήσεις, σε ένα πρώτο επίπεδο τουλάχιστον, είναι εύκολες κι απλές. Αυθόρμητες, πανανθρώπινες και παντοτινές:

1. Να το Αγαπάτε. (κι όπως λέγανε παλιά: τελεία και παύλα!) Η αγάπη είναι το καλύτερο συστατικό. Η αγάπη μεγαλώνει γερά παιδιά. Η αγάπη δίνει σιγουριά, αυτοπεποίθηση, ασφάλεια, ηρεμία: προϋποθέσεις για την σωστή σωματική, πνευματική και νοητική ανάπτυξη ενός παιδιού. Η αγάπη δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα. Είναι συμπεριφορά, είναι σύνδεση και σχέση. Τα παιδιά, από βρέφη ακόμα, αντιλαμβάνονται τόσο την αγάπη όσο και την έλλειψη της. «Τρέφονται» από την αγάπη, όταν βρίσκεται σε επάρκεια, εξίσου θρεπτικά με το μητρικό γάλα: κι ακόμη περισσότερο, μπορούν να την προσφέρουν δύο: μητέρα και πατέρας. Είναι τυχερά όσα παιδιά μπορούν να λάβουν απλόχερα (γιατί δυστυχώς δεν είναι όλα…) ένα συναίσθημα που τα πλημμυρίζει ευφορία, που γεμίζει τη ζωή τους ζωντάνια και ευχαρίστηση…
2. Να το κρατάτε αγκαλιά. Όση αγκαλιά χρειάζεται κι όση χρειάζεστε κι εσείς μαζί του. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος! Να μεταδώσετε κάθε μικρή απόχρωση των συναισθημάτων σας με τη ζεστασιά του σώματός σας. Να κοιμηθεί απάνω σας κι εσείς να το καμαρώνετε. Αυτό να αγαλλιάζει και να αγαλλιάζετε κι εσείς μαζί. Αυτή είναι η αγκαλιά: ένα χαμόγελο στα χείλη γονιού και παιδιού. Είναι η ενσάρκωση της συντροφικότητας από την αρχή της ζωής μας. Είναι ο σύνδεσμος στην σχέση, η υπογράμμιση ενός »μαζί». Αγκαλιά είναι η σωματική συνέχεια του συναισθήματος της αγάπης – και τα δυο μαζί ισοδυναμούν με νέκταρ και αμβροσία.
3. Να το πηγαίνετε βόλτες – να το φέρετε σε επαφή με τον έξω κόσμο. Μη φοβάστε την αληθινή ζωή, και η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω. Στη γειτονιά, στο πάρκο, την πλατεία, στο σπίτι ενός φίλου ή ενός συγγενή. Οι άνθρωποι είμαστε όντα κοινωνικά, βγάλτε τα παιδάκια σας έξω, συναντήστε τους άλλους, συναναστραφείτε μαζί τους, ανταλλάξτε λόγια, χαμόγελα, χειρονομίες: όλα αυτά είναι αναρίθμητα ερεθίσματα, ένας ολόκληρος υπέροχος κόσμος, γεμάτος πληροφορίες προς επεξεργασία και ανακάλυψη…
4. Να θέσετε εξ’αρχής «τα όρια και τους κανόνες του παιχνιδιού». Σε συνέχεια της «αληθινής» ζωής που αναφέραμε παραπάνω, είναι χρήσιμο πολύ (αλλά όχι πάντα ευχάριστο…) οι σχέσεις μας να είναι ρεαλιστικές, να διέπονται από την »αρχή της πραγματικότητας». Το ίδιο θα μπορούσαμε να κάνουμε και στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, στο μέτρο βέβαια που ισχύει για την ηλικιακή φάση του κάθε παιδιού. Πρέπει βέβαια εδώ να ξεκαθαρίσουμε: Θέτω όρια και κανόνες, δε σημαίνει τιμωρώ! Δε σημαίνει χτυπώ! Δε σημαίνει τίποτα βίαιο και κακοποιητικό για το παιδί. Αντιθέτως, το να θέσω όρια σε ένα παιδί, σημαίνει προσανατολισμός και προσαρμογή σε κάθε μορφή της πραγματικότητας όπως αυτή καθημερινά αναδύεται. Θέλει μονάχα προσοχή και λεπτομέρεια εκ μέρους των γονιών ώστε τα όρια αυτά να είναι λογικά και εφικτά, προσαρμοσμένα στις δυνατότητες και την ηλικία του κάθε παιδιού…
5. Να προσέχετε από νωρίς τον «ιό των προσδοκιών». Ο «ιός» αυτός συνήθως πλήττει γονείς παιδιών μεγαλύτερης ηλικίας, όμως καμιά φορά ο ανταγωνισμός και η απώλεια του μέτρου μας καθιστά ευάλωτους και δυνητικούς φορείς της «ίωσης» ακόμα και όταν τα παιδιά μας είναι μωρά! Τα σημάδια του »ιού» είναι σχετικά εύκολο να αναγνωριστούν: Θέλουμε το παιδί μας να είναι πρώτο και καλύτερο, το εξυπνότερο, το πιο χαριτωμένο κλπ… Ο πήχης ανεβαίνει ψηλά, η χαρά και η απογοήτευση διαδέχονται η μία την άλλη, όλα σε υπερβολικό βαθμό! Τα παιδιά, είναι αλήθεια, όσο πιο μικρά είναι τόσο πιο δύσκολο να τα κολλήσουμε, όμως δεν παύει να είναι εκτεθειμένα σε ένα περιβάλλον πιεστικό και ψυχοφθόρο. Προσοχή λοιπόν «ίωση» δεν είναι μόνο η γρίπη, και για κάποιες «ιώσεις» δεν αρκεί ένα depon.

Για επίλογο ας γυρίσουμε στον πρόλογο. Συγχαρητήρια. Αγάπη. Αγκαλιά. Εξωστρέφεια. Όρια. Ρεαλισμός. Πρώτα η Αγάπη! Για τα υπόλοιπα διαλέξτε εσείς όποια σειρά προτιμάτε… και απολαύστε αυτήν τη μία και μοναδική ιδιότητα: του να είσαι γονιός!

To άρθρο Η απάντηση ενός παιδοψυχολόγου στο ερώτημα «τι σημαίνει να είμαι καλός γονιός» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Κάθε φορά, ειδικοί και μη, σπεύδουμε να χαρτογραφήσουμε τα δικαιώματα των παιδιών. Τι χρειάζονται, τι τους κάνει καλό, τι τα κάνει να νιώθουν ευτυχισμένα, πλήρη, χαρούμενα. Καλά κάνουμε, το αξίζουν. Τα παιδιά είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε: χρειάζονται την προσοχή, το ενδιαφέρον και την φροντίδα μας.

Εμείς, οι γονείς, τι αξίζουμε; Έχουμε δικαιώματα εμείς; Ανάγκες, επιθυμίες, προτεραιότητες; Σίγουρα έχουμε!

Παρακάτω ακολουθεί ένας συνοπτικός χάρτης με τα δικαιώματα ενός γονιού…

1. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ανάγκη και φροντίδα.
2. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ελεύθερο χρόνο.
3. Οι γονείς έχουμε ανάγκη από ξεκούραση.
4. Μας αρέσουν κι εμάς τα γλυκά, τα παγωτά, οι τούρτες, οι τάρτες, οι κρέπες και οι βάφλες…
5. Μας αρέσουν τα παιχνίδια, τα λούνα παρκ, η τηλεόραση, ο υπολογιστής, ο κινηματογράφος.
6. Μας αρέσουν οι βόλτες, πάσης φύσεως.
7. Θέλουμε να έχουμε κι εμείς φίλους, να τους συναντάμε, να κάνουμε μαζί τους πράγματα.
8. Μας αρέσει η θάλασσα, το κολύμπι, το βουνό, η κατασκήνωση, το περπάτημα, το τρέξιμο, το ποδήλατο…
9. Θέλουμε κι εμείς τους γονείς μας (αν τους έχουμε) και μας λείπουν (αν δεν τους έχουμε)
10. Θέλουμε κι εμείς επιβράβευση, αναγνώριση και γιατί όχι κανάκεμα!

10, 100, 1000, οι ανάγκες και οι επιθυμίες των γονιών είναι στην πραγματικότητα όσες και των παιδιών τους. Όχι. Ξέρουμε ότι τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο – τους ανήκει, τους αξίζει και εμείς τους τον παραχωρούμε: εξάλλου είναι τόσο ωραίο να είσαι γονιός…

Όμως μην μας λησμόνει!

To άρθρο Ένας παιδοψυχολόγος μας υπενθυμίζει ότι έχουμε και οι γονείς δικαιώματα! μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Για τη σωστή ανάπτυξη ενός παιδιού είναι απαραίτητη η φυσική παρουσία των γονέων του. Δεν είναι δυνατόν να αντικατασταθεί. Ούτε να εξαγοραστεί η αγάπη και η φροντίδα με παιχνίδια, ή με σοκολάτες , ή με τον ικανοποιήσουν την οποιαδήποτε υλική επιθυμία.

Ειδικά το μικρότερο παιδί έχει την ανάγκη για πιο στενή σχέση με τους γονείς του. Είναι στη φάση που διαμορφώνει την προσωπικότητά του και τον χαρακτήρα του. Οι γονείς οφείλουν να είναι εκεί… δίπλα του, να του μάθουν τις σωστές αξίες, να συζητούν μαζί του,  να ακούν τους προβληματισμούς του, να το συμβουλεύουν, να τον προστατεύουν και να το στηρίζουν οπουδήποτε χρειαστεί.

Το παιδί χρειάζεται να γνωρίζει πως οι γονείς είναι ΠΑΝΤΑ δίπλα του. Επίσης, χρειάζεται να γνωρίζει πως υπάρχουν όρια. Οι γονείς δεν πρέπει να είναι πιεστικοί αλλά ούτε υπερβολικά ευέλικτοι. Καλό είναι να υπάρχει μια ισορροπία και να αφήνουμε το παιδί από μόνο του να μας εκμυστηρευτεί τι το απασχολεί. Μερικές φορές μπορεί να μην είναι έτοιμο να μιλήσει, αν σε μία τέτοια περίπτωση το πιέσουμε… επόμενο είναι να νιώσει πίεση και να αντιδράσει δυσάρεστα προς εμάς. Αν όμως ξέρει πως είμαστε εκεί για να μας συμβουλευτεί … θα έρθει από μόνο του όταν το θελήσει.

Ενθαρρυντικά λειτουργεί αν επιβραβεύουμε το παιδί μας όταν προσπαθεί, ώστε να υπάρχει το κίνητρο για να συνεχίσει. Οφείλουμε ως γονείς να είμαστε δεκτικοί και στοργικοί όταν ακούμε τους προβληματισμούς των παιδιών μας, να τους εμπνέουμε για να θέτουν ρεαλιστικούς στόχους στη ζωή τους, ώστε να μην απογοητευτούν.

Είναι σημαντικό να είμαστε το στήριγμα των παιδιών μας. Οι βάσεις που θα πάρουν από το «σπίτι» τους θα διαμορφώσει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά τους απέναντι στην κοινωνία. Οι βάσεις αυτές είναι οι αξίες, τα πιστεύω και τα θέλω του, δηλαδή η ταυτότητα του. Ας είμαστε κοντά στα παιδιά μας  για να έχουν την κριτική σκέψη να κάνουν εποικοδομητικές επιλογές και να είναι αγωνιστές στη ζωή τους…

To άρθρο Οι γονείς οφείλουν να είναι πάντα δίπλα στα παιδιά τους μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ένα επιστημονικό πείραμα που προέκυψε κάπως τυχαία ήρθε πριν από μερικές δεκαετίες να μας αποδείξει το προφανές: Τη δύναμη της γονεϊκής φιγούρας! Την πολύ μεγάλη σημασία του γονεϊκού προτύπου. Το “αποτύπωμα” του οποίου, από τις πρώτες στιγμές της ζωής μας, καθορίζει το μέλλον μας. Στο πείραμα συμβαίνει το εξής: Τα νεογέννητα παπάκια βρέθηκαν αμέσως μετά τη γέννηση τους μπροστά στον επιστήμονα κι όχι στο φυσικό τους γονέα (τη μαμά πάπια…). Απουσία του δευτέρου άρχισαν να ακολουθούν τον πρώτο καθώς αυτός άρχισε να περπατάει εμπρός τους!

Δυνητικά ήταν σε θέση να τον ακολουθούν μία ζωή…

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις υιοθεσίες: Τα παιδιά που μεγαλώνουν με τους θετούς τους γονείς, τους αποδέχονται στον ρόλο των αντίστοιχων βιολογικών, τους ακολουθούν και μεγαλώνουν μαζί τους για μια ζωή. Γιατί; Γιατί έχουμε ενστικτωδώς την ανάγκη να ανήκουμε κάπου, να ακολουθήσουμε ένα πρότυπο, να συνταχθούμε με κάποιον που έχει δύναμη και ισχύ.

Το ένστικτο της επιβίωσης μας οδηγεί στο κατόπι εκείνου που θα σταθεί δίπλα μας, που γίνεται σημαντικός, τον αντιγράφουμε και μέσα από αυτόν μαθαίνουμε την ζωή. Μέσα από τη διαδικασία της μάθησης, αποκτούμε τις δεξιότητες για να επιβιώσουμε και να ενταχθούμε στην κοινωνία. Και οι πρωτεργάτες μας σ’ αυτή τη διαδικασία είναι πάνω από όλους οι Γονείς!

Γονέας: o σημαντικότερος ρόλος ίσως στην παράσταση της διαβίωσης, στο έργο της διανόησης, ο πρώτος αγωνιστής που θα αναδείξει τους νέους πρωταγωνιστές…

Τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους, μαθαίνουν ότι βιώνουν, μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν με τα μάτια τους και ακούνε με τα αυτιά τους, όχι με θεωρίες , ούτε με λόγια αλλά με πράξεις, με έργα. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να έχουν συνείδηση της αξίας και της σημασίας του ρόλου τους. Να μην ξεχνάμε τον αντίκτυπο των πράξεων μας, των λόγων μας, της παραμικρής μας κίνησης. Λέμε συχνά ότι “τα παιδιά είναι σαν σφουγγάρια, ρουφούν το κάθε τι που αντιλαμβάνονται”. Πόσο αλήθεια είναι! Πόσο μεγάλη ευθύνη προσδίδει στο ρόλο του γονέα, αλλά και πόση ευχαρίστηση να είναι κανείς ευλογημένος με ένα τέτοιο χάρισμα!

Τι καμάρι που νοιώθουμε όταν τα καταφέρνουμε, όταν ακούσουμε μία καλή κουβέντα για τα παιδιά μας και τι πίκρα αν συμβεί έστω και σε μικρή κλίμακα το αντίθετο…

Η αξία του να είσαι γονιός είναι ανεκτίμητη, μία μοναδική εμπειρία που μας ωριμάζει και δύναται να μας κάνει πολύ, πολύ, πολύ καλύτερους ανθρώπους…

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης  “Επαφή”.

To άρθρο Γονείς: Να μην ξεχνάμε τον αντίκτυπο των πράξεων μας... μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη, νοικοκυρά.  «Δεν μου αρκεί μόνο να είμαι καλή, θέλω να είμαι κι εγώ καλά.»

«Είμαι μαμά, σύζυγος, εργαζόμενη, νοικοκυρά και γυναίκα! Όμως δυστυχώς, όλα αυτά δεν γίνονται να συνδυαστούν σ’ ένα πρόσωπο – και πάντα με επιτυχία…

Ο λόγος είναι ένας και είναι απλός. Η μέρα έχει μόνο 24 ώρες. 24 ώρες και σε αυτές πρέπει να χωρέσουν τα παιδιά, το σπίτι, ο σύζυγος, η εργασία και ο εαυτός μας. Ένας αγώνας δρόμου δηλαδή που όλοι μας το νιώθουμε καθημερινά. Η αναζήτηση της τελειότητας μοιάζει ουτοπία…

Γι’ αυτό ένα πράγμα σκέφτομαι μόνο. Μακάρι να αναγνωρίζονταν οι κόποι μας! Μακάρι να καταλάβαιναν όλοι πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα, να είσαι εργαζόμενη, να είσαι μητέρα, να είσαι κόρη, αδελφή, φίλη… τα πάντα!

Μακάρι το εικοσιτετράωρο να είχε κι άλλες ώρες…»

Δείτε αναλυτικές πληροφορίες για το συγκεκριμένο σεμινάριο, κάνοντας κλικ εδώ.

• ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΗΣ : Κέντρο Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή»
• ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ : Ράνια Λεμονή, Ψυχολόγος – Οικογενειακή Σύμβουλος
• ΗΜΕΡΟΜΗΝΙA : Παρασκευή 30 Μαρτίου, στις 18.30 – 20.30μ.μ
• ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ : 20€ (10€ για άνεργους, πολύτεκνους και φοιτητές)
• ΤΡΟΠΟΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ : Με τηλεφωνική επικοινωνία για εκδήλωση ενδιαφέροντος.
• ΤΗΛΕΦΩΝΟ : 66.19.177
• ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : Λ. Μαραθώνος 79, Σταυρός Αγίας Παρασκευής

To άρθρο Βιωματικό Σεμινάριο: Σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη, νοικοκυρά - «Δεν μου αρκεί μόνο να είμαι καλή, θέλω να είμαι κι εγώ καλά.» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Ως εφηβεία ορίζεται το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να πραγματοποιηθούν οι αλλαγές ενός ατόμου από παιδί σε νεαρό ενήλικα. Ηλικιακά αυτό ορίζεται από 12 έως 18 ετών αν και μερικές φορές παρατηρείται αυτό που ονομάζεται πρόωρη εφηβεία (9-12 ετών) ή όψιμη εφηβεία (18-21 ετών).

Η εφηβεία ως διαδικασία εξέλιξης, όπως και πολλά άλλα στη ζωή μας, προσδιορίζεται από τις κοινωνικές, τις οικονομικές και τις πολιτιστικές συνθήκες. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι πριν από εκατό χρόνια όπου ένα παιδί αναγκαζόταν να εργάζεται σε ηλικία 10  ετών, στην πραγματικότητα δεν υφίστατο η εφηβεία και η μετάβαση ήταν πρακτικά από παιδί σε ενήλικα.

Η εφηβεία αποτελεί μια περίοδο με έντονες αλλαγές σε πολλαπλά επίπεδα. Όσο πιο προετοιμασμένη είναι η οικογένεια γι’ αυτές τις αλλαγές τόσο πιο ομαλή θα είναι και η μετάβαση από παιδί σε νεαρό ενήλικα.

• στο σώμα: αύξηση ύψους, αύξηση μάζας σώματος, διαμόρφωση σχήματος, ωρίμανση ορμονικού συστήματος, γενετήσια λειτουργία
• στο συναίσθημα: έντονα και πολλές φορές ακραία συναισθήματα, συναισθηματική αστάθεια
• στις γνωστικές λειτουργίες: αλλάζει ο τρόπος σκέψης και επεξεργασίας των πληροφοριών, ο εγκέφαλος συνεχίζει ακόμα να αναπτύσσεται και να αλλάζει ο τρόπος που επεξεργάζεται τις πληροφορίες και τα ερεθίσματα
• στη συμπεριφορά: αναζήτηση αυτονομίας – ανεξαρτησίας από την οικογένεια, αναζήτηση αποδοχής από τους ομότιμους , αύξηση των λεκτικών αντιπαραθέσεων

Μπορεί να είναι το παιδί που βιώνει αυτές τις αλλαγές στον εαυτό του και το σώμα του αλλά στην πραγματικότητα αυτή η μετάβαση επηρεάζει ολόκληρο το σύστημα της οικογένειας καθώς αλλάζει την υφιστάμενη ισορροπία. Μάλιστα, πολλές φορές αυτή η περίοδος είναι πιο στρεσογόνα για τους γονείς του εφήβου απ’ ότι για τον ίδιο τον έφηβο.

Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, ο γιος ή η κόρη αναζητούν έναν καινούργιο και πιο ανεξάρτητο ρόλο. Όχι πια ως παιδιά αλλά ως πιο ισότιμα μέλη της οικογένειας με θέση και άποψη, με απαιτήσεις αν και όχι και με τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Μέσα από αυτές τις απαιτήσεις του εφήβου κλονίζονται τα θεμέλια της ίδιας της οικογένειας κυρίως όσον αφορά τον ρόλο που διαδραματίζουν τώρα οι γονείς. Δεν αλλάζει μόνο ο έφηβος, αλλά καλούνται και οι ίδιοι οι γονείς να αλλάξουν. Αυτό που στην οικογενειακή θεραπεία ονομάζεται «αλλαγή κύκλου ζωής» της οικογένειας.

Οι γονείς από τη μία μπορεί να αντιμετωπίζουν αυτή την περίοδο της ζωής τους με χαρά και ικανοποίηση – που το παιδί τους μεγαλώνει – αλλά και με ανασφάλεια λόγω του επικείμενου αποχωρισμού με το ενήλικο πλέον παιδί τους. Η αλλαγή στον ρόλο των γονιών από «προστάτες» ενός μικρού παιδιού και η προετοιμασία τους γι’ αυτό που ονομάζεται «άδεια φωλιά» (η αυξανόμενη ανεξαρτησία και η μελλοντική αποχώρηση του εφήβου από το σπίτι) αποτελεί μία ιδιαίτερα στρεσογόνο περίοδο στην ζωή κάθε οικογένειας.

Συχνά η μητέρα είναι κυρίως αυτή που καλείται να αναπροσαρμοστεί πιο έντονα σε αυτή την καινούργια επικείμενη κατάσταση λόγω του ρόλου που έχει επιφορτιστεί από την κοινωνική ηθική. Δηλαδή, από το γεγονός ότι το κύριο βάρος και η ευθύνη για την  ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού, από την γέννησή του έως και την ενηλικίωσή του, πέφτει κυρίως στους ώμους της μητέρας. Ξαφνικά λοιπόν και μετά από τόσα χρόνια βρίσκεται να αναρωτιέται ποιος θα είναι ο ρόλος της σε αυτή τη νέα μορφή της οικογένειάς της.

Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν είναι μόνο ο έφηβος που σε αυτή την ηλικία καλείται να επιλύσει ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα της ζωής του προς την ενηλικίωση, το «ποιος είμαι;» και να διαμορφώσει την νέα του ταυτότητα,  ταυτόχρονα και οι γονείς – και κυρίως η μητέρα – καλούνται με τη σειρά τους να αναρωτηθούν για άλλη μια φορά στη ζωή τους «και τώρα τι; Ποιος είμαι χωρίς ένα παιδί για να φροντίζω και να αγαπώ;»

Συχνά λοιπόν, στην περίοδο της εφηβείας, δημιουργείται στην οικογένεια ένα ζήτημα και ένας «αγώνας» ελέγχου. Ο έφηβος από την πλευρά του προσπαθεί να απομακρυνθεί από τον έλεγχο της οικογένειας μέσω περισσότερης αυτονομίας ενώ οι γονείς προσπαθούν να τον κρατήσουν κοντά στην οικογένεια μέσω περισσότερου ελέγχου. Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν ο γονιός να μπορέσει να θέσει τα κατάλληλα όρια στον γιο/κόρη του με βάση την ηλικία στην οποία βρίσκεται. Σ΄ αυτούς λοιπόν πέφτει το κύριο βάρος να βοηθήσουν το παιδί τους να ξεπεράσει τη φάση της εφηβείας όσο πιο ομαλά γίνεται.

Χρήσιμες συμβουλές για τους γονείς

Πολλές φορές και μόνο η αίσθηση ότι υπάρχει στην οικογένεια ένας έφηβος προκαλεί άγχος και τρομάζει τους γονείς. Είναι βοηθητικό να έχουμε στο νου μας κάποιες χρήσιμες σκέψεις ή/και συμβουλές στην επικοινωνία μας με τους εφήβους.

Έτσι λοιπόν:

• θυμηθείτε λίγο πώς ήταν η δική σας εφηβεία. Πώς νιώθατε για το «χάσμα γενεών» με τους δικούς σας γονείς. Ακόμα και αν οι εποχές είναι διαφορετικές, δείξτε κατανόηση και ανεκτικότητα απέναντι στο έφηβο παιδί σας.
• Να θυμάστε η εφηβεία περνάει…
• Ο ρόλος σας ως «προστάτες» και «φροντιστές» του παιδιού σας αν μη τι άλλο δεν έχει τελειώσει, απλά αλλάζει μορφή. Σας χρειάζεται όσο και πριν και ακόμα περισσότερο μιας και τώρα καλείται να δοκιμαστεί και έξω από τα όρια της οικογένειάς του. Η αλλαγή αυτή στην εφηβεία σημαίνει ότι το παιδί σας θα προσπαθήσει να δοκιμάσει τον εαυτό του και τις ικανότητες του, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες του μακριά από το προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειας. Σε αυτό σας χρειάζεται δίπλα του κυρίως για όταν θα αποτύχει και θα απογοητευθεί. Χρειάζεται να νιώθει ασφάλεια μαζί σας για να μπορέσει να ξαναδοκιμάσει και αυτή την φορά να πετύχει.
• Ο ρόλος σας δεν παύει να υπάρχει αλλά αλλάζει σε αυτόν του συμπαραστάτη και συμβούλου του εφήβου
• Θα πρέπει να μπορείτε να ακούτε τον έφηβο χωρίς να τον κατακρίνετε. Να τον συμβουλεύετε χωρίς να τον μειώνετε. Να μην φοβάται να ακουμπήσει πάνω σας τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες της ηλικίας του.
• Κάτι προσπαθεί να σας πει. Για τον ίδιο είναι σημαντικό…
• Να του επισημαίνετε τα θετικά και τις δυνατότητές του. Βοηθήστε το να νιώθει καλά με τον εαυτό του και το σώμα του. Η εφηβεία είναι η εποχή που αμφισβητούν και αμφιβάλλουν όχι μόνο για το περιβάλλον τους (γονείς, κοινωνία, πιστεύω) αλλά και για τον ίδιο τους τον εαυτό και για την εικόνα τους.
• Είναι η εποχή που αμφισβητεί τα πάντα. Ακόμα και για τις δικές του δυνατότητες και προτερήματα…
• Πάντα να προβαίνετε σε διάλογο μαζί τους και να τους εξηγείτε τη διαφωνία σας με σεβασμό και επιχειρήματα.
• Από εσάς θα μάθουν τι είναι ο διάλογος…
• Να τους αφήνετε ένα ανοιχτό παράθυρο αισιοδοξίας όσο δύσκολες και αν είναι οι συνθήκες
• Εσείς επηρεάζετε πολύτιμα το με πόση δύναμη και αισιοδοξία θα ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του…
• Όσο μεγαλώνει το παιδί πρέπει να αναπροσαρμόζονται και τα δικαιώματά του. Δείξτε του ότι το εμπιστεύεστε για να σας το δείξει και το ίδιο.
• Είναι σημαντικό όσο ο έφηβος αποκτάει νέα δικαιώματα να αποκτά και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Να μάθει λοιπόν ότι το παίρνω γίνεται ταυτόχρονα με το δίνω.
• Ένα θετικό κλίμα στο σπίτι με όσες δυνατόν λιγότερες εντάσεις είναι απαραίτητο. Το θετικό κλίμα δεν σημαίνει ότι οι γονείς δε διαφωνούν αλλά ότι όσο και αν διαφωνούν υπάρχει πάντα αποδοχή του ενός από τον άλλον, ότι γίνεται στη βάση του νοιαξίματος και της αγάπης. Έτσι παρέχεται ένα σπίτι με ζεστασιά, νοιάξιμο και σταθερότητα, αξίες ανεκτίμητες για την μετέπειτα ζωή του εφήβου.
• Δεχτείτε ότι το παιδί σας μεγαλώνει και δεν θα παραμείνει για πάντα παιδί…
• Ως γονείς τηρήστε μια ενιαία και κοινή θέση γύρω από τις απαιτήσεις του παιδιού σας. Ακόμα και εάν διαφωνείτε μην το εκφράσετε μπροστά στο παιδί σας. Συζητήστε το και καταλήξτε σε μία θέση και άποψη από κοινού.
• Σημαντική η επικοινωνία και η ομοφωνία…

Η εφηβεία είναι μια αλλαγή στον κύκλο ζωής της οικογένειας από την οποία διέρχονται όλες οι οικογένειες με παιδιά. Δεν αποφεύγεται! Επειδή όμως ούτε όλα τα παιδιά είναι ίδια, ούτε όλοι οι γονείς, ούτε οι συνθήκες διαβίωσης,  άλλες οικογένειες θα το βιώσουν πιο ομαλά και άλλες πιο έντονα.

Σε αυτή την προσπάθεια της οικογένειας να διαβεί αυτή την ταραχώδη περίοδο καλό θα ήταν οι γονείς να αναζητήσουν βοήθεια για οποιαδήποτε ανησυχία έχουν για το παιδί τους.

Το να αναζητήσει κάποιος βοήθεια δεν σημαίνει ότι δεν είναι ικανός να τα καταφέρει μόνος του, ούτε ότι το παιδί παρουσιάζει κάποιο «πρόβλημα». Σημαίνει όμως ότι δίνετε προτεραιότητα στο παιδί σας και αναγνωρίζετε τις δυσκολίες αναζητώντας την κατάλληλη βοήθεια για να μπορέσετε να προσεγγίσετε πληρέστερα τις απαιτήσεις της εφηβείας.

Κυρίως στην εποχή μας όπου οι δυσκολίες μιας οικογένειας εντείνονται από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, την αυξημένη ανασφάλεια, το άγχος, και οτιδήποτε άλλο αυτά συνεπάγονται, οι γονείς χρειάζονται όλη τη βοήθεια που μπορούν να λάβουν ώστε να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν με υγιή και εποικοδομητικό τρόπο. Αυτή η βοήθεια μπορεί να έλθει από ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον, από έναν κύκλο φίλων που βρίσκονται σε παρόμοια θέση με τη δική σας καθώς και από έναν ειδικό που θα σας βοηθήσει να επεξεργαστείτε κάποιους συγκεκριμένους προβληματισμούς σας καθώς και τις ανησυχίες σας.

—

Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια

Αλεξάνδρα Μπαλαφούτη

MSc Child and Adolescent Mental Health

PgC Family Therapy

Institute of Psychiatry, King’s College London

Τηλέφωνο επικοινωνίας για ραντεβού: 6938267200

https://www.facebook.com/PsychologistTherapyAthens/

Βιβλιογραφία

1. Carr, Α. (2000). Family Therapy: Concepts, Process and Practice. England: Wiley & Sons
2. Herbert, M. (1999). (επιμ. Α. Καλαντζή – Αζίζι) Ψυχολογικά Προβλήματα Εφηβικής Ηλικίας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα
3. Ζαφειρίδης, Α. Γ. , Ζαφειρίδη, Ε. Α., Μουζακίτης, Χ. Μ. (1999). Οικογενειακή Θεραπεία: Θεωρία και Πρακτικές Εφαρμογές. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα
4. Μαλικιώση-Λοΐζου, Μ., Καραθανάση-Κατσαούνου, Α., Μπότου, Α. (2008) Συμβουλευτική Γονέων: για ένα Ευτυχισμένο Αύριο των Παιδιών μας. Ινστιτούτο Διαρκής Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Γενική Γραμματεία Εκπαίδευσης Ενηλίκων, Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων

To άρθρο Γονείς με Παιδιά στην <strong>Εφηβεία</strong> μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε και να προχωράμε εμπρός.

Το ίδιο ισχύει και για την σχέση ενός γονιού με το παιδί του. Κανείς γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη.

Σημασία έχει να καταλαβαίνουμε το λάθος μας ώστε να μην το επαναλαμβάνουμε, να το διορθώνουμε και τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν… Οι αστοχίες μπορούν αν γίνουν είτε με πράξεις είτε με λόγια. Μερικές κουβέντες δεν βοηθούν, μερικές κουβέντες μπλοκάρουν τα παιδιά, τους στερούν την δυνατότητα και το δικαίωμα να εκφραστούν, να μάθουν, ακόμη και αν χρειαστεί να κάνουν λάθος. ¨όμως οι γονείς, συχνά, δεν θέλουμε αυτό ή δεν το αντέχουμε ή δεν το καταλαβαίνουμε και τότε επεμβαίνουμε με φράσεις όπως:

«μην κλαις πια, σταμάτα….»

«αμάν, όλο τα ίδια κάνεις….»

«κάντο επειδή στο λέω εγώ!»

«Θα το πω στον πατέρα σου (ή την μητέρα σου)…»

«….ναι αλλά δεν είναι σαν του….»

Όχι έτσι… άστο θα το κάνω εγώ….»

Είναι φράσεις που λίγο-πολύ όλοι έχουμε χρησιμοποιήσει, είτε το παραδεχόμαστε έιτε όχι (καλό θα ήταν να το παραδεχτούμε, εξάλλου είπαμε κανείς δεν είναι τέλειος). Τι συμβαίνει  όμως όταν ένα παιδί ακούει τον γονιό του να μιλάει με αυτόν τον τρόπο.

Τα παιδιά αποκαρδιώνονται, αποθαρρύνονται και απογοητεύονται.

Νοιώθουν ότι δεν είναι αποδεκτά, ότι δεν αρκούν έτσι όπως είναι, έτσι όπως κάνουν….

Διαμορφώνουν μια ελλιπή και μειωμένη αυτοεικόνα σε σχέση με τις δυνατότητές τους.

Σε κάθε περίπτωση δεν τα βοηθάμε στην κατεύθυνση του να νοιώσουν αυτοπεποίθηση, ασφάλεια και αυτάρκεια για τον εαυτό τους, την αξία τους και τις δυνατότητές τους.

Χρειάζεται επιβράβευση, αποδοχή και αγάπη. Δεν χρειάζεται κριτική, αποδοκιμασία και απόρριψη.

Όλα τα παραπάνω βέβαια καλό θα ήταν να διευκρινιστεί ότι αποτελούν μια γενική εκτίμηση της γονεικής σχέσης και φυσικά η κάθε περίπτωση και η κάθε οικογένεια καλό θα ήταν να αξιολογηθούν σύμφωνα με τα ει-δικά τους χαρακτηριστικά.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο <strong>Κανείς</strong> γονιός δεν είναι τέλειος. Όλοι κάνουμε λάθη. μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

”Τα παιδιά είναι ευτυχία”.

Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες έχουμε πει αυτή την φράση; Κι όμως όσες φορές και αν την συναντήσουμε, δεν χορταίνουμε να συμφωνούμε, να γνέφουμε καταφατικά, να επαυξάνουμε.

Τα παιδιά μας….

Μια ανεξάντλητη πηγή ευτυχίας. Μόνο και μόνο η ύπαρξή τους. Μόνο και μόνο η παρουσία τους. Η απόλυτη αντικαταθλιπτική αγωγή. Δράση ασυναγώνιστη.

Τα παιδιά μας….

Μικρά, μεγάλα, πάντα είναι παιδιά μας. Δεν κουραζόμαστε να τα καμαρώνουμε, δεν σταματάμε να τα νοιαζόμαστε, δεν μπορούμε να μην τα σκεφτόμαστε. Μια σχέση μοναδική στα όρια της εξάρτησης. Ας μην κρυβόμαστε, χωρίς τα παιδιά μας: δεν μπορούμε, παθαίνουμε στέρηση.

Τα παιδιά μας….. ένα χαμόγελό τους αρκεί να μας ξεκουράσει, ένα γέλιο τους να μας απογειώσει. Ο πόνος τους μας ισοπεδώνει, γίνεται αβάσταχτος, θέλουμε να πονέσουμε εμείς γι΄ αυτά. Όμως όχι. Αντέχουμε για το καλό τους: μαθαίνουμε να αντέχουμε τον πόνο τους για να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν, να μάθουν.

Τα παιδιά μας….. ότι πολυτιμότερο έχουμε…

Ή μήπως σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;…

 —

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Τα παιδιά μας… ένα χαμόγελό τους αρκεί να μας ξεκουράσει μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.