Μοιραστείτε το άρθρο:

Γράφει η Γεωργία Γιαμπουράνη.

Αγωγή για να γίνουμε γονείς; Αναρωτιούνται ακόμα και οι νεότερες γενιές  που είναι πιο μορφωμένες, πιο συνειδητοποιημένες σε πολλά  θέματα…

Η απόκτηση των παιδιών και η ανατροφή τους  …είναι μια τεράστια ευθύνη,  απαιτείται  γνώση  και εκπαίδευση, γνώση  που  θα    λιγοστέψει τα λάθη μας  ως γονείς και  λιγότερα λάθη σημαίνει  πιο υγιή, πιο συγκροτημένα, πιο ευτυχισμένα  και με λιγότερες ανασφάλειες παιδιά.

To  πρώτο πράγμα που αποκόμισα  και εγώ και  ο σύζυγός μου  από τα  μαθήματα της Προγεννητικής Αγωγής,  ήταν  ότι  δεν αφορούσε μονάχα τους ανθρώπους  που θέλουν  να  γίνουν γονείς,   αλλά  είναι  μια απαραίτητη γνώση  για  ολόκληρη  την  κοινωνία που θέλει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της. Μέσα από αυτήν την γνώση  καταλαβαίνουμε  πώς  μεγαλώσαμε  εμείς,  κατανοούμε  τους  δικούς  μας  γονείς, τους   εαυτούς μας, τις αδυναμίες  και  τις ανασφάλειές  μας   και   αποκτάμε μια βαθειά επίγνωση,  ότι πέρα από  το φυσικό μας  σώμα, είμαστε ψυχή και πνεύμα και  ότι  οι  σκέψεις  και τα συναισθήματά μας,  είναι αυτά που τελικά  καθορίζουν τη ζωή μας ως έναν πολύ μεγάλο βαθμό.

Αυτό  λοιπόν το νοητικό, συναισθηματικό και  πνευματικό υπόβαθρο  θα  επηρεάσει  σε πολύ μεγάλο βαθμό  και την πορεία των  παιδιών μας  και αυτό,  γιατί πέρα από τα γονίδια που κληρονομούν, την ροπή του χαρακτήρα και τις έμφυτες ικανότητες που έχουν  τα παιδιά,  όλες οι  γενετικές διαδικασίες,  μας λέει η επιστήμη …της επιγενετικής,  λειτουργούν σε συνεργασία με το περιβάλλον του  εμβρύου  που κυοφορείται  και επηρεάζουν την  τελική ανάπτυξη και  συμπεριφορά του.  

Έχοντας λοιπόν βαθειά επίγνωση και εγώ και ο σύζυγός  μου   ότι για 9 ολόκληρους μήνες θα είχαμε  μια συνεχή  επικοινωνία  με το αναπτυσσόμενο παιδί μας, σαν  τρία συγκοινωνούντα  δοχεία, όλη  μου η εγκυμοσύνη  εξελίχθηκε   ως μια μορφή διαλόγου  με  το παιδί,  τον οποίο και  κατέγραφα  σε  ένα ημερολόγιο.

Το ενδομήτριο περιβάλλον  που αποτελούσε  την πρώτη του κατοικία,   το ένιωθα ως  μια  ερμητικά κλειστή- ιερή περιοχή, όπου μέσα εκεί  λάμβανε μέρος  ένα  από τα μεγαλύτερα  θαύματα του σύμπαντος και αισθανόμουν  βαθειά ευγνωμοσύνη  που γινόμουν  συμμέτοχος  σε αυτό το θαύμα. Ήμουν ευγνώμων στον σύζυγό μου, γιατί αυτός  είναι ο  σύντροφός  μου  και  η γονιμοποιός μου δύναμη,  αλλά και στο παιδάκι που  κυοφορούσα,  γιατί αυτό  με  αξίωνε να γίνω Μητέρα και  να βλέπω μέρα με τη μέρα,  μέσα από  τους υπέρηχους, την ασύλληπτη ευφυΐα και σοφία που περίκλειε η δημιουργία μιας νέας ζωής.

Και παρόλο  που οι πρώτοι μήνες ήταν αρκετά δύσκολοι, λόγω της ναυτίας αλλά και  της  δουλειάς  που έπρεπε  να διεκπεραιώσω στο επάγγελμά μου,  συντόνιζα όλη μου την σκέψη  στο  Μεγαλείο που συνέβαινε μέσα μου,  γιατί δεν  ήθελα  να  τρέφω  το έμβρυο,  με δυσάρεστα  και φιλάσθενα συναισθήματα.

Έτσι,  θέλοντας   να δημιουργήσουμε  όσο τον δυνατόν  καλύτερο ενδομήτριο  περιβάλλον, αφού με αυτό θα συνεργαζόταν  η  γενετική προδιαγραφή του  εμβρύου, για να  κτίσει  το σώμα του, την ψυχή και τον νου του,  το αγκαλιάζαμε  με άπειρο σεβασμό, το χαϊδεύαμε   με άπειρη  τρυφερότητα και  αγάπη  για να ρίξουμε πολύ συνειδητά, μέσα στην δική του  ύπαρξη,   τους πρώτους σπόρους  της  ασφάλειας, της αυτοπεποίθησης,  της  εκτίμησης  για τον εαυτό του, την αίσθηση ότι αξίζει  και είναι επιθυμητό  στην ζωή. Η προγεννητική  αγωγή  είχε κάνει μια υπέρβαση  μέσα μας, γιατί έχει αυτή την  δύναμη,  στο να μην μας  ενδιαφέρει το φύλο του παιδιού, αλλά  να είναι καλοδεχούμενο και επιθυμητό ό,τι και να είναι. 

Έτσι  και οι δυο με όλη τη δύναμη  της ψυχής μας,   ευχόμασταν  να  είναι γερό  και   ευλογημένο   και  παρόλο  που  δεν είμαι πολύ πρωινός τύπος,  ξύπναγα  αρκετά  πρωινά  με την ανατολή του ήλιου, θαύμαζα την διάχυτη   ομορφιά   που ξεπρόβαλλε   μπροστά μου, συνδεόμουν με την πρωινή  σιωπή και  ευχόμουν  το έμβρυο  καθώς αναπτυσσόταν, να  αποθηκεύει μέσα του τη ζεστασιά του ήλιου, να  συνθέτει τη βιταμίνη D   μέσα από το ηλιακό φως, να μην  έχει καμία έλλειψη σε  μέταλλα, βιταμίνες και  ιχνοστοιχεία και όλο του το σώμα να  σχηματίζεται όμορφα και με υγεία, με όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά  που του πρόσφερα  και μέσα από την  διατροφή μου, η οποία πολύ πριν την εγκυμοσύνη  και  σε μένα και στο σύζυγό μου,  είχε απαλλαγεί απ’ όλες τις  επεξεργασμένες και βιομηχανοποιημένες  τροφές και είχε εμπλουτιστεί  αποκλειστικά με φυσικές τροφές  που παράγει η φύση,  έτσι ώστε το αίμα μου να είναι  υγιές και πλούσιο σε θρεπτική αξία.   Οραματιζόμουν το παιδί    να έχει  αρμονία  σε όλα του τα  χαρακτηριστικά,  να είναι όμορφο και έξυπνο, όχι για να ξεχωρίζει  για  εγωιστικούς λόγους  στην μετέπειτα  ζωή του,  αλλά   να εκπέμπει εσωτερική ομορφιά  και αρμονία  από άποψη αισθητικής και ήθους,  απαραίτητη   μέσα στο σύνολο της ανθρώπινης   κοινωνίας.

Ο  εγκέφαλος  του καθώς σχηματιζόταν,   ένιωθα να απορροφά   φως  από τις αχτίνες του  ήλιου και  να το  αποθηκεύει  ως μια μορφή  μνήμης  μέσα στα   σχηματιζόμενα κύτταρα,  που μελλοντικά,  καθώς το παιδί  θα  μεγάλωνε,  αυτό το  φως  θα  φώτιζε τη σκέψη του , για να διακρίνει  και να  κάνει σωστές επιλογές.

Τα   φωτεινά  χρώματα όπως  το κόκκινο, το πορτοκαλί , το κίτρινο, το πράσινο, το γαλάζιο, το μπλε, το μωβ, το ιώδες,  το ροζ  και άλλα , είχαν αντικαταστήσει  τα   σκούρα και μαύρα ρούχα,  γατί πλέον ήξερα  από τα προγεννητικά  μαθήματα,  ότι κάθε χρώμα μέσα μας προκαλεί συναισθήματα και συμβάλει  ασυνείδητα στην καλή ή κακή ψυχολογία. Παρατηρούσα  τα χρώματα της θάλασσας και του ουρανού,  την ομορφιά των δέντρων και των λουλουδιών,  ευχόμενη το παιδάκι  να  έχει την  ίδια  ομορφιά και  απλότητα  που έχουν τα πέταλα ενός λουλουδιού. Καθώς  παρατηρούσα τα πουλιά που πετούσαν  στον ουρανό,  οραματιζόμουν  το παιδί  να ανοίγει και αυτό  τα δικά του φτερά  και   να  απελευθερώνει  όλες του τις   δυνατότητες  και  ταλέντα με τόλμη  και αυτοπεποίθηση, χαράζοντας  το  μονοπάτι  που θα το κάνει ευτυχισμένο.

Έχοντας   πλήρη επίγνωση μετά από  τρία  χρόνια παρακολούθησης  πλέον της  προγεννητικής  αγωγής,  ότι το έμβρυο είναι μια ιδιαίτερα  ευαίσθητη  και εύπλαστη οντότητα  που απορροφά τα πάντα σαν σφουγγάρι  από το ενδομήτριο  περιβάλλον, που  εγώ η  ίδια θα διαμόρφωνα  μέσα μου  και ότι η  γενετική προδιαγραφή θα μπορούσε να βελτιωθεί  και να έλξει όλα τα καλά από τις  προηγούμενες γενιές,  είχα  αποκλείσει  όλα  τα ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά  από την σκέψη μου  και άφηνα να κυριαρχούν μέσα μου  μονάχα οι καλές τους  ποιότητες, έτσι ώστε το παιδί να  προστατευτεί από μια  άσχημη κληρονομική τάση  και να αποκτήσει  μια καλή προγεννητική  κληρονομιά.

Κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης προσευχόμουν πολύ και η Παναγία  γινόταν το Αρχέτυπο  της  Θείας  Μητέρας  και ταυτόχρονα  την  ένιωθα ως  το τέλειο ενδιάμεσο που κατέβαζε την Θεία Χάρη   από την  Υπέρτατη  Πηγή  και εξάλειφε κάθε τι αρνητικό.

Και ο Χριστός το  μονοπάτι των Υπέρτατων  Αξιών  όπου κάθε παιδί  θα βαδίσει  στη ζωή του  για να  συντελέσει ως ενήλικος  στο χτίσιμο ενός καλύτερου κόσμου.

Πολύ συνειδητά αυτήν την περίοδο, προσπαθούσα να συναναστρέφομαι  με ανθρώπους που είχαν θετική στάση στη ζωή τους. Όταν βίωνα δυσάρεστα πράγματα ή  συναναστρεφόμουν με δύσκολους ανθρώπους  μέσα από τη δουλειά μου  και βίωνα  στιγμές  μεγάλης έντασης,   κοίταγα φωτογραφίες  όμορφων  και χαρούμενων παιδιών για να αλλάζω  την  προσοχή μου  και ταυτόχρονα μέσα από ένα πολύ τρυφερό και απαλό χάδι, που  έδινα  στο έμβρυο,  εξηγούσα  ότι  όλα  στη ζωή  συμβαίνουν για να  μάθουμε  και  να διδαχθούμε  και  εάν ακόμα κυριαρχεί η άποψη   ότι η ζωή είναι σκληρή,  εξηγούσα ότι  αυτή η σκληρότητα έρχεται από τον ίδιο τον  άνθρωπο,  γιατί δεν καλλιεργεί  το όμορφο κομμάτι  που έχει μέσα του.

Επιδίωκα όσο μπορούσα  να  είμαι κοινωνική, να ακούω  διαλέξεις, να έχω επαφή με την τέχνη,  έτσι ώστε  να  πέφτουν οι  πρώτοι σπόροι της  προσωπικής  καλλιέργειας του παιδιού  αλλά και της  κοινωνικοποίησής του. Χόρευα πολλές φορές στο σπίτι, διάβαζα  λογοτεχνικά κείμενα  και  αρκετή ποίηση, όχι  μονάχα γιατί γράφω εγώ  η ίδια   ποίηση, αλλά  γιατί η ποίηση  έχει την εκπληκτική  δύναμη να   συνδέει   τον άνθρωπο  με τη ψυχή όλης  της  συμπαντικής δημιουργίας  και ήθελα πραγματικά  σε αυτό το σημείο να  διατηρήσει αυτή τη σύνδεση, που ήδη είχε ως  έμβρυο άλλωστε, γιατί αυτός  ο τρόπος σκέψης και σύνδεσης  με τα πράγματα,  δίνει μια άλλη διάσταση στη ζωή,   την κάνει πιο εσωτερική, πιο ευαίσθητη, πιο ουσιαστική και με μεγαλύτερη διαίσθηση. Διάβαζα  αργά, δυνατά, καθαρά και με  ζεστή χροιά στην φωνή μου, έτσι   ο απόηχος  που θα  έφθανε  στο σχηματιζόμενο έμβρυο  να είναι όμορφος και ζεστός και  η δική μου  η άρθρωση, ήδη, να αποτελεί το πρώτο έδαφος που θα χτίσει την δική του

Ουσιαστικά  μέσα από τα  προγεννητικά μαθήματα, είχα μάθει  να γίνομαι  ένας μεγάλος παρατηρητής  των σκέψεων  και  των συναισθημάτων  μου,  της ομιλίας μου  και αυτό  πρώτα απ’ όλα  έκανε μια κάθαρση σε εμένα,  με  βελτίωνε, με  αναγεννούσε,   και  ταυτόχρονα με επανασυνέδεε  με το όμορφο κομμάτι της ζωής.  Και εδώ ίσως κρύβεται και το μεγαλύτερο μυστικό της. 

Η  μουσική που άκουγα ήταν κατάλληλα επιλεγμένη   και  σχεδόν  κάθε βράδυ άκουγα  τη μουσική του Μουσικοσυνθέτη  και γιατρού   Σεργκέι Σαμπουτίν, μια   μουσική  ειδικά γραμμένη  για τη περίοδο της εγκυμοσύνης , η οποία  βοηθά   όχι μόνο  στην αρμονική ανάπτυξη του εμβρύου  αλλά και  στη σωματική και ψυχική προετοιμασία της μητέρας  όπως   λέει και ο ίδιος στο βιβλίο του ”Ιατρικές δυνάμεις της μουσικής”  Άκουγα   αρκετά ραδιόφωνο, δεν έβλεπα   σχεδόν καθόλου  τηλεόραση,  παρά μονάχα κάποια  ενδιαφέροντα   ντοκιμαντέρ, άλλα  που  αναφέρονταν στη ζωή  πολύ σημαντικών ανθρώπων με σπουδαίο έργο στην  ανθρωπότητα  και άλλα που  αναφέρονταν στη φύση και υμνούσαν το μεγαλείο της.

Τα  προγεννητικά μαθήματα  είχαν  ενισχύσει  την εσωτερική μου δύναμη  και είχαν απομακρύνει όλες τις φοβίες από μέσα μου για την ημέρα της γέννησης και βεβαίως  με την παρακολούθηση  του γιατρού  και της Μαίας  μου, την επικοινωνία που είχα αναπτύξει μαζί τους  αλλά  και  την  ασφάλεια που αισθανόμουν κοντά τους,  ήμουν  αποφασισμένη αλλά  και  έτοιμη να γεννήσω  φυσιολογικά, χωρίς επισκληρίδιο  εφόσον δεν προέκυπτε  κάποιο πρόβλημα. Έχοντας  τον σύζυγό μου δίπλα μου, καθ’ όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης,  το μωράκι γεννήθηκε χωρίς κανένα πρόβλημα,  έκλαψε ελάχιστα και  μόλις μου το έβαλαν στο στήθος   και το καλωσορίσαμε λέγοντας του  ” καλώς ήρθες στη γη, να είσαι γερό  και  ευλογημένο,  εκείνο μας   κοίταξε με ορθάνοικτα τα μάτια  και μας αποκρίθηκε με  ένα μεγάλο χαμόγελο, κάτι,  που όπως καταλαβαίνετε  δεν  μπορεί να ξεχαστεί ποτέ από την μνήμη μας.

Γενικότερα  μπορώ να πω ότι είναι  ένα μωρό που  κλαίει ελάχιστα   γι’ αυτό και δεν έμαθε καθόλου  πιπίλα.  Βέβαια  σε αυτό   πιστεύω ότι ίσως να έχει βοηθήσει και  ο θηλασμός  ο οποίος   διήρκεσε 2  χρόνια.  Ξυπνάει κάθε μέρα με χαμόγελο,  είναι  ένα ήρεμο  παιδάκι  με ενεργητικότητα  και  εσωτερική  δύναμη,  μια ”ήρεμη δύναμη” μου λένε πολλοί,  η οποία  φαίνεται στην έκφραση των ματιών και του προσώπου της.

Όταν χτυπάει  δεν  κλαίει  σχεδόν ποτέ,  αντιθέτως κοιτάει πώς να συνεχίσει να κάνει αυτό που έκανε.   Δείχνει να είναι ανθεκτική στον πόνο, δεν φοβήθηκε ποτέ το νερό, αντιθέτως το λατρεύει και κολύμπησε αμέσως στη θάλασσα.   Διεκδικεί αυτά που θέλει με  τον δικό της  τρόπο,   μαθαίνει  όμως  εύκολα να είναι ευγενική και να ακούει.  Είναι πολύ κοινωνική,  έχει καλή επαφή σχεδόν με όλους τους ανθρώπους,   αγαπάει πολύ τα παιδιά, εκδηλώνει  τα αισθήματά της,  μας φιλάει  και μας αγκαλιάζει συχνά,  της αρέσει  να ζωγραφίζει και να ξεφυλλίζει  βιβλία  μιλώντας για αυτά που βλέπει και λατρεύει το χορό.

Δεν δείχνει να ενθουσιάζεται με την τηλεόραση,   αντιθέτως θέλει να παίρνει τα κινητά τηλέφωνα, να μιλάει στο σταθερό  τηλέφωνο  και να βλέπει κομπιούτερ , κάτι  που και εγώ επίσης δεν είχα καταφέρει  να   περιορίσω  κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης  μου.

Επίσης  αυτό που αξίζει  να ειπωθεί  είναι  η εξαιρετική επικοινωνία που έχουμε   και οι δυο γονείς μαζί της  ακόμα και μέσα από ένα βλέμμα! Φαίνεται να καταλαβαίνει μέχρι πού είναι τα όρια που της  θέτουμε ως γονείς χωρίς να δυσαρεστείται  ιδιαίτερα και υπό αυτήν την έννοια είναι ένα παιδάκι που δεν μας  κουράζει πέρα από την φυσιολογική  κούραση που έχει ένα παιδί. Και  σε αυτό το σημείο έχω την αίσθηση ότι κρύβεται ένα ακόμα μυστικό της Προγεννητικής αγωγής.   Κάνει δηλαδή από την μια  πιο εύκολο το  μετέπειτα έργο των γονιών πάνω  στην ανατροφή του παιδιού , αλλά και το  παιδί  είναι πιο έτοιμο  να  δεχθεί  την  μετέπειτα αγωγή που θα πάρει.

Εάν  θέλουμε  να  είμαστε άνθρωποι   σε διαδικασία  εξέλιξης  και εξανθρωπισμού  και να ζήσουμε σε κοινωνίες που λέγονται πολιτισμένες, νομίζω ότι  δεν  πρέπει να μείνουμε  στο επίπεδο  μιας απλής  και τυχαίας διαιώνισης   του   είδους. Δεν πρέπει να μείνουμε   στην άποψη  που άκουγα   από πολλές γυναίκες,  όταν παρακολουθούσα  την  προγεννητική αγωγή, ότι η φύση ξέρει πολύ καλά τι κάνει και δεν χρειάζεται  καμία γνώση.

Η απάντηση σε μια τέτοια άποψη είναι ότι: βέβαια, η φύση ξέρει, αρκεί ο άνθρωπος-γονιός να μην χαλάσει το έργο της με την αταξία της φυσικής και ψυχικής ζωής του: με τα δηλητήρια και τις ελλείψεις της τροφής του… και τις ορμόνες: δηλητήρια της ταραγμένης ψυχικής του ζωής.

 Ο άνθρωπος τόσο προγεννητικά όσο και μεταγεννητικά δέχεται  μια μεγάλη επίδραση   από το περιβάλλον , επίδραση που  άλλοτε είναι θετική και άλλοτε αρνητική με πολλές δυστυχώς επιβλαβείς συνέπειες  στη ζωή των παιδιών. Αυτό είναι το μήνυμα της Νέας Επιστήμης της Επιγενετικής. Μη ξεχνάμε ποτέ ότι το ζωντανό παράδειγμα  για το κάθε  παιδί είναι οι ίδιοι οι γονείς.

Γι αυτό και η Προγεννητική Αγωγή είναι   μια  γνώση  που πρέπει να  διαδοθεί  ειδικά στους νέους ανθρώπους  και να ενταχθεί στην  εκπαίδευση,   έτσι ώστε   όλα τα παιδιά  από μικρή ηλικία  να  έχουν πλήρη  συνειδητοποίηση  τι σημαίνει  η φράση  ”γίνομαι γονιός”   και συνεπώς η  απόφασή τους πέρα από την επιθυμία  να θέλουν  παιδιά και οικογένεια,  να  είναι απόλυτα συνειδητή και με πλήρη επίγνωση,  ότι για να δημιουργήσουν χαρούμενα, υγιή και χωρίς ανασφάλειες παιδιά,    θα πρέπει να έχουν προετοιμασθεί κατάλληλα  αφού   το μεγάλο τους έργο θα ξεκινήσει  ήδη από την στιγμή της σύλληψης.

Ο Θεός  έφτιαξε πρώτα τον παράδεισο  και μετά  έφτιαξε τον Αδάμ και την Εύα.  Αυτό ακριβώς κάνει  και η  Προγεννητική  Αγωγή.  Προτρέπει  το ζευγάρι  πρώτα απ’ όλα  να φτιάξει  έναν μικρό  παράδεισο αγάπης, σεβασμού και αλληλοκατανόησης  και σε αυτόν τον παράδεισο, να φέρουν και να  αναθρέψουν πολύ συνειδητά  την νέα ζωή.

Η Γεωργία Γιαμπουράνη είναι μέλος της Ελληνική Εταιρείας Προγεννητικής Αγωγής

Ενημέρωση, σεμινάρια στην Προγεννητική Αγωγή, όλα δωρεάν,  τηλ 210 9629704,  6972 509156

 


Μοιραστείτε το άρθρο:
Κατηγορίες:Παιδιά