Τι όμορφη εικόνα είναι όταν βλέπουμε στο δρόμο ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να είναι πιασμένοι χέρι-χέρι…

Αναρωτιόμαστε τότε σχεδόν όλοι μας «Μα ποιο είναι το μυστικό τους και αντέχει αυτό το ζευγάρι να είναι μαζί τόσα χρόνια;».

Και ενώ όλοι μας γνωρίζουμε την απάντηση… είναι η αγάπη. Παρόλα αυτά γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε στην πράξη;

Τι σημαίνει όμως αγαπώ τον σύντροφό μου;

Σημαίνει πως τον φροντίζω, τον καταλαβαίνω, του δείχνω εμπιστοσύνη, τον ερωτεύομαι κάθε μέρα, τον ποθώ, τον σέβομαι, τον θαυμάζω και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι κοντά του σε χαρές χωρίς να τον φθονώ και σε λύπες του χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα αισθήματα να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο.

Είναι δύο άνθρωποι που αποφασίζουν συνειδητά να «παλέψουν» για τη σχέση τους. Η υπομονή και η επιμονή, μαζί με την εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, έχει πολλές πιθανότητες να οδηγήσει δύο  ανθρώπους σε μια ευτυχισμένη σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση».

To άρθρο Τι σημαίνει αγαπώ τον σύντροφό μου; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Πόσες φορές δεν έχουμε δει γερασμένους ανθρώπους να πιάνονται χέρι – χέρι και να αναρωτιόμαστε το μυστικό επιτυχίας της μακροχρόνιας συνύπαρξής τους;

Την απάντηση την ξέρουμε, τουλάχιστον θεωρητικά: η αγάπη. Αφού όμως όλοι μας θέλουμε να αγαπάμε και να αγαπιόμαστε κι αυτό αναζητάμε στην ουσία με κάθε μας αλληλεπίδραση, γιατί στην πράξη γίνεται τόσο δύσκολο;

Τι σημαίνει αγαπώ τον/την σύντροφό μου;

Σημαίνει φροντίζω, εμπιστεύομαι, δείχνω κατανόηση στον τρόπο που βλέπει τη ζωή, τους ανθρώπους, σημαίνει ερωτεύομαι ξανά και ξανά, σημαίνει σέβομαι και θαυμάζω ποιος είναι και δεσμεύομαι συνειδητά να είμαι δίπλα του ακόμη και για να ξεπεράσει τις αδυναμίες του, χωρίς να τον φέρνω σε δύσκολη θέση, παίζοντας παιχνίδια ανταγωνισμού που οδηγούν σε πόνο.

Όμως όλα αυτά χρειάζεται να είναι αμοιβαία. Όλα στη ζωή φαίνεται πως χρειάζονται δύο για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο. “Ιt takes two to tango!“.

Είναι δύο που συνειδητά αποφασίζουν να εργαστούν προς μια κοινή κατεύθυνση. Για αυτό όχι μόνο η αμοιβαιότητα αλλά και η ένταση της θέλησης για να γεννηθεί και εδραιωθεί η ομορφιά, χρειάζεται να είναι αν ίδιας ποιότητας και σχεδόν ποσότητας. Η υπομονή και η επιμονή, ζευγαρωμένα με την αυθόρμητη εσωτερική ανάγκη να «αγκαλιάσουμε» τον άλλον, όχι λίγο, όχι χλιαρά, είναι πολύ περισσότερο πιθανό να οδηγήσει σε ανθρώπους ευτυχισμένους σε μια σχέση.

«Αγάπη δεν είναι μόνο να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια, αλλά να κοιτάζουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση», κι αυτή ας την ορίσει ο καθένα μας. Σημασία έχει ο δρόμος να έχει γλύκα, αφοσίωση και πολλές δόσεις χαράς!

To άρθρο Ευτυχισμένα ζευγάρια: Μια κοπιώδης εργασία ή μια φυσική, αυθόρμητη ροή ενέργειας για επέκταση του εαυτού μας; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Οι σχέσεις είναι θαυμάσιες. Προσφέρουν την δυνατότητα για συνάντηση δύο ή περισσότερων ανθρώπων, παραμερίζοντας για όσο διαρκούν το φάσμα της μοναξιάς τους.

Οι σχέσεις είναι ανυπόφορες. Στερούν την ιδιωτικότητα, στραγγίζουν την ατομικότητα, τα θέλουν όλα σε κοινή θέα, όλα ανοιχτά, τίποτα προσωπικό, ένα κοινόβιο σκέψεων και συναισθημάτων.

Οι σχέσεις είναι γενναιόδωρες. Με την απλόχερη ανοιχτότητά τους αγκαλιάζουν την αποξένωσή μας, ανέχονται τον εγωισμό μας, μας κάνουν ομάδα, κοινωνία, πολιτισμό.

Οι σχέσεις είναι βασανιστικές. Μας τα παίρνουν όλα, δεν μας αφήνουν τίποτα, δικτατορικά καθεστώτα έναντι αναρχοαυτόνομων μονάδων.

Οι σχέσεις είναι λυτρωτικές. Απελευθερώνουν τον καλύτερο εαυτό μας από τις φυλακές του εγωτισμού του και τον προσφέρουν στον Άλλον, τον άλλον σε Εμάς και εμάς στους Άλλους, ένα πολύβουο γαϊτανάκι συναναστροφών, ιδεών και συναισθημάτων.

Τελικά τι είναι οι σχέσεις;

Όλο τις θέλουμε κι όταν τις έχουμε θέλουμε κάτι άλλο…

Τις κυνηγάμε, τις επιδιώκουμε και μετά αλλάζουμε γνώμη…

Ή μήπως όχι;

Ή μήπως όταν καταλάβουμε το βαθύτερο νόημα τους, όταν – βιωματικά – προσλάβουμε την αξία τους, τότε πια δεν θέλουμε να τις αφήσουμε, δεν μπορούμε χωρίς αυτές, χωρίς σχέσεις στην ζωή μας…

Αγάπης, στοργής, αφοσίωσης, θυσίας, προσφοράς, και πάλι αγάπης… σχέσεις.

To άρθρο Τελικά τι είναι οι σχέσεις; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων απεχθάνεται την μοναξιά. Δεν την αντέχουν… Νιώθουν πως βρίσκονται στο περιθώριο και αισθάνονται μειονεκτικά. Υπάρχουν, βέβαια και άνθρωποι που επιζητούν την μοναξιά (εδώ με την έννοια της μοναχικότητας), την ηρεμία τους, το χρόνο τους μόνο με τον εαυτό τους.

Για να καταπολεμήσουν την μοναξιά οι άνθρωποι, έρχονται σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Η επαφή, η ανθρώπινη επικοινωνία, η σύνδεση δυο ή περισσοτέρων ατόμων φαίνεται πως είναι απαραίτητη. Επίσης, απαραίτητα είναι και η συντροφικότητα και η αγάπη.  Η ανάγκη μας για συντροφικότητα, για να επικοινωνούμε, για να αγαπάμε και να μας αγαπάνε είναι μία βαθιά υπαρξιακή συνισταμένη για μία καλύτερη ζωή. Χωρίς την επαφή, την επικοινωνία και την αγάπη των άλλων τι ενδιαφέρον έχει η ζωή;

Παρόλα αυτά, μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πετύχουν μια σύνδεση με τους άλλους. Δυσκολεύονται είτε να κάνουν το πρώτο βήμα είτε να διατηρήσουν την σύνδεση και συχνά αναρωτιούνται «Τι μπορεί να φταίει;». Συνήθως καταλήγουν να πιστεύουν πως φταίνε κάποιες επιφανειακές αιτίες όπως η οικονομική κατάσταση ή η εξωτερική εμφάνιση… Η αλήθεια είναι πως αυτά είναι τα πρώτα που παρατηρεί κάποιος για να ξεκινήσει μία επαφή με κάποιο άλλο άτομο…

Μήπως τελικά χρειάζονται και άλλοι παράμετροι για να διατηρηθεί η σύνδεση;  Ακόμα κι θεωρήσουμε ότι χρειάζονται, θα πρέπει με σιγουριά να πούμε ότι δεν είναι απαραίτητοι για να φέρουν την προσωπική ευτυχία. Για να νιώσουμε επιθυμητοί δεν χρειάζεται να κάνουμε επίδειξη της μεγαλομανίας μας, των ακριβών ρούχων, των ακριβών gadgets ή οι χιλιάδες φίλοι στα social media (τους περισσότερους δεν τους γνωρίζουμε καν, και αν τους γνωρίζουμε έχουμε να μιλήσουμε από το Δημοτικό!). Χρειάζεται να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να κάνουμε μία προσωπική αναγνώριση της αξίας μας, με τα καλά μας και τα άσχημα μας και στο τέλος την αποδοχή και την αγάπη του εαυτού μας.

Αρκεί και μόνο να βρούμε τον τρόπο να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Τότε θα ανοίξει και ο δρόμος για να αγαπηθούμε από έναν άλλον.

Τότε πραγματικά ακτινοβολούμε θετικότητα και αυτό είναι δελεαστικό στα μάτια των άλλων.

To άρθρο Χωρίς επαφή, επικοινωνία και αγάπη… τι ενδιαφέρον έχει η ζωή; μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η αγάπη είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή μας! Είναι υπέρτατη ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν. Όμως είναι δύσκολο, κάποιος να καταφέρει να υλοποιήσει αυτή την ανάγκη, αν πρώτα δεν έχει αγαπήσει ο ίδιος τον εαυτό του -με τα θετικά του και τα αρνητικά του. Πώς είναι δυνατόν, κάποιος να σε αγαπήσει ,αν εσύ ο ίδιος δεν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου;

Το να έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο, που μας δέχεται και μοιραζόμαστε μαζί του τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα που μας συμβαίνουν δεν είναι κάτι κακό, ούτε δείχνει πως είμαστε ανασφαλείς ή κατώτεροι. Για να φτάσουμε όμως σε αυτό το επίπεδο, οφείλουμε να νιώσουμε όμορφα με τον ίδιο μας τον εαυτό και να περιμένουμε να αγαπηθούμε για όλα αυτά που πρεσβεύουμε και αξίζουμε. Όχι, να ψάχνουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να μας κάνει να νιώσουμε καλά και ολοκληρωμένοι.

Όταν τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και νιώθουμε άνετα με αυτόν, τότε μπορούμε πιο εύκολα να μοιραστούμε τα συναισθήματα που ήδη νιώθουμε… να σεβαστούμε καταστάσεις, να δώσουμε αγάπη, να δείξουμε εμπιστοσύνη, κ.ά. Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του, θέλει να μοιραστεί τις εμπειρίες του, τις στιγμές του και τα προβλήματα του χωρίς ενδοιασμούς. Αλλιώς, στην περίπτωση που εμείς οι ίδιοι δεν αγαπάμε τον εαυτό μας, δεν το σεβόμαστε και δεν τον επιθυμούμε τότε η δομή της σχέσης μας δεν θα είναι στέρεα και ασφαλής.

Θα είναι μία σχέση που ο σύντροφος θα προσφέρει συνεχώς και δεν θα λαμβάνει, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να νιώσει μια συναισθηματική ανασφάλεια από την ανεπάρκεια του συντρόφου του, με επακόλουθο να έρθουν οι αμφισβητήσεις, οι διαφωνίες και οι τσακωμοί. Ακόμα και αν συναντήσετε τον τύπο ανθρώπου που του αρέσει για δική του προσωπική ευχαρίστηση να προσφέρει σε κάποιον, η σχέση είναι καταδικασμένη να έχει ημερομηνία λήξης. Και αυτό γιατί κάποια στιγμή βγαίνουν στην επιφάνεια τα προβλήματα και οι ανασφάλειες και εντέλει τα συναισθήματα που κυριαρχούν είναι της προδοσίας, του θυμού και της απογοήτευσης.

Η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, είναι πρώτα να αγαπήσουμε και να εκτιμήσουμε εμείς τον εαυτό μας. Αγαπάμε και αποδεχόμαστε τις σκέψεις , τα συναισθήματα μας, τα προτερήματα μας και τα ελαττώματα μας. Δεν κριτικάρουμε και μειώνουμε τον εαυτό μας, ούτε του βάζουμε ταμπέλες όπως «είμαι ανασφαλής»… Γιατί αν νιώθουμε έτσι, λογικό είναι να βλέπουμε και τον κόσμο με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Μήπως ήρθε ο καιρός να αποβάλλουμε τα αισθήματα κατωτερότητας και ανασφάλειας που μας βασανίζουν; Μήπως ήρθε ο καιρός να νιώσουμε καλά με εμάς; Μήπως ήρθε η ώρα να γνωρίζουμε τον σύντροφο που θα μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας;

To άρθρο Η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, είναι πρώτα να αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται και επιζητούν διακαώς  να δημιουργήσουν μια ευτυχισμένη σχέση που θα τους ολοκληρώσει και γιατί όχι θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας οικογένειας.

Ποια είναι όμως τα στοιχεία που βοηθούν να διακρίνουμε αν η σχέση που έχουμε είναι υγιής ή σχεδόν στα όρια της νοσηρότητας; Υπάρχουν σχέσεις που φαινομενικά μοιάζουν ευτυχισμένες, αλλά στην πραγματικότητα είναι τυπικές, ή πολύ επίπονες και εξουθενωτικές για τους ανθρώπους που τις βιώνουν. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν σχέσεις που μπορεί να μοιάζουν εκκεντρικές ή και συγκρουσιακές αλλά στην πράξη οι σύντροφοι έχουν βρει έναν υγιή δίαυλο επικοινωνίας και ενσυναίσθησης που τους προσφέρει ισορροπία και αυτοπραγμάτωση.

Υπό το πρίσμα ενός γενικού κανόνα που λέει ότι κανείς δεν αξίζει να βρίσκεται σε μία σχέση που τον κάνει να αμφιβάλει για τον εαυτό του και να του προκαλεί δυσαρέσκεια , ας δούμε λίγο σε αντιπαραβολή μια σχέση αληθινής αγάπης και μοιράσματος,  με μια σχέση παθολογικής αγάπης .

      Στην σχέση αληθινής αγάπης

• Υπάρχει χώρος για αυτονομία
• Αναδύονται οι καλύτερες ποιότητες των συντρόφων
• Το τέλος είναι αποδεκτό με συναισθηματική και νοητική επίγνωση
• Οι εμπειρίες δημιουργούν άνοιγμα στην αλλαγή
• Υπάρχει εκατέρωθεν πρόσκληση για  εσωτερική εξέλιξη των συντρόφων
• Είναι κοινή η απόλαυση από το δούναι και λαβείν
• Οι σύντροφοι δεν προσπαθούν να αλλάξουν ο ένας τον άλλο
• Οι σύντροφοι δεν προσπαθούν να ελέγξουν ο ένας τον άλλο
• Είναι κοινώς αποδεκτά τα όρια προς τον εαυτό και προς τον σύντροφο εκατέρωθεν
• Διατηρείται η αυτονομία στην αυτοεκτίμηση του καθενός
• Τα συναισθήματα εκφράζονται αυθόρμητα και όχι καθοδηγούμενα ή επί σκοπώ
• Δημιουργείται ένα κλίμα αυθεντικού δεσίματος και συμπόνιας
• Οι σύντροφοι οπωσδήποτε περιλαμβάνουν στο σύστημα αξιών της σχέσης την ισότητα .

 Στη σχέση παθολογικής αγάπης

• Τα συναισθήματα απλώς καταναλώνονται άσκοπα και επι ματαίω μέσα στη σχέση
• Ο φόβος της εγκατάλειψης είναι συνεχώς παρών
• Η τάση προς αλλαγή είναι ταυτισμένη με την καταστροφή και τη διάλυση της σχέσης
• Κανένας από τους δύο συντρόφους δεν εξελίσσεται σαν άτομο
• Οι στιγμές που φανερώνουν την ύπαρξη αληθινού δεσίματος είναι πολύ λίγες
• Τα παιχνίδια του μυαλού (mind games) και οι στρατηγικές έχουν αντικαταστήσει την αλληλοκατανόηση και την ενσυναίσθηση
• Οι σύντροφοι δίνουν ο ένας στον άλλο , μόνο με σκοπό να πάρουν κάτι
• Υπάρχει διαρκής πάλη ο ένας να αλλάξει τον άλλο
• Επικρατεί η πεποίθηση «σε χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένη-ος και να νιώθω ασφαλής»
• Είναι δυνατόν ταυτόχρονα να παρατηρείται εξάρτηση αλλά και άρνηση πραγματικής δέσμευσης
• Τα αρνητικά συναισθήματα επικρατούν των θετικών και μάλιστα επαναλαμβάνονται συχνά
•  Το παιχνίδι Αφέντης-Δούλος είναι ενταγμένο στην καθημερινή ρουτίνα της σχέσης
• Οι σύντροφοι εφόσον δεν τροφοδοτούν μέσα από τη σχέση και τον εαυτό τους την αυτοαξία , την αποζητούν σε κάποιο τρίτο πρόσωπο.

Υπενθύμιση στον εαυτό :

 Ο ιδανικός σύντροφος είναι αυτός που μου βγάζει προς τα έξω την καλύτερη εκδοχή μου , Δεν είναι τέλειος , ούτε αλάθητος , είναι αυτός ακριβώς που χρειάζομαι για να γίνω καλύτερος άνθρωπος…

Για το My Psychology

Αγγελική Μ. Κουρμπέλη

—

Η Αγγελική Κουρμπέλη είναι Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης και Αυτοβελτίωσης , Ομαδική Θεραπεύτρια .

Με σπουδές στην Ψυχολογία και τη Συμβουλευτική Προσωπικών Δεξιοτήτων , ασχολείται με ομάδες αυτογνωσίας, με σκοπό να οδηγεί τα συμμετέχοντα μέλη των ομάδων της , σε μια εσωτερική συνειδητοποίηση του αληθινού εαυτού τους , σε ψυχική ισορροπία , αλλά και ανάδειξη όλων των ταλέντων και κλίσεων που έχουν ως προσωπικότητες . Μέγιστος και πρωταρχικός στόχος είναι τα άτομα με τα οποία δουλεύει , να γίνουν μαχητές της ζωής και να επιτυγχάνουν τις φιλοδοξίες τους και τους στόχους τους .

Το μότο της : «Δεν έχει σημασία προς τα που φυσά ο άνεμος , σημασία έχει το πως θα σηκώσω τα πανιά μου»

To άρθρο Σχέσεις Αληθινής Αγάπης vs Σχέσεις Παθολογικής Αγάπης μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τι κάνει τα ζευγάρια ευτυχισμένα; Τι είναι ευτυχία στην σχέση;

Ποια είναι τα συστατικά μιας επιτυχημένης συνταγής;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα υλικά είναι απλά, εύκολα μπορεί να τα εντοπίσει κανείς, εύκολα να τα αποκτήσει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη δυσκολία, συχνά ανυπέρβλητη: H εκτέλεση της συνταγής! Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο….

Τι χρειάζεται ένα ζευγάρι για μια καλή και ισορροπημένη σχέση:

Αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη, υπομονή, υποχωρητικότητα, υποστήριξη, σεξουαλικότητα, ερωτισμός, ανανέωση… αν υπάρχουν και λίγα χρήματα ακόμη καλύτερα, αλλά γίνεται και χωρίς αυτά.

Η δυσκολία έγκειται στην πρόσμιξη των υλικών, όχι τόσο στην δοσολογία. Τις δόσεις μην τις τσιγκουνεύεστε: ρίξτε άφθονες ποσότητες- όσο περισσότερο , τόσο καλύτερα. Τι να προσέξει κανείς μήπως παραπέσει: την αγάπη, τον έρωτα, την εμπιστοσύνη ή την κατανόηση;

Μην φοβάστε τα υλικά, δώστε άφοβα! Να επαναλάβουμε ότι η δυσκολία βρίσκεται στην πρόσμιξη, στην χημεία και πρωταρχικά στην διαθεσιμότητά τους. Γιατί βασική προϋπόθεση για την επιτυχή εκτέλεση της «συνταγής», είναι η αμοιβαιότητα στην διαθεσιμότητα. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα «κόψει». Αντιθέτως, για να «δέσει», χρειάζονται ισόποσες ή έστω μερικές ισόποσες δόσεις των άνωθεν υλικών. Χρειάζεται υπομονή στο ανακάτεμα, αφήστε τον χρόνο να κάνει την δουλειά του….

Μην βιάζεστε να βγάζετε συμπεράσματα, παρά μόνο αν ξέρετε ότι δεν θέλετε καν να δοκιμάσετε. Τότε μπορείτε άφοβα να παραιτηθείτε της προσπάθειας. Διαφορετικά συνεχίστε το ανακάτεμα. Η αλληλεπίδραση των υλικών του άλλου έχει να σας μάθει πολλά…

Η συνταγή της ευτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη (εξαιρούνται τα fast και junk food!).

Πώς να συγκριθεί όμως η νοστιμιά ενός καλομαγειρεμένου σπιτικού φαγητού με κάτι πρόχειρο απέξω…..

 —

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Η συνταγή της επιτυχίας στις σχέσεις είναι σχετικά απλή. Η εκτέλεση είναι δύσκολη… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Όλοι συμφωνούμε ότι μία σχέση δεν είναι δεδομένη, αλλά συνήθως με το πέρασμα του χρόνου το ξεχνάμε. Όλοι συμφωνούμε ότι τις ανάγκες που έχουμε εμείς, τις έχουν και οι σύντροφοί μας αλλά συχνά όταν έρθει η σειρά μας να τους φροντίσουμε… το ξεχνάμε, το παραμελούμε.

Τι θέλουν οι δύο σύντροφοι σε μία σχέση;

Τι ανάγκες έχουν;

1. Αγάπη: Είναι σαν το νερό, σαν τον αέρα, ποτέ δεν είναι αρκετή. Ποτέ μην σκεφτείτε πως φτάνει, μην σταματάτε να δίνετε αγάπη…
2. Νοιάξιμο: Να έχουμε τον άλλον έννοια, να τον έχουμε στον νου μας, να μπορούμε να αφουγκραζόμαστε τι νοιώθει, τι αισθάνεται… Κι αν δεν μπορούμε από μόνοι μας να καταλάβουμε τότε απλά να τον ρωτάμε…
3. Τρυφερότητα: Η πιο απαλή εκδοχή των δύο προηγούμενων εννοιών, η πιο estet εκδήλωση των συναισθημάτων μας…
4. Καλοσύνη: Να είμαστε καλοί με τον/την σύντροφο μας σημαίνει αποχή από το να είμαι κακός με τον/την σύντροφο μου (ξέρετε εσείς: απλώς ΤΕΡΜΑ οι κακίες!)
5. Εμπιστοσύνη: Η ναυαρχίδα των αξιών στις ανθρώπινες σχέσεις. Χωρίς εμπιστοσύνη δεν νοείται εγγύτητα, τουλάχιστον σε συντροφικό επίπεδο. Ούτε καν συνέταιροι δεν γινόμαστε χωρίς εμπιστοσύνη… Πόσο μάλλον ζευγάρι!
6. Κατανόηση: Να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ιδίως στις δυσκολίες του. Να καταλαβαίνουμε τι περνάει… Κατανόηση σημαίνει ενσυναίσθηση!
7. Υποστήριξη: Στις δύσκολες στιγμές (βλ. άνωθεν) αυτός/αυτή που μπορεί να μας στηρίξει καλύτερα από κάθε άλλον είναι ο/η σύντροφός μας… Αυτούς αναζητάμε κι όταν τους έχουμε, πραγματικά διαθέσιμους και υποστηρικτικούς είναι βάλσαμο.
8. Συγχώρεση: Για να πάμε παρακάτω πρέπει μερικές φορές να μπορούμε να συγχωρέσουμε τον άλλον ή να μας συγχωρέσουν εμάς. Όλοι κάνουμε λάθη! Αν δεν μπορέσουμε να τα προσπεράσουμε η σχέση καθηλώνεται…
9. Ερωτισμός: Αντίθετα με τα στερεότυπα ο ερωτισμός μεταξύ δύο συντρόφων μπορεί (και πρέπει) να αυξάνεται με την ηλικία. Η τέχνη της αποπλάνησης μπορεί να αντλήσει έμπνευση από την εμπειρία των χρόνων που πέρασαν…

Αγάπη, έρωτας, εμπιστοσύνη, κατανόηση… έννοιες γνωστές, ίσως και τετριμμένες! Όμως τόσο ουσιαστικές για μια καλή και ζεστή σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο 9 τρόποι φροντίδας μιας σχέσης μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Τελικά δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι οι γονείς θέλουν να δημιουργήσουν ένα παιδί ατσαλάκωτο, αλλά αντί αυτού, καταφέρνουν να το κάνουν πιο φοβισμένο.

Όσο και να δείχνω δυνατή με όσα πέρασα μόνο εγώ ξέρω πόσο φοβάμαι. Ναι, πέρασα μια ζωή μέσα στο άγχος και το φόβο.
Να μη χωρίσουν οι γονείς μου γιατί αισθανόμουν ότι θα γίνω δακτυλοδειχτούμενη στον κόσμο. Και δεν το ήθελα αυτό. Και ήρθαν στιγμές που με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Να παρακαλάω , έως και να ζητάω αυτό το χωρισμό.

Πίστευα ότι θα βρω λίγη γαλήνη. Δε θα με κυνηγάνε οι άσχημες καταστάσεις στον ύπνο μου ή στη διάρκεια της ημέρας. Δε θα σκέφτομαι πλέον το πως θα γυρίσω στο σπίτι και τι θα συναντήσω. Ότι θα σταματήσουν όλα αυτά.
Και φυσικά ήρθε η στιγμή που δεν πήγαιναν άλλο τα πράγματα. Ήρθε το αναπόφευκτο.

Μόνο που μαζί με αυτό δεν έφυγαν οι φόβοι μου ,αλλά αυξήθηκαν. Όχι δεν ήταν βιοποριστικοί, αλλά συναισθηματικοί. Αυτά που σαν παιδί είχα πάρει συνεχίζονταν.
Τ’ ότι άλλαξε μια κατάσταση αυτό δε σήμαινε απαραίτητα ότι θα αλλάξει και εμένα.

Και όλα αυτά γιατί ποτέ σαν παιδί δεν ένιωσα την αποδοχή από τους δικούς μου. Ίσως αν  είχα νιώσει μια στάλα αγάπη να μπορούσα να εξαλίψω όλους τους φόβους μου. Αλλά ξέχασα…..εγώ ήμουν πάντα η πιο δυνατή. Αυτή που δεν είχα ανάγκη. Τα κατάφερνα και μόνη μου. Μα τι να έκανα!!!  Έπρεπε και ‘γω κάπως να νιώθω πιο σίγουρη και ασφαλής για τον εαυτό μου.
Τι καλύτερο λοιπόν από το να δίχνω δυνατή ώστε να καταλάβουν ότι δε μπορούν να με πονέσουν , ότι κι αν κάνουν. Έτσι λοιπόν χτίστηκε και αυτό το τοίχος μέσα μου. Και δεν άφηνε τίποτα να μπει.

Και όμως μπορούσε όχι μόνο να μπει αλλά και να το γκρεμίσει. Αυτό ήταν η “ΑΓΑΠΗ”, η “ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ”.
Αλλά τι να ζητάω από ανθρώπους που πραγματικά δεν ξέρω άμα την είχαν πάρει και οι ίδιοι από τη ζωή τους. Αν ήξεραν πως υπάρχει και ότι πρέπει να τη δίνουμε. Δε θα έπρεπε να τους κατηγορούμε. Αλλά και αυτοί θα έπρεπε πολύ , να το σκεφτούν πριν πάρουν την απόφαση και γίνουν γονείς.
Τι φταίω εγώ και ο υπόλοιπος κόσμος για αυτά που αυτοί δεν έκαναν ή δεν έζησαν.

Καταλαβαίνεται τώρα γιατί με τρομάζει η ιδέα του γονιού στη ζωή μου. Το να δίνεις τη ζωή σε έναν άνθρωπο είναι ευλογία . Και εγώ είμαι ευγνόμων σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Αλλά μέχρι εκεί. Όμως δεν είναι μόνο αυτό “γονέας”.

Έχεις το καθήκον να το μεγαλώσεις μέσα σε ένα υγιή περιβάλλον. Και δεν εννοώ μόνο βιοποριστικά, αλλά και ψυχικά. Να έχεις τη δυνατότητα να παραβλέψεις τα πάντα και να του δώσεις να καταλάβει ότι είναι το πιο πολύτιμο για ‘σενα. Να σταθείς δίπλα του σε κάθε ανησυχία και φόβο. Και όχι να του δημιουργείς τα αντίθετα.
Αλλιώς θα έρθει η ώρα που αυτό το παιδί θα θελήσει να φύγει απ’ ότι τον πονάει και τον πληγώνει πιο πολύ. Δεν ξέρω αν το θεωρείτε : παραίτηση ή υποχώρηση. Εγώ το βλέπω ότι από τη στιγμή που δε σε θέλουν κάπου , φεύγεις. “Λάθος ή Σωστό”, δεν ξέρω . Μη με ρωτάτε.

Αν ποτέ ο Θεός με αξιώσει να γίνω γονέας, θέλω να είμαι πολύ σίγουρη με τον εαυτό μου. Και βασικα,το ίδιο να νιώθει και ο ανθρωπος που θα είναι δίπλα μου. Για κανένα λόγο δεν θα ήθελα να αισθανθεί κάποιος όπως εγώ. Και περισσότερο να τον έχω φέρει εγώ σ’ αυτόν τον κόσμο, και να του έχω δημιουργήσει φοβίες.

Ας μη  μιλήσω για τη παιδική κακοποίηση. Που κάποιοι έχουν την εντύπωση ότι μόνο το ξύλο θεωρείται . Υπάρχουν και τρόποι που δεν έχουν σαν αντικείμενο τη βία. Αλλά  πιστέψτε με πονάνε περισσότερο.  
Αν όμως ο γονέας μεγάλωσε έτσι? Πως να το αποβάλλει? Κι αν αυτός πιστεύει ότι κάνει το σωστό με αυτόν τον τρόπο? Θα σας πω εγώ κατι.

Μόλις δει τη συμπεριφορά του παιδιού θα ξέρει αν λειτούργησε σωστά. Αν δηλαδή αρχίσει να απομακρύνεται το παιδί σίγουρα πάντος δε φταίει αυτό. Γιατί πιστέψτε με ότι το παιδι αποδέχεται μια συμπεριφορα έντονη, όταν έχει κάνει κάτι. Αλλά  όπως είπα “ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ”.

Μη με ρωτάς αν οι γονείς μου έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους έτσι όπως είναι ή αν αυτό ήθελαν . Γιατί με βλέπω να σου γράφω έως το πρωί και το τετράδιο να μη μου φτάνει. Θα σου πω αυτό και ότι καταλάβεις. Αν ήτανε ευτυχισμένοι από τη ζωή τους, εγώ θα ήμουν τώρα εδώ να μιλάω μαζί σου?

 Άμα ήθελα να είμαι ίδια με τον υπόλοιπο κόσμο τότε δεν θα ‘μουν εδώ. Να ψάχνω τον εαυτό μου μέσα από τις σκέψεις μου. Να αναζητώ τις καλύτερες μέρες. Να πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της γνώμης του και της επιλογής του. Θα ήμουν κάπου όπου όλα θα τα έκρυβα “κάτω από το χαλί”.

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαικού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.
      

To άρθρο Ένα παιδί που δεν το αποδέχτηκαν, τρέχει μια ζωή μέχρι να φτάσει κάπου μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Η αγάπη είναι πάνω απ’όλα! Να βρει κανείς την αγάπη στον άλλον είναι ευτυχία… Να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να δώσει και να δοθεί σε μία σχέση, σχέση ζωής. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Άν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, το σώμα μας, την ψυχή μας, τις αδυναμίες μας, πως μπορεί  να μας αγαπήσει κάποιος άλλος; Τι θα σήμαινε στα αλήθεια μία αγάπη σαν κι αυτή;

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά: Το να έχουμε ανάγκη έναν άνθρωπο, να μας δέχεται και να μοιραζόμαστε μαζί του τα πάντα δεν υποδεικνύει αδυναμία, ούτε είναι κακό πράγμα. Όμως για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πρέπει πρώτα να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας και να περιμένουμε να αγαπηθούμε για όλα αυτά που ήμαστε και αξίζουμε και όχι να ψάχνουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να νιώσουμε καλά.

Όταν ήμαστε καλά με τον εαυτό μας τότε μπορούμε να μοιραστούμε τα θετικά συναισθήματα που ήδη νιώθουμε, να δώσουμε αγάπη ”σαν κι αυτή που ήδη νιώθουμε…” Στην αντίθετη περίπτωση όμως, στην περίπτωση που δεν έχουμε εμείς μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας, η συναισθηματική συναλλαγή στην σχέση δεν είναι ασφαλής… 

Άν ο σύντροφος μας νιώθει ότι δίνει αλλά δεν παίρνει, αισθάνεται την ανασφάλεια και την συναισθηματική ανεπάρκεια του συντρόφου και επέρχεται σύγκρουση. Ακόμα και αν βρεθεί ο “ιδανικός-ή” σύντροφος που θα νιώθει την ανάγκη να φροντίζει κάποιον για τη δική του προσωπική ευχαρίστηση, η σχέση είναι καταδικασμένη να μην κρατήσει πολύ. Γιατί καλώς ή κακώς κάποια στιγμή οι “αδυναμίες” βγαίνουν στην επιφάνεια από τις δύο πλευρές  και στο τέλος μένουν μόνο τα συναισθήματα του θυμού, της απογοήτευσης και της προδοσίας…

Ο άνθρωπος λοιπόν, που αγαπάει τον εαυτό του, ψάχνει κάποιον να μοιραστεί την χαρά της ζωής και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της σχέσης του χωρίς ταμπού και κόμπλεξ. Αυτό θα του κάνει ευκολότερη την ζωή, στην συνύπαρξη του μαζί με τον άλλο. Έτσι ξανά και ξανά γυρνάμε στο ίδιο συμπέρασμα, την ίδια διαπίστωση: Να μάθουμε να αγαπάμε αυτό που είμαστε, όλες τις εμπειρίες μας που μας έκαναν σήμερα αυτό που είμαστε… Είναι η πιο ασφαλής οδός για να βρούμε τον άνθρωπο μας, αφού πρώτα αγαπήσουμε και εκτιμήσουμε εμείς τον δικό μας εαυτό.

Αγαπώ αυτό που είμαι σημαίνει αποδέχομαι τον εσωτερικό μου κόσμο, τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου και τα ελαττώματα μου, χωρίς να κατηγορώ τον εαυτό μου και να δίνω ταυτότητα σε αυτά (”εγώ είμαι ανίκανος, εγώ είμαι λάθος” κλπ.). Γιατί τότε φυσικό επακόλουθο είναι να βλέπουμε τον κόσμο ανάλογα με το πως βλέπουμε τον εαυτό μας…

Δεν νομίζετε ότι ήρθε η στιγμή να αποβάλλουμε τα αισθήματα κατωτερότητας και μειονεξίας που μας βασανίζουν; Όταν γίνει αυτό το σώμα και ο νους μας θα δέχονται την ασφάλεια που εμείς τους προσφέρουμε και δεν θα αναζητούν άσυλο και σωτηρία στην συνεξάρτηση και στα (προβληματικά) αντανακλαστικά της.

Και να θυμάστε είναι ΟΚ να μην είστε τέλειοι! 

To άρθρο Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.