Οι κύριες αιτίες που μπορεί κάποιος να οδηγηθεί στην απόγνωση αφορούν προβλήματα στην οικογένεια, ή προβλήματα στην σχέση ή οικονομικά άγχη. Το άτομο καταβάλλεται από αρνητικές σκέψεις και συχνά τον οδηγούν σε μία κοινωνική απομόνωση. Θεωρεί πως τίποτα δεν του πάει καλά, δυσκολεύεται να βρει λύσεις και να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, αισθάνεται πως είναι βάρος για την οικογένεια του, την σχέση του και τους φίλους του, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε συμπεριφορές επικίνδυνες για την ψυχική και σωματική του υγεία.

Μερικές κινήσεις, ξεκινώντας από απλά καθημερινά πράγματα, που μπορεί να κάνει κάποιος όταν φτάνει στην απόγνωση είναι τα εξής:

1). Να πάει μία βόλτα στην φύση. Είτε βρεθεί στη θάλασσα είτε στο βουνό, η εικόνα της ομορφιάς της φύσης, θα τον γαληνέψει. Θα τον ηρεμήσει και θα ελαττωθεί κάθε αρνητική σκέψη. Έστω για λίγο, το άτομο ίσως ξεχαστεί από όσα τον προβληματίζουν.

2). Να πάρει μία απόσταση –‘’κερδίζοντας λίγο χρόνο’’- από αυτά που τον προβληματίζουν και τον μελαγχολούν. Κάθε φορά που θα κάνει άσχημες σκέψεις, να προσπαθεί να σκεφτεί κάτι άλλο ευχάριστο και θετικό (πχ μία όμορφη εικόνα από τη ζωή του ή κάποιο όνειρο του) ή  να ασχοληθεί με κάποιο χόμπι. Η αποστασιοποίηση του μυαλού από τα προβλήματα βοηθάει στο να σκεφτεί κανείς ψύχραιμα, να κατανοήσει το μέγεθος του προβλήματος και να είναι αποτελεσματικός.

3). Η επαφή με τους φίλους και τους συγγενείς αποτελεί μεγάλη βοήθεια. Δεν είναι ντροπή, να τους μιλήσετε και να τους εξηγήσετε πως είστε και τι νιώθετε, αντιθέτως μάλιστα. Το σίγουρο είναι ότι θα νιώσετε πιο ανακουφισμένος και θα σας κάνει να είστε καλυτέρα. Αν πάλι δυσκολεύεστε  να ανοιχτείτε σε άτομα που σας γνωρίζουν, μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικό, που θα σας συμβουλέψει πώς να δείτε τις καταστάσεις πιο αισιόδοξα.

4). Μην μεγαλοποιείτε τα πράγματα στο μυαλό και θεωρείτε πως δεν υπάρχει λύση στο πρόβλημα. Πιστέψτε στον εαυτό σας και θα δείτε πως το κάθε πρόβλημα έχει την λύση του αρκεί να υπάρχει υπομονή, θετική σκέψη και επιμονή.

Η απόγνωση είναι ένα συναίσθημα που σε οδηγεί σε κατάθλιψη, η μόνη λύση είναι να ενισχύσετε την αυτοπεποίθηση και όλα τα θέματα που σας απασχολούν με υπομονή και σύνεση θα βρουν το δρόμο τους…

To άρθρο Ένας ψυχολόγος εξηγεί γιατί η απόγνωση συχνά οδηγεί σε κατάθλιψη μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.

Συναντώ συχνά ανθρώπους δυστυχισμένους, βυθισμένους στην απελπισία, στα όρια της κατάθλιψης, σε απόγνωση, εγκλωβισμένους σε αδιέξοδα, στριμωγμένους σε μια γωνιά…

Στην γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει ούτε φως ούτε διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμπορο, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια, τα πολύτιμα, να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα απ΄ότι ήθελαν, ονειρεύτηκαν ή φαντάστηκαν. Σε μια σχέση που μόνο ζητάει, έχει υποχρεώσεις, ευθύνες και πολλά λόγια, σκληρές κουβέντες, απαξίωση και όχι σπάνια… σωματική κακοποίηση.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται υπερβολές μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γίνονται γύρω μας, δυστυχώς δίπλα μας, είναι σε κάποιο από τα σπίτια της διπλανής πόρτας…

Μπορώ να καταλάβω ότι όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό το σενάριο, για πολλούς ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Είναι ο φόβος που τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ο φόβος για τον άλλον (σύζυγος, εργοδότης, κάθε λογής Αφεντικό…), ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος ότι «δεν θα τα καταφέρω…». Και είναι αλήθεια, ότι δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο, να βγει κανείς από αυτό το βαθύ πηγάδι. Να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους, έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Όμως και πάλι, παρ’ όλη την δυσκολία, τον φόβο και την απελπισία, η επωδός δεν μπορεί να είναι ούτε το «δε βαριέσαι», ούτε το «τι τα ψάχνεις», ούτε το «δεν γίνεται τίποτα»…

Πρέπει να μπορούμε να αρθρώνουμε έναν λόγο ελπίδας και αισιοδοξίας, ότι έστω και έτσι, έστω και δύσκολα, έστω και λίγο, κάτι καλό μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί ν΄αλλάξει και ότι εν τέλει όσο δύσκολο κι αν είναι ο καθένας μας πρέπει να δώσει τον αγώνα του να φύγει, να ξεφύγει από τα δεσμά και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή σε ανθρώπινο μέτρο.    

—

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

To άρθρο Μη μένεις άλλο πιά… μπορείτε να το βρείτε ολόκλληρο στο myPsychology.