Απιστία με τις διάφορες μορφές της…  Απιστεί το μυαλό, το σώμα…

Αν παρατηρήσουμε και ετυμολογικά την λέξη είναι από το α- στερητικό και την λέξη πίστη.

Στερούμαστε από την έννοια της πίστης και ουσιαστικά συνοδεύεται από το τέλος της σχέσης καθώς για να θεωρείται μια σχέση ερωτική χρειάζονται δυο άτομα… εγώ και εσύ!

Πραγματικά έχετε αναρωτηθεί τι θα μπορούσε να σημαίνει η απιστία σε μία σχέση;

Σημαίνει πως παύουμε να είμαστε ηθικοί απέναντι στον άλλον, συνήθως σταματάμε να επενδύουμε στη σχέση και στον άνθρωπο μας μέχρι πρότινος και σίγουρα έχει διακοπεί κάθε έννοια αγάπης, σεβασμού και εμπιστοσύνης.

Ας δούμε αναλυτικά αυτές τις τρεις έννοιες:

Έλλειψη αγάπης. Όταν απιστούμε δεν μπορούμε να θεωρούμε πως τον σύντροφο μας τον αγαπάμε ακόμα με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος. Η αγάπη σίγουρα δεν είναι μετρήσιμη αλλά είτε αγαπάς αληθινά και δυνατά είτε καθόλου. Το πιο πιθανό ότι κάπου μας έχει τελειώσει και δεν το παραδεχόμαστε αλλά εκφράσεις του τύπου «Την απατάω με ένα άλλο άτομο αλλά ακόμα την αγαπάω» δεν ευσταθούν κάπου έχουν μπερδευτεί οι έννοιες της αγάπης με αυτές του εγωισμού, της συνήθεια και της «κυριαρχίας».

Έλλειψη σεβασμού. Δεν σεβόμαστε τον σύντροφο μας, όταν προβούμε σε απιστία. Τον έχουμε μειώσει θεωρώντας τον δεδομένο, ανόητο… όπως και να έχει δεν είμαστε έντιμοι απέναντι του και έχουμε καταστρέψει κάθε έννοια σεβασμού. Δεν σεβόμαστε την ψυχική και κοινωνική εικόνα του συντρόφου μας, υπολογίζοντας μόνο τον εαυτό μας και να ικανοποιηθούν κάποια απωθημένα χωρίς να σκεφτούμε τον άλλον.

Έλλειψη εμπιστοσύνης. Όταν ο ίδιος απιστείς, το πιο πιθανό είναι να μην έχεις εμπιστοσύνη στους άλλους, σκεπτόμενος, ότι γενικώς όλοι απιστούν. Σκεφτείτε τώρα τον σύντροφο σας που δεν έχει ιδέα τι γίνεται πίσω από την πλάτη του, έχει στον μυαλό του ότι βρίσκεται σε μία σταθερή σχέση και όλα καλά μέχρι που ανακαλύπτει πως ο σύντροφος βρίσκεται σε παράλληλη σχέση μαζί με εσάς. Έχετε γκρεμίσει όλη του την κοσμοθεωρία και φυσικά την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους που μέχρι πριν λίγες στιγμές εμπιστευόταν απόλυτα.

Τα συνήθη σημάδια που ίσως χτυπήσουν τα «κουδουνάκια» της απιστίας και θα πρέπει να παρατηρήσετε θα μπορούσαν να είναι τα εξής παρακάτω: η αδιαφορία, η απόκρυψη κινητού και γενικώς του προγράμματος της ημέρας, οι μοναχικές έξοδοι, η μη τήρηση των ερωτικών συνευρέσεων, οι αδικαιολόγητες απουσίες από την κοινωνική σας ζωή.

Βέβαια να τονίσουμε πως αυτά είναι σημάδια και δεν είναι απαραίτητα πως αν συμβαίνουν στη σχέση σας τότε ο σύντροφος σας απιστεί. Συνήθως, όταν ο σύντροφος απιστεί έχει επιλέξει να απομακρυνθεί από την σχέση και ουσιαστικά διατηρεί ένα προφίλ αυτοεξορίας και μοναχικότητας.

Τι πιο ωραίο, τι πιο τίμιο και αληθινό να είμαστε ξεκάθαροι με την σχέση μας και να μην επιθυμούμε και την «πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο».

Με διάλογο να ξεκαθαρίσουμε για τις σκέψεις και τις αποφάσεις μας και ύστερα να προβούμε σε πράξεις. Η απιστία δεν είναι μία δικαιολογήσιμη πράξη. «Σε απάτησα γιατί τον τελευταίο καιρό δεν είμαι καλά.» «Σε απάτησα γιατί έχεις παχύνει», «Σε απάτησα γιατί ήμουν πιεσμένος» κ.ο.κ.

Συζήτησε το και αν δεν υπάρχει κάποια λύση, απλά αποχώρησε και κάνε ότι θες για να νιώσεις καλύτερα αλλά όχι να απατήσεις.

Γιατί η απιστία δεν είναι παράσημο… Παράσημο είναι να είσαι σε σχέση!

To άρθρο Τι σημαίνει απιστία; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Γιατί πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλή δουλειά για “να του επιτρέψουμε να κυλήσει μέσα μας” και να το ενστερνιστεί ο καθένας μας για τον Άλλο…

Πρόκειται για ένα συναίσθημα που χρειάζεται πολλές αποδείξεις, ίσως μάλιστα τις περισσότερες φορές να πάρει και χρόνο για να αποκτηθεί. Πολύ δύσκολο και επίπονο συναίσθημα, καθώς αν καταπατηθεί τότε δεν διορθώνεται… είναι σαν να έχει ραγίσει το γυαλί που δεν ξανακολλάει.

Σπάνια οι άνθρωποι δείχνουν κατευθείαν την εμπιστοσύνη τους σε ένα άλλο άτομο χωρίς πρώτα να τον «τσεκάρουν». Μερικές φορές, μπορεί από ένστικτο να νιώσουμε άνετα και οικεία με κάποιον και να εκφράσουμε κάποιες απόψεις πιο προσωπικές αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα «ανοίξουμε» τα χαρτιά της προσωπικότητας μας και του εσωτερικού μας κόσμου. Αυτά τα χαρτιά τα θεωρούμε δικά μας και για να τα μοιραστούμε, θα πρέπει να έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη μας με την τιμιότητα τους, το σεβασμό τους, την κατανόηση τους και το πιο βασικό με την εχεμύθεια τους.

Ο λόγος που κερδίζεται δύσκολα η εμπιστοσύνη είναι το αίσθημα που βιώνουμε όταν αυτή χάνεται. Ο πόνος που προκαλεί αυτή η προδοσία είναι ανείπωτος και ως άμυνα της συναισθηματικής μας υγείας βάζουμε εκ των προτέρων όσο το δυνατό πιο πολλά κριτήρια για να κερδηθεί.

Οι  ρίζες των αυστηρών κριτηρίων βρίσκονται στο παρελθόν, κάποια στιγμή νιώσαμε ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη μας όπως για παράδειγμα στην παιδική ηλικία γιατί μία φίλη μαρτύρησε κάποιο μυστικό μας ή στην εργασία όταν κάποιος συνάδελφος είπε στον εργοδότη μας πως καθυστερήσαμε κάποιο project ή στη σχέση μας όταν παρατηρήσαμε πως ο σύντροφος μας ανταλλάσσει μηνύματα με κάποιο άλλο άτομο κ.ά. Αυτές οι συμπεριφορές μας κάνουν πιο «σκληρούς» στις επόμενες φιλίες μας, επαφές με τους γύρω μας αλλά κυρίως στις ερωτικές μας σχέσεις.

Στις ερωτικές σχέσεις και στις φιλίες είναι πιο δύσκολο όταν προδίδεται η εμπιστοσύνη μας γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε ξεδιπλώσει όλο μας το “είναι”. Ζούμε τον άλλον σε πολύ προσωπικές στιγμές, έχουμε ανταλλάξει τα πιο βαθιά μας συναισθήματα, έχουμε παραδοθεί καθώς έχει κερδηθεί η εμπιστοσύνη και όταν αυτή κλονιστεί τότε είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε. Μπορεί να ξεσπάσουμε σε κλάματα, να κλειστούμε στον εαυτό μας, να βγάλουμε πιο επιθετική συμπεριφορά, στον καθένα μας λειτουργεί διαφορετικά.

Πολλές φορές η κατάσταση χρήζει και της βοήθειας κάποιου ειδικού για να ξαναπατήσουμε στα πόδια μας.

Η αλήθεια όμως, πώς όταν βρεθεί ο σωστός σύντροφος/φίλος/συγγενής/συνάδελφος είναι εκπληκτικό το συναίσθημα της εμπιστοσύνης. Να γνωρίζεις πως υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να αρέσει!

—

Το άρθρο συνυπογράφουν οι ψυχολόγοι του Κέντρου Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», Γιάννης  Ξηντάρας, Ράνια  Λεμονή, Αγλαΐα Κρητικού, Κατερίνα Καλλιακούδη, Χάρης Παλίδης και Μαντώ Κωνσταντουλάκη.

To άρθρο Ότι χτίζεις με κόπο, γκρεμίζεται σε μια στιγμή μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί: Γιατί μας πληγώνουν; Γιατί τους αφήνουμε να μας πληγώσουν; Γιατί τους επιτρέπουμε να απομακρυνθούμε από τον καλό μας, πραγματικό εαυτό μας; Έναν εαυτό που παλεύουμε, προσπαθούμε να είναι ευτυχισμένος και πλήρης… Έναν εαυτό που δεν θέλουμε να του αφαιρέσουμε «κομμάτια» του.

Τί μπορούμε να κάνουμε ώστε να το αποτρέψουμε; Τι χρειάζεται να κάνουμε για να μην πληγωνόμαστε, ώστε να σταματήσουμε την προσωπική απαξίωση και την αλλοτρίωση μας και να ξαναγυρίσουμε στις βασικές μας αξίες;

• Αρχικά, πρέπει να κάνουμε προσπάθειες για να αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας. Εμείς οι ίδιοι είμαστε η βάση μας, το στήριγμα μας, η αφετηρία μας για το δύσκολο ταξίδι της απαγκίστρωσης. Όσοι μας πληγώνουν δεν αξίζουν να βρίσκονται κοντά μας, πλάι μας. Δεν μας αξίζει να συναναστρεφόμαστε άτομα τα οποία δεν μας σέβονται, μας καταστρέφουν την αυτοεκτίμηση μας, και εντέλει δεν μας αγαπούν!
• Τα άτομα που μας πληγώνουν, έχουν ως προτεραιότητα να εξυπηρετήσουν τον εαυτό τους, τα δικά τους θέλω, αξίες και πιστεύω με τρόπο πονηρό και ραδιούργο. Πρόκειται για άτομα βαθύτατα εγωιστικά. Είναι ανήμποροι  να δημιουργήσουν μια σχέση που να στηρίζεται  στην εμπιστοσύνη και το σεβασμό.
• Όσοι μας πληγώνουν είναι άνθρωποι που γνωρίζουν να μιλούν κυρίως υποτιμητικά, αγενέστατα και σε υψηλό τόνο. Προσβάλουν την ύπαρξη μας, μπλοκάρουν την επικοινωνία καθώς δεν βασίζεται στο διάλογο και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και τρομοκρατίας.
• Θέλει να πιστέψουμε στον εαυτό μας, που πρόσκαιρα μπορεί να τον έχουμε «χάσει» . Για αυτό τον λόγο, χρειάζεται να δείξουμε θάρρος και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και στις αξίες μας. Θέλει να μπορούμε να πούμε «ΟΧΙ» σε ότι προσβάλει την αξιοπρέπειά μας, ώστε να μην μπορούν να μας βλάψουν.

Τελικά οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Τι πιστεύουμε για τον εαυτό μας; Αξίζουμε να μας αγαπάνε, να μας σέβονται; Και φυσικά αξίζουμε! Τότε για ποιο λόγο να επιτρέπουμε να μας πληγώνουν και να μας δημιουργούν αισθήματα κατωτερότητας;

To άρθρο Όσοι μας πληγώνουν… Όσα μας προσβάλουν… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η αγάπη είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μας! Είναι υπέρτατη ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Όμως είναι δύσκολο, κάποιος να καταφέρει να υλοποιήσει αυτή την ανάγκη, αν πρώτα δεν έχει αγαπήσει ο ίδιος τον εαυτό του -με τα θετικά του και τα αρνητικά του. Πώς είναι δυνατόν, κάποιος να σε αγαπήσει ,αν εσύ ο ίδιος δεν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου;

Το να έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο, που μας δέχεται και μοιραζόμαστε μαζί του τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα που μας συμβαίνουν δεν είναι κάτι κακό, ούτε δείχνει πως είμαστε ανασφαλείς ή κατώτεροι. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το επίπεδο, οφείλουμε να νιώσουμε όμορφα με τον ίδιο μας τον εαυτό και να περιμένουμε να αγαπηθούμε για όλα αυτά που πρεσβεύουμε και αξίζουμε. Όχι, να ψάχνουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να μας κάνει να νιώσουμε καλά και ολοκληρωμένοι.

Όταν τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και νιώθουμε άνετα με αυτόν, τότε μπορούμε πιο εύκολα να μοιραστούμε τα συναισθήματα που ήδη νιώθουμε… να σεβαστούμε καταστάσεις, να δώσουμε αγάπη, να δείξουμε εμπιστοσύνη, κ.ά. Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του, θέλει να μοιραστεί τις εμπειρίες του, τις στιγμές του και τα προβλήματα του χωρίς ενδοιασμούς. Αλλιώς, στην περίπτωση που εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν το σεβόμαστε και δεν τον επιθυμούμε τότε η δομή της σχέσης μας δεν θα είναι στέρεα και ασφαλής.

Θα είναι μία σχέση που ο σύντροφος θα προσφέρει συνεχώς και δεν θα λαμβάνει, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να νιώσει μια συναισθηματική ανασφάλεια από την ανεπάρκεια του συντρόφου του, με επακόλουθο να έρθουν οι αμφισβητήσεις, οι διαφωνίες και οι τσακωμοί. Ακόμα και αν συναντήσετε τον τύπο ανθρώπου που του αρέσει για δική του προσωπική ευχαρίστηση να προσφέρει σε κάποιον, η σχέση είναι καταδικασμένη να έχει ημερομηνία λήξης. Και αυτό γιατί κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια τα προβλήματα και οι ανασφάλειες και εντέλει τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι της προδοσίας, του θυμού και της απογοήτευσης.

Η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, είναι πρώτα να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε εμείς τον εαυτό μας. Αγαπάμε και αποδεχόμαστε τις σκέψεις , τα συναισθήματα μας, τα προτερήματα μας και τα ελαττώματα μας. Δεν κριτικάρουμε και μειώνουμε τον εαυτό μας, ούτε του βάζουμε ταμπέλες όπως «είμαι ανασφαλής»… Γιατί αν νιώθουμε έτσι, λογικό είναι να βλέπουμε και τον κόσμο με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Μήπως ήρθε ο καιρός να αποβάλλουμε τα αισθήματα κατωτερότητας και ανασφάλειας που μας βασανίζουν; Μήπως ήρθε ο καιρός να νιώσουμε καλά με εμάς; Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίζουμε τον σύντροφο που θα μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας;

To άρθρο Η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, είναι πρώτα να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Γιατί οι προδιαγραφές είναι καλές και στην πορεία χαλάνε; Μήπως δεν πιστεύουμε αρκετά στον εαυτό μας, ότι δηλαδή μπορούμε να τα καταφέρουμε; Μήπως δεν εμπιστευόμαστε αρκετά τον άλλον ότι θα είναι εκεί, δίπλα μας; Ή μήπως ο άλλος δεν πιστεύει αρκετά σε εαυτό του;  Μήπως ο άλλος…; Μήπως αφήνουμε πολύ τον άλλο να μπαίνει; Μήπως είμαστε πολύ χαλαροί; Μήπως είμαστε πολύ άκαμπτοι;

Θα μπορούσα να γράφω συνέχεια λόγους, λόγους και δε θα τέλειωνα ποτέ, αν ήθελα ν α απαριθμήσω τους πιθανούς λόγους που ένα ζευγάρι δεν τα πάει καλά ή δεν τα πήγε καλά ή όπως θα ήθελε!

Ποια είναι η συνταγή της ευτυχίας;

Ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, αγάπη, έλξη, πάθος, φιλία, χαρά, συνέπεια, καλοσύνη, φροντίδα, ικανότητα, εξυπνάδα, κοινωνικότητα. Και πάλι δε θα τελειώσω ποτέ!

Κάθε ζευγάρι, όπως κάθε άνθρωπος, είναι μοναδικό και έχουν το δικό τους αποκλειστικά τρόπο να εκφράσουν όλα τα παραπάνω.  Για αυτό κι ένας ειδικός ζητά να ακούσει από το ζευγάρι συγκεκριμένα παραδείγματα, που να καταδεικνύουν τη δική του σύνθεση και πλοκή των γεγονότων και τη δική τους δαντέλα συναισθημάτων.

Κάθε φορά ανακαλύπτουμε πόσο πολύπλοκο είναι αυτό και ταυτόχρονα πόσο απλό, αφού αυτό που όλοι θέλουμε είναι η αγκαλιά που είχαμε ή που δεν είχαμε από τη μαμά μας, η αποδοχή που είχαμε ή δεν είχαμε από τη μαμά και τον μπαμπά μας, η χαρά που πήραμε ή δεν πήραμε στα παιδικά μας χρόνια, η αγάπη που εισπράξαμε ή δεν εισπράξαμε στα παιδικά μας χρόνια. Και έτσι προχωράμε. Βήμα – βήμα, όλο και πιο μπροστά, όλο και πιο βαθιά μέσα μας. Καλό ταξίδι!

—

 Η Αγλαΐα Κυριακού είναι Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια στην Αθήνα και επιστημονικός συνεργάτης του Κέντρου Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή».

To άρθρο Τι γίνεται και χαλάνε όλα; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλοι συμφωνούμε ότι μία σχέση δεν είναι δεδομένη, αλλά συνήθως με το πέρασμα του χρόνου το ξεχνάμε. Όλοι συμφωνούμε ότι τις ανάγκες που έχουμε εμείς, τις έχουν και οι σύντροφοί μας αλλά συχνά όταν έρθει η σειρά μας να τους φροντίσουμε… το ξεχνάμε, το παραμελούμε.

Τι θέλουν οι δύο σύντροφοι σε μία σχέση;

Τι ανάγκες έχουν;

1. Αγάπη: Είναι σαν το νερό, σαν τον αέρα, ποτέ δεν είναι αρκετή. Ποτέ μην σκεφτείτε πως φτάνει, μην σταματάτε να δίνετε αγάπη…
2. Νοιάξιμο: Να έχουμε τον άλλον έννοια, να τον έχουμε στον νου μας, να μπορούμε να αφουγκραζόμαστε τι νοιώθει, τι αισθάνεται… Κι αν δεν μπορούμε από μόνοι μας να καταλάβουμε τότε απλά να τον ρωτάμε…
3. Τρυφερότητα: Η πιο απαλή εκδοχή των δύο προηγούμενων εννοιών, η πιο estet εκδήλωση των συναισθημάτων μας…
4. Καλοσύνη: Να είμαστε καλοί με τον/την σύντροφο μας σημαίνει αποχή από το να είμαι κακός με τον/την σύντροφο μου (ξέρετε εσείς: απλώς ΤΕΡΜΑ οι κακίες!)
5. Εμπιστοσύνη: Η ναυαρχίδα των αξιών στις ανθρώπινες σχέσεις. Χωρίς εμπιστοσύνη δεν νοείται εγγύτητα, τουλάχιστον σε συντροφικό επίπεδο. Ούτε καν συνέταιροι δεν γινόμαστε χωρίς εμπιστοσύνη… Πόσο μάλλον ζευγάρι!
6. Κατανόηση: Να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ιδίως στις δυσκολίες του. Να καταλαβαίνουμε τι περνάει… Κατανόηση σημαίνει ενσυναίσθηση!
7. Υποστήριξη: Στις δύσκολες στιγμές (βλ. άνωθεν) αυτός/αυτή που μπορεί να μας στηρίξει καλύτερα από κάθε άλλον είναι ο/η σύντροφός μας… Αυτούς αναζητάμε κι όταν τους έχουμε, πραγματικά διαθέσιμους και υποστηρικτικούς είναι βάλσαμο.
8. Συγχώρεση: Για να πάμε παρακάτω πρέπει μερικές φορές να μπορούμε να συγχωρέσουμε τον άλλον ή να μας συγχωρέσουν εμάς. Όλοι κάνουμε λάθη! Αν δεν μπορέσουμε να τα προσπεράσουμε η σχέση καθηλώνεται…
9. Ερωτισμός: Αντίθετα με τα στερεότυπα ο ερωτισμός μεταξύ δύο συντρόφων μπορεί (και πρέπει) να αυξάνεται με την ηλικία. Η τέχνη της αποπλάνησης μπορεί να αντλήσει έμπνευση από την εμπειρία των χρόνων που πέρασαν…

Αγάπη, έρωτας, εμπιστοσύνη, κατανόηση… έννοιες γνωστές, ίσως και τετριμμένες! Όμως τόσο ουσιαστικές για μια καλή και ζεστή σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο 9 τρόποι φροντίδας μιας σχέσης μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.