Τα παλιότερα χρόνια, τα παιδιά συνήθιζαν να παίζουν στις αλάνες και στους δρόμους και οι γονείς δυσκολεύονταν να τα πείσουν πως ήρθε η ώρα για να μαζευτούν στο σπίτι για να φάνε και να ξεκουραστούν. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να είναι με τους φίλους, να παίζουν ποδόσφαιρο, κρυφτό, κυνηγητό, «μήλα», να κάνουν ποδήλατο και να εφευρίσκουν διάφορα τεχνάσματα για να περνάνε καλά. Από την άλλη πλευρά, τα παιδιά της σημερινής εποχής είναι προσκολλημένα στις καρέκλες τους και στις οθόνες των υπολογιστών τους, παίζοντας διάφορα video games με την μεγάλη ποικιλία από gadgets που διαθέτουν.

Σε αυτή την περίπτωση, οι γονείς δυσκολεύονται να τα πείσουν να πάρουν μία μπάλα να παίξουν στο πάρκο της γειτονιάς. Μάλιστα, αρκετές φορές που θέλουν να βγουν οικογενειακώς «έξω», θα πάνε είτε σε έναν παιδότοπο είτε σε ένα εμπορικό κέντρο… δηλαδή θα κλειστούν πάλι στους τέσσερις τοίχους κάποιου άλλου κτιρίου εκτός του σπιτιού. Κατανοώ, βέβαια πως οι κίνδυνοι έχουν αυξηθεί και οι αλάνες έχουν περιοριστεί οπότε και αυτές οι έξοδοι είναι μία λύση.Οι κίνδυνοι μπορεί να είναι κάποιο τροχαίο, καθώς οι περισσότεροι δρόμοι είναι κατειλημμένοι από αυτοκίνητα με άλλοτε ανεύθυνους οδηγούς και άλλοτε αφηρημένα παιδιά δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό.

Επιπλέον, οι απαγωγές παιδιών είναι μία ιστορία που την ακούμε συχνά και δεν θέλουμε να συμβεί στα παιδιά μας.Παρόλα αυτά, διατηρήστε την ψυχραιμία και ψάξτε να βρείτε τα μέρη που θα ενθουσιάσουν μικρούς και μεγάλους για να περάσετε μερικές στιγμές ευτυχίας, μελλοντικές ωραίες αναμνήσεις για τα παιδιά σας. Σε κάθε περιοχή υπάρχει κάποιο πάρκο, κάποια πλατεία ή έστω το προαύλιο του σχολείου για να παίξετε με τα παιδιά σας. Να περάσετε εποικοδομητικό χρόνο μαζί τους, παίζοντας κάποιο άθλημα ή κάποιο παιχνίδι…

Ξαναπαίξτε μαζί τους τα «μήλα», εξηγήστε τους κανόνες, αν δεν τους γνωρίζουν, θυμηθείτε και εσείς τα παιδικά σας χρόνια και γελάστε με την ψυχή σας.Δεν χρειάζεται να επενδύσετε οικονομικά. Με ένα κολατσιό από το σπίτι, με μία μπάλα ή με τα ποδήλατα σας μπορείτε να χαρίσετε στα παιδιά σας χαρούμενες στιγμές μακριά από τις οθόνες των υπολογιστών και της τηλεόρασης. Μεταξύ μας… θα κάνει καλό και στη δικιά μας υγεία να αθληθούμε με τα παιδιά μας!

To άρθρο Πώς να τα ξεκολλήσουμε από τις οθόνες των υπολογιστών; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Οι άνθρωποι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Πάντα θέλουμε κάτι άλλο από αυτό που έχουμε. Κάτι διαφορετικό ή κάτι περισσότερο, σίγουρα όμως όχι αυτό που έχουμε! Μοιάζει ότι ο ιδανικός εαυτός μας ποτέ δεν ικανοποιείται, πάντα προσγειώνεται ανώμαλα στην σφαίρα του πραγματικού, σε αυτό που κάθε φορά πραγματικά είναι ή πραγματικά συμβαίνει. Κάτι άλλο έχουμε φανταστεί, άλλο έχουμε επιθυμήσει και άλλο βρίσκουμε να κρατάμε στα χέρια μας…

Εκτός όμως από την άρνηση για αυτό που έχουμε, πολύ συχνά θέλουμε κι αυτό που έχουνε οι άλλοι: αδιαφορώντας για τα δικά μας κεκτημένα, για αυτά που έχουμε κατακτήσει οι ίδιοι, κρυφοκοιτάζουμε συχνά τις ζωές των άλλων. Βλέπουμε την ευτυχία τους, την χαρά τους, τα πλούτη τους, ρίχνουμε κλεφτές ματιές και ονειροπολούμε… ”Αχ, και να τα είχα εγώ αυτά. Αχ, και να ήτανε δικά μου…” Είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα στα υλικά αγαθά: το σπίτι, το αυτοκίνητο, τα ρούχα, το κινητό κλπ.

Εξίσου το νιώθουμε όμως, αν το σκεφτείτε και για τις άυλες ιδέες και αξίες μας: Μία από αυτές είναι ο ελεύθερος χρόνος! Όταν τον έχουμε δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε και όταν δεν τον έχουμε τον αναζητούμε απεγνωσμένα! Άλλα και πάλι, όταν τον ξαναβρούμε, όταν μας είναι διαθέσιμος, δεν ξέρουμε πως να τον αξιοποιήσουμε: Βαριόμαστε, γκρινιάζουμε για την ρουτίνα μας, αδιαφορούμε για τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω μας, δεν μας χωράει ο τόπος…

Σαν να πρέπει ακόμα και τότε, να κάνουμε “κάτι” , κάτι που να πιάνει τόπο, να αξίζει τον κόπο, να μας γεμίζει. Και όταν το βρούμε, κι αν το βρούμε, μετά πάλι θα γκρινιάξουμε ότι πέρασε η ώρα, η μέρα, ο καιρός… και δεν ξεκουραστήκαμε! Ένας φαύλος κύκλος που δεν μας αφήνει ποτέ και με τίποτα ικανοποιημένους…

Αν όμως προσεγγίσουμε τον προβληματισμό αυτόν διανοητικά, αν μπορούσαμε να απενεχοποιήσουμε τις έννοιες “τίποτα”, “καθόλου” ή έστω “λίγο” και “μικρό”, ίσως τότε θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τις λίγες ώρες ξεκούρασης που μας αντιστοιχούν. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν, χωρίς να πρέπει να παρουσιάσουμε έργο ακόμα και στην αργία, χωρίς να κοιτάξουμε τι κάνουν οι άλλοι με τον δικό τους χρόνο ή πως βλέπουν οι άλλοι το τι κάνουμε εμείς… Έναν ελάχιστο σεβασμό -φόρο τιμής- στην (παν)ανθρώπινη ανάγκη (μας) για ανάπαυση. Ένα στιγμιότυπο αυτοαποδοχής, ένα καλωσόρισμα στον εαυτό μας καθισμένο σε ένα παγκάκι, με ένα βιβλίο στο χέρι να ατενίζει πότε την θάλασσα εμπρός του και πότε τις ιδέες του περιεχομένου…

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι  Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπευτής, πτυχιούχος Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Εθνικής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας Ελλάδος. τ. συνεργ. στο Ευγενίδειο Νοσοκομείο Επιστημονικός Υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Ελεύθερος χρόνος: Σύμμαχος ή εφιάλτης; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.