Όταν το παιδί κάνει κάτι που δεν αρέσει στους γονείς ή ΔΕΝ κάνει κάτι που επιθυμούν, οι γονείς να

ΜΗΝ:

• Ασκείτε κριτική και μην προσβάλλετε το παιδί.
• Κατηγορείτε, μέμφεστε, κρίνετε:

«Ποιος έκανε χάλια την κουζίνα;»

«Το δωμάτιό σου είναι απαίσιο!»

• Λέτε «συνέχεια» ούτε «ποτέ δεν…».

«Ποτέ δε συμμαζεύεις»

«Συνέχεια μαλώνετε με τον/την αδερφό-ή σου»

«Ποτέ δεν τελειώνεις το διάβασμά σου»

• Καταφέρεστε εναντίον της προσωπικότητας ενός παιδιού και μην προσκολλάτε ταμπέλες:

«Είσαι τεμπέλης/ανόητος/άχρηστος/εγωιστής.»

• Χρησιμοποιείτε σαρκασμό:

«Πολύ έξυπνο αυτό που έκανες»

«Ωραία έκθεση, κύριε Σαίξπηρ!»

«Τι καταπληκτική ιδέα να βγεις έξω χωρίς το παλτό σου μια τόσο κρύα μέρα!»

• Απειλείτε:

«Αν δε σταματήσεις αμέσως, δε θα βγεις για ένα μήνα!»

«Κάν’ το αμέσως αλλιώς θα φας το ξύλο της ζωής σου!»

• Διατάζετε:

«Μάζεψε το παλτό από το πάτωμα τώρα αμέσως!»

Ενθαρρύνετε το παιδί να συνεργαστεί:

• Περιγράφοντας το πρόβλημα.

«Το τραπέζι της κουζίνας είναι γεμάτο ψίχουλα.»

«Ο σκύλος σου γαβγίζει, γιατί θέλει βόλτα.»

• Δίνοντας πληροφορίες.

«Όταν αφήνουμε υπολείμματα τροφών μαζεύονται έντομα»

«Αφήνουμε τις λασπωμένες μπότες στο πίσω χωλ»

«Η αδελφή σου στεναχωριέται, όταν της χαλάς το παζλ»

• Εξηγώντας στο παιδί τι θέλετε.

«Θα ήθελα να καθαρίσεις το τραπέζι τώρα.»

«Μπορείς να κλείσεις το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσω και εγώ.»

• Δίνοντας στο παιδί μια ευκαιρία να διορθωθεί.

«Το σφουγγάρι, για να καθαρίσεις το τραπέζι, είναι κοντά στο νεροχύτη»

«Θα ήταν καλό να βοηθούσες την αδελφή σου να ξαναφτιάξει το παζλ»

• Χρησιμοποιώντας «μηνύματα σε πρώτο πρόσωπο»:

«Στεναχωριέμαι, όταν ακούω αυτά τα επίθετα»

• Προσέχοντας ένα παιδί, όταν επιδεικνύει σωστή συμπεριφορά, και δίνοντας συγκεκριμένη επιβράβευση.

«Μπράβο σου! Τελείωσες όλες τις ασκήσεις των μαθηματικών πριν το φαγητό.»

«Το δωμάτιό σου είναι τόσο τακτοποιημένο με όλα τα βιβλία στη θέση τους, τα ρούχα μαζεμένα και το κρεβάτι στρωμένο.»

• Βάζοντας το παιδί σε μία θέση όπου θα δει τον εαυτό του πιο θετικά.

«Με βοήθησες πολύ που έστρωσες το τραπέζι.»

«Ο μικρός αδερφός σου χάρηκε πολύ που τον βοήθησες με τα μαθήματά του.»

«Θυμήθηκες όλες τις λεπτομέρειες και μου θύμησες όλα τα απαραίτητα πράγματα για το ταξίδι.»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Επικοινωνώντας με τα παιδιά», του Bonnie Miller.

To άρθρο Οι παιδοψυχολόγοι συμβουλεύουν: “Ενθαρρύνετε τα παιδιά για συνεργασία…” μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Το άγχος των περισσοτέρων γονιών σχετικά με τα παιδιά τους είναι αν τους φερόμαστε σωστά, αν πράττουμε τα δέοντα, αν τους μιλάμε σωστά κ.ο.κ

Πριν συνεχίσουμε την ανάπτυξη του άρθρου θα ήθελα να σας τονίζω πως δεν υπάρχουν γονείς αλάνθαστοι, γονείς που δεν θα κάνουν λάθη… οι ‘’άψογοι γονείς’’ δεν υφίστανται. Και τιμωρία θα τα βάλουμε, και θα τα μαλώσουμε, και την φωνή θα υψώσουμε και ίσως θα τα στενοχωρήσουμε.

Είναι απολύτως φυσιολογικό… ας μην πανικοβαλλόμαστε!

Εκτός από γονείς… είμαστε και άνθρωποι. Άνθρωποι με τα λάθη τους, τα ελαττώματα τους, τις αδυναμίες τους και όλα αυτά που μας κάνουν να είμαστε αληθινοί γονείς. Ως γονείς έχουμε τις ανησυχίες μας, τις αγωνίες να τα προλάβουμε όλα, να τα προσφέρουμε όλα.. Αλλά δεν είναι πάντα εφικτό και είναι απολύτως δικαιολογημένο. Ας αποδεχτούμε τον εαυτό μας, ας τον προσέξουμε, ας τον αγαπήσουμε λίγο περισσότερο,  για αυτό που είμαστε και για αυτά που μπορούμε και όχι να προσπαθούμε για μία ιδανική εικόνα που δεν μας αντιπροσωπεύει.

Τα παιδιά χρειάζονται από τους γονείς την αγάπη μας, την φροντίδα μας και την παρουσία μας. Χρειάζονται να είμαστε παρόντες στο σπίτι, στο σχολείο, στους φίλους τους… στη ζωή τους.  Χρειάζονται να τα αγαπάμε, να τα φροντίζουμε, να γνωρίζουν πως θα τους πάρουμε μία μεγάλη αγκαλιά και θα τους δώσουμε ένα φιλί στο μέτωπο για να τα παρηγορήσουμε ή να τα επιβραβεύσουμε. Χρειάζονται τους γονείς που θα τους βάλουν κάποια όρια και θα υπακούσουν σε κάποιους κανόνες, ώστε να μάθουν να σέβονται κάποιες καταστάσεις.

Για αυτό το λόγο, θα ακούσουν και τα ΟΧΙ, και τα ΜΗ, θα στενοχωρηθούν (μάλλον)  αλλά κατά βάθος γνωρίζουν πως γίνεται για το καλό τους.

Στην περίπτωση που δεν τα στεναχωρήσουμε, το πιο πιθανό να δημιουργήσουμε ένα κακομαθημένο πλάσμα, που θα έχει μάθει πως άμα φωνάξει ή κλάψει θα πραγματοποιηθεί η οποιαδήποτε επιθυμία του.

Η ζωή με τα παιδιά, είναι μια συναρπαστική και δημιουργική εμπειρία. Ζήστε αυτή την εμπειρία μέσα στην απλότητα της… Ίσως να μην είμαστε οι άψογοι γονείς… ίσως και να μην υπάρχουν (όλοι θα κάνουμε κάποιο λάθος)… δείξτε τους όμως την αγάπη σας και προσφέρετε τους την παρουσία σας και να είστε σίγουροι πως θα μας συγχωρήσουν τα όποια λάθη μας.

To άρθρο Οι γονείς είναι άνθρωποι… και κάνουν και αυτοί λάθη μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους έχουν στα χέρια τους, στην αγκαλιά τους, ένα μωράκι. Ένα μικρό παιδί μερικών μηνών… Ή σε όσους περιμένουν ένα παιδί και ήδη ενδιαφέρονται για το καλό του ποικιλοτρόπως…

Συγχαρητήρια! Αυτή είναι η πρώτη, η καλύτερη και η πιο σημαντική κουβέντα για το παιδάκι σας. Να το χαίρεστε, να είναι υγιές, χαρούμενο, ευτυχισμένο. Όλα τα άλλα έρχονται – με λίγη προσπάθεια βέβαια, όμως έρχονται…

Κρατάτε λοιπόν ένα μωρό, ένα παιδί, μια σταλίτσα με ψυχή, νου και πνεύμα, με αισθήσεις και συναισθήματα, μια ολότητα με όλα τα καλά… Αναρωτιέστε ποια είναι η σωστή συμπεριφορά ενός γονιού, «πώς να είμαι ένας καλός γονιός γι’αυτό το παιδί;»

Οι απαντήσεις, σε ένα πρώτο επίπεδο τουλάχιστον, είναι εύκολες κι απλές. Αυθόρμητες, πανανθρώπινες και παντοτινές:

1. Να το Αγαπάτε. (κι όπως λέγανε παλιά: τελεία και παύλα!) Η αγάπη είναι το καλύτερο συστατικό. Η αγάπη μεγαλώνει γερά παιδιά. Η αγάπη δίνει σιγουριά, αυτοπεποίθηση, ασφάλεια, ηρεμία: προϋποθέσεις για την σωστή σωματική, πνευματική και νοητική ανάπτυξη ενός παιδιού. Η αγάπη δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα. Είναι συμπεριφορά, είναι σύνδεση και σχέση. Τα παιδιά, από βρέφη ακόμα, αντιλαμβάνονται τόσο την αγάπη όσο και την έλλειψη της. «Τρέφονται» από την αγάπη, όταν βρίσκεται σε επάρκεια, εξίσου θρεπτικά με το μητρικό γάλα: κι ακόμη περισσότερο, μπορούν να την προσφέρουν δύο: μητέρα και πατέρας. Είναι τυχερά όσα παιδιά μπορούν να λάβουν απλόχερα (γιατί δυστυχώς δεν είναι όλα…) ένα συναίσθημα που τα πλημμυρίζει ευφορία, που γεμίζει τη ζωή τους ζωντάνια και ευχαρίστηση…
2. Να το κρατάτε αγκαλιά. Όση αγκαλιά χρειάζεται κι όση χρειάζεστε κι εσείς μαζί του. Χωρίς φόβο αλλά με πάθος! Να μεταδώσετε κάθε μικρή απόχρωση των συναισθημάτων σας με τη ζεστασιά του σώματός σας. Να κοιμηθεί απάνω σας κι εσείς να το καμαρώνετε. Αυτό να αγαλλιάζει και να αγαλλιάζετε κι εσείς μαζί. Αυτή είναι η αγκαλιά: ένα χαμόγελο στα χείλη γονιού και παιδιού. Είναι η ενσάρκωση της συντροφικότητας από την αρχή της ζωής μας. Είναι ο σύνδεσμος στην σχέση, η υπογράμμιση ενός »μαζί». Αγκαλιά είναι η σωματική συνέχεια του συναισθήματος της αγάπης – και τα δυο μαζί ισοδυναμούν με νέκταρ και αμβροσία.
3. Να το πηγαίνετε βόλτες – να το φέρετε σε επαφή με τον έξω κόσμο. Μη φοβάστε την αληθινή ζωή, και η αληθινή ζωή είναι εκεί έξω. Στη γειτονιά, στο πάρκο, την πλατεία, στο σπίτι ενός φίλου ή ενός συγγενή. Οι άνθρωποι είμαστε όντα κοινωνικά, βγάλτε τα παιδάκια σας έξω, συναντήστε τους άλλους, συναναστραφείτε μαζί τους, ανταλλάξτε λόγια, χαμόγελα, χειρονομίες: όλα αυτά είναι αναρίθμητα ερεθίσματα, ένας ολόκληρος υπέροχος κόσμος, γεμάτος πληροφορίες προς επεξεργασία και ανακάλυψη…
4. Να θέσετε εξ’αρχής «τα όρια και τους κανόνες του παιχνιδιού». Σε συνέχεια της «αληθινής» ζωής που αναφέραμε παραπάνω, είναι χρήσιμο πολύ (αλλά όχι πάντα ευχάριστο…) οι σχέσεις μας να είναι ρεαλιστικές, να διέπονται από την »αρχή της πραγματικότητας». Το ίδιο θα μπορούσαμε να κάνουμε και στις σχέσεις μας με τα παιδιά μας, στο μέτρο βέβαια που ισχύει για την ηλικιακή φάση του κάθε παιδιού. Πρέπει βέβαια εδώ να ξεκαθαρίσουμε: Θέτω όρια και κανόνες, δε σημαίνει τιμωρώ! Δε σημαίνει χτυπώ! Δε σημαίνει τίποτα βίαιο και κακοποιητικό για το παιδί. Αντιθέτως, το να θέσω όρια σε ένα παιδί, σημαίνει προσανατολισμός και προσαρμογή σε κάθε μορφή της πραγματικότητας όπως αυτή καθημερινά αναδύεται. Θέλει μονάχα προσοχή και λεπτομέρεια εκ μέρους των γονιών ώστε τα όρια αυτά να είναι λογικά και εφικτά, προσαρμοσμένα στις δυνατότητες και την ηλικία του κάθε παιδιού…
5. Να προσέχετε από νωρίς τον «ιό των προσδοκιών». Ο «ιός» αυτός συνήθως πλήττει γονείς παιδιών μεγαλύτερης ηλικίας, όμως καμιά φορά ο ανταγωνισμός και η απώλεια του μέτρου μας καθιστά ευάλωτους και δυνητικούς φορείς της «ίωσης» ακόμα και όταν τα παιδιά μας είναι μωρά! Τα σημάδια του »ιού» είναι σχετικά εύκολο να αναγνωριστούν: Θέλουμε το παιδί μας να είναι πρώτο και καλύτερο, το εξυπνότερο, το πιο χαριτωμένο κλπ… Ο πήχης ανεβαίνει ψηλά, η χαρά και η απογοήτευση διαδέχονται η μία την άλλη, όλα σε υπερβολικό βαθμό! Τα παιδιά, είναι αλήθεια, όσο πιο μικρά είναι τόσο πιο δύσκολο να τα κολλήσουμε, όμως δεν παύει να είναι εκτεθειμένα σε ένα περιβάλλον πιεστικό και ψυχοφθόρο. Προσοχή λοιπόν «ίωση» δεν είναι μόνο η γρίπη, και για κάποιες «ιώσεις» δεν αρκεί ένα depon.

Για επίλογο ας γυρίσουμε στον πρόλογο. Συγχαρητήρια. Αγάπη. Αγκαλιά. Εξωστρέφεια. Όρια. Ρεαλισμός. Πρώτα η Αγάπη! Για τα υπόλοιπα διαλέξτε εσείς όποια σειρά προτιμάτε… και απολαύστε αυτήν τη μία και μοναδική ιδιότητα: του να είσαι γονιός!

To άρθρο Η απάντηση ενός παιδοψυχολόγου στο ερώτημα «τι σημαίνει να είμαι καλός γονιός» μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τελικά δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι οι γονείς θέλουν να δημιουργήσουν ένα παιδί ατσαλάκωτο, αλλά αντί αυτού, καταφέρνουν να το κάνουν πιο φοβισμένο.

Όσο και να δείχνω δυνατή με όσα πέρασα μόνο εγώ ξέρω πόσο φοβάμαι. Ναι, πέρασα μια ζωή μέσα στο άγχος και το φόβο.
Να μη χωρίσουν οι γονείς μου γιατί αισθανόμουν ότι θα γίνω δακτυλοδειχτούμενη στον κόσμο. Και δεν το ήθελα αυτό. Και ήρθαν στιγμές που με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Να παρακαλάω , έως και να ζητάω αυτό το χωρισμό.

Πίστευα ότι θα βρω λίγη γαλήνη. Δε θα με κυνηγάνε οι άσχημες καταστάσεις στον ύπνο μου ή στη διάρκεια της ημέρας. Δε θα σκέφτομαι πλέον το πως θα γυρίσω στο σπίτι και τι θα συναντήσω. Ότι θα σταματήσουν όλα αυτά.
Και φυσικά ήρθε η στιγμή που δεν πήγαιναν άλλο τα πράγματα. Ήρθε το αναπόφευκτο.

Μόνο που μαζί με αυτό δεν έφυγαν οι φόβοι μου ,αλλά αυξήθηκαν. Όχι δεν ήταν βιοποριστικοί, αλλά συναισθηματικοί. Αυτά που σαν παιδί είχα πάρει συνεχίζονταν.
Τ’ ότι άλλαξε μια κατάσταση αυτό δε σήμαινε απαραίτητα ότι θα αλλάξει και εμένα.

Και όλα αυτά γιατί ποτέ σαν παιδί δεν ένιωσα την αποδοχή από τους δικούς μου. Ίσως αν  είχα νιώσει μια στάλα αγάπη να μπορούσα να εξαλίψω όλους τους φόβους μου. Αλλά ξέχασα…..εγώ ήμουν πάντα η πιο δυνατή. Αυτή που δεν είχα ανάγκη. Τα κατάφερνα και μόνη μου. Μα τι να έκανα!!!  Έπρεπε και ‘γω κάπως να νιώθω πιο σίγουρη και ασφαλής για τον εαυτό μου.
Τι καλύτερο λοιπόν από το να δίχνω δυνατή ώστε να καταλάβουν ότι δε μπορούν να με πονέσουν , ότι κι αν κάνουν. Έτσι λοιπόν χτίστηκε και αυτό το τοίχος μέσα μου. Και δεν άφηνε τίποτα να μπει.

Και όμως μπορούσε όχι μόνο να μπει αλλά και να το γκρεμίσει. Αυτό ήταν η “ΑΓΑΠΗ”, η “ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ”.
Αλλά τι να ζητάω από ανθρώπους που πραγματικά δεν ξέρω άμα την είχαν πάρει και οι ίδιοι από τη ζωή τους. Αν ήξεραν πως υπάρχει και ότι πρέπει να τη δίνουμε. Δε θα έπρεπε να τους κατηγορούμε. Αλλά και αυτοί θα έπρεπε πολύ , να το σκεφτούν πριν πάρουν την απόφαση και γίνουν γονείς.
Τι φταίω εγώ και ο υπόλοιπος κόσμος για αυτά που αυτοί δεν έκαναν ή δεν έζησαν.

Καταλαβαίνεται τώρα γιατί με τρομάζει η ιδέα του γονιού στη ζωή μου. Το να δίνεις τη ζωή σε έναν άνθρωπο είναι ευλογία . Και εγώ είμαι ευγνόμων σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Αλλά μέχρι εκεί. Όμως δεν είναι μόνο αυτό “γονέας”.

Έχεις το καθήκον να το μεγαλώσεις μέσα σε ένα υγιή περιβάλλον. Και δεν εννοώ μόνο βιοποριστικά, αλλά και ψυχικά. Να έχεις τη δυνατότητα να παραβλέψεις τα πάντα και να του δώσεις να καταλάβει ότι είναι το πιο πολύτιμο για ‘σενα. Να σταθείς δίπλα του σε κάθε ανησυχία και φόβο. Και όχι να του δημιουργείς τα αντίθετα.
Αλλιώς θα έρθει η ώρα που αυτό το παιδί θα θελήσει να φύγει απ’ ότι τον πονάει και τον πληγώνει πιο πολύ. Δεν ξέρω αν το θεωρείτε : παραίτηση ή υποχώρηση. Εγώ το βλέπω ότι από τη στιγμή που δε σε θέλουν κάπου , φεύγεις. “Λάθος ή Σωστό”, δεν ξέρω . Μη με ρωτάτε.

Αν ποτέ ο Θεός με αξιώσει να γίνω γονέας, θέλω να είμαι πολύ σίγουρη με τον εαυτό μου. Και βασικα,το ίδιο να νιώθει και ο ανθρωπος που θα είναι δίπλα μου. Για κανένα λόγο δεν θα ήθελα να αισθανθεί κάποιος όπως εγώ. Και περισσότερο να τον έχω φέρει εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο, και να του έχω δημιουργήσει φοβίες.

Ας μη  μιλήσω για τη παιδική κακοποίηση. Που κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι μόνο το ξύλο θεωρείται . Υπάρχουν και τρόποι που δεν έχουν σαν αντικείμενο τη βία. Αλλά  πιστέψτε με πονάνε περισσότερο.  
Αν όμως ο γονέας μεγάλωσε έτσι? Πως να το αποβάλλει? Κι αν αυτός πιστεύει ότι κάνει το σωστό με αυτόν τον τρόπο? Θα σας πω εγώ κατι.

Μόλις δει τη συμπεριφορά του παιδιού θα ξέρει αν λειτούργησε σωστά. Αν δηλαδή αρχίσει να απομακρύνεται το παιδί σίγουρα πάντος δε φταίει αυτό. Γιατί πιστέψτε με ότι το παιδι αποδέχεται μια συμπεριφορα έντονη, όταν έχει κάνει κάτι. Αλλά  όπως είπα “ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ”.

Μη με ρωτάς αν οι γονείς μου έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους έτσι όπως είναι ή αν αυτό ήθελαν . Γιατί με βλέπω να σου γράφω έως το πρωί και το τετράδιο να μη μου φτάνει. Θα σου πω αυτό και ότι καταλάβεις. Αν ήτανε ευτυχισμένοι από τη ζωή τους, εγώ θα ήμουν τώρα εδώ να μιλάω μαζί σου?

 Άμα ήθελα να είμαι ίδια με τον υπόλοιπο κόσμο τότε δεν θα ‘μουν εδώ. Να ψάχνω τον εαυτό μου μέσα από τις σκέψεις μου. Να αναζητώ τις καλύτερες μέρες. Να πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της γνώμης του και της επιλογής του. Θα ήμουν κάπου όπου όλα θα τα έκρυβα “κάτω από το χαλί”.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαικού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.
      

To άρθρο Ένα παιδί που δεν το αποδέχτηκαν, τρέχει μια ζωή μέχρι να φτάσει κάπου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη σημασία των ορίων. Έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις, πολλές θεωρίες, πολλές απ’ τις οποίες μεταξύ τους διαφορετικές… Να βάζουμε ή να μην βάζουμε όρια στα παιδιά μας; Να χρησιμοποιούμε ή όχι την τιμωρία; Κι αν ναι, με τι τρόπο; Κι αν όχι, γιατί; Ποιος είναι υπεύθυνος για την τήρηση των ορίων, πόσο σημαντικό είναι και οι δύο γονείς να τα τηρούν εξίσου και να μην ακυρώνουν ο ένας τον άλλον; Ποιος ο ρόλος των παππούδων και των γιαγιάδων σ’ αυτήν την προσπάθεια των γονέων; Ποιος ο ρόλος του σχολείου;

Αυτά και άλλα πολλά τα ερωτήματα που βασανίζουν καθημερινά όλους μας: Όλους όσους μεγαλώνουμε παιδιά, όσους δουλεύουμε με παιδιά, όλους όσους αγαπάμε και νοιαζόμαστε για τα παιδιά…

Στο κείμενο που ακολουθεί θα σταθούμε στα βασικά αναλύοντας κυρίως τον λόγο (και όχι τόσο τον τρόπο) για τον οποίο τα όρια, η τιμωρία και τα συναφή «εργαλεία» διαπαιδαγώγησης, πρέπει να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών μας, εξίσου σημαντικό μ’ αυτόν της βιολογικής και της πνευματικής τροφής τους.

1. Όρια υπάρχουν παντού. Στην ανθρώπινη φύση, στην ανθρώπινη κοινωνία, στις σχέσεις των ανθρώπων. Η έννοια του «ορίου» είναι συναφής του ανθρώπινου μέτρου. Ο «άνευ ορίων» είναι αμετροεπής!
2. Στην κοινωνία, την καθημερινή ζωή στο σχολείο και αργότερα στην εργασία, στις συναλλαγές, παντού, η παραβίαση των ορίων συνιστά αδίκημα – κυριολεκτικά ή μεταφορικά. Τα παιδιά οφείλουν να γνωρίζουν και να προσαρμόζονται σε αυτή την πραγματικότητα.
3. Η προσαρμογή στους κανόνες βοηθά τα παιδιά αρχικά να προσαρμοστούν στις «νέες καταστάσεις» της ζωής τους (σχολείο, φιλίες…) κατά συνέπεια τους δίνεται η δυνατότητα να προχωρήσουν σε νέες κατακτήσεις : κοινωνικές, γνωσιακές, πνευματικές. Αντιθέτως ένα παιδί με δυσκολίες προσαρμογής (συχνά χωρίς όρια) δυσκολεύεται αναλόγως και στα παραπάνω επίπεδα.

Ας μείνουμε στα βασικά. Στα οποία όμως χρειάζεται οπωσδήποτε (πάντα) να προσθέτουμε και την αξία του γονεϊκού προτύπου σ’ αυτή τη θεώρηση περί όρων : Με δυο λόγια αν εμείς οι γονείς δεν τηρούμε πρώτοι τα όρια που θεσπίζουμε για τα παιδιά, ας μην έχουμε την προσδοκία (ή την απαίτηση…) τα παιδιά να πράξουν αυτό που εμείς παραλείπουμε…!

To άρθρο Το νόημα και η σημασία των ορίων στην διαπαιδαγώγηση μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.